Mag-log inShare
บทที่ 5/3 ผู้หญิงในมุมมืด
Petsa ng paglalathala:
2026-02-17 22:46:08วันจันทร์แทนคุณมีสอนวิชาแรกเวลาแปดนาฬิกาในรายวิชาศึกษาทั่วไปให้นักศึกษาจากคณะอื่น สอนเสร็จเวลาสิบนาฬิกาอาจารย์หนุ่มย้อนกลับมาที่ตึกคณะ เรือนร่างสูงของบุรุษเพศมีเสน่ห์เกินต้าน แต่เพราะขึ้นชื่อเรื่องความดุและเรื่องการออกข้อสอบยาก นักศึกษาเกือบทั้งตึกจึงกลัวเขายกมือไหว้เสร็จแล้วเดินหนีไปอีกทาง
“นั่นไง อาจารย์แทนเดินเข้าไปในห้องพักพอดีเลย”
“ไม่พร้อมอะ ขอทำใจอีกครึ่งชั่วโมงได้ไหม”
รวมถึงกลุ่มเพื่อนของมาลินีที่เกรงกลัวอาจารย์ที่ปรึกษา ลำพังเรียนกับเขามาตลอดสี่ปีแล้วได้แค่เกรดซีทั้งกลุ่มก็ทรมานจะแย่ ปีสี่เทอมสุดท้ายยังจะจับได้เขามาเป็นที่ปรึกษาโพรเจ็กต์จบ พวกเธอแทบอยากจะดร็อปเรียนแล้วรอลงเรียนใหม่ในปีหน้า อย่าว่าแต่เพื่อนๆ เลย มาลินีที่แอบมีความสัมพันธ์กับเขาก็กลัวจะเรียนไม่จบ กับแทนคุณเธอเล่นเส้นได้ที่ไหนกัน ถ้าเล่นเส้นได้ เธอคงไม่ได้แค่เกรดซีหรือดีบวกในบางเทอมพานฉุดเกรดเฉลี่ยรวมให้ต่ำเตี้ยเรี่ยดิน
“ไปเถอะ เผื่ออาจารย์มีสอนวิชาอื่นจะคลาดกัน”
“มาร์นำไปก่อนเลย”
ความซวยมาตกอยู่กับคนที่พูดเพราะเพื่อนๆ ขอร้องให้เธอเดินออกหน้า มาลินีเข้ามาขออนุญาตอาจารย์หนุ่มที่เคร่งอยู่กับเอกสารจำนวนมากที่วางเรียงบนโต๊ะ เขาหันมามอง เธอกับเพื่อนๆ ยกมือไหว้เขาทั้งกลุ่ม
“สวัสดีค่ะอาจารย์ มาร์... กับเพื่อนๆ เอาแผนการทำโพรเจ็กต์จบมาเสนอค่ะ อาจารย์พอจะมีเวลาว่างช่วยดูให้หน่อยได้ไหมคะ”
“ได้ครับ ส่งมาได้เลย”
“นี่ค่ะ เป็น... แบรนด์แคบหมู พวกเราจะผลิตเองแล้วก็ขายเอง แต่ส่วนมากจะเป็นฝากขายในร้านขายของฝาก แล้วก็ร้านสวัสดิการในมหาวิทยาลัย ไม่ได้ไปเปิดร้านขายเองตามห้างฯ หรือตามตลาดเหมือนที่เพื่อนกลุ่มอื่นๆ ทำ แบบนี้... พอจะได้ไหมคะ”
“ขอเอกสารด้วยครับ”
เปิดอ่านแผนการผลิตและการขายทีละหน้า ไม่แย่ ขอแค่นักศึกษาได้รับประสบการณ์การทำธุรกิจจริงๆ เพื่อนำไปประยุกต์ใช้ในการประกอบอาชีพหลังเรียนจบ จะเลือกทำโพรเจ็กต์แบบไหนก็ได้ทั้งนั้น แทนคุณเงยหน้าขึ้นมองนักศึกษาทั้งกลุ่ม มีหยุดมองมาลินีนานเป็นพิเศษเพราะเมื่อคืนเขาไม่ได้นอนกอดเธอ
“ดีครับ แผนการผลิต แผนการขายถือว่าใช้ได้ แต่สินค้าพวกนี้ค่อนข้างล้นตลาดนะครับ ขอให้เพิ่มช่องทางขายผ่านทางออนไลน์ด้วย มีไลฟ์กระตุ้นการขายก็จะดีมาก ทำคอนเทนส์หลายอย่างก็จะช่วยให้เนื้องานพวกคุณดูน่าสนใจขึ้น ในกรณีที่เล่มรายงานและการพรีเซนท์ของพวกคุณทำออกมาได้ไม่ดีพอในด้านการใช้ภาษาอังกฤษ”
“พวกหนูจะท่องจำให้เป๊ะทุกคำเลยค่ะอาจารย์ ผ่านใช่ไหมคะ”
“ผ่านครับคุณอาริยา แต่ถ้าผมจับได้ว่าพวกคุณทั้งกลุ่มลักไก่รับจากโรงงานขายส่งมาฝากขาย พวกคุณอาจจะต้องลงเรียนปีสี่เทอมสองซ้ำชั้นกันยกกลุ่มนะครับ”
“เอ่อ... ถ้าไม่เวิร์คสามารถเปลี่ยนในช่วง 2-3 สัปดาห์แรกได้ไหมคะ”
จากเสียงกรี๊ดเปลี่ยนเป็นเสียงเงียบ สาวๆ หันมามองกันตาปริบ เพราะคิดจะลักไก่สั่งจากร้านขายส่งมาติดแบรนด์ขายแค่พอเรียนจบ
“ทำไมจะไม่เวิร์คล่ะครับ ผมอ่านดูแผนงานคร่าวๆ ก็ใช้ได้”
“แบบว่าต้นทุนสูง หรือทำออกมาแล้วขายไม่ได้ทำนองนั้นค่ะ”
“...”
เขาเป็นอาจารย์ที่ปรึกษานักศึกษากลุ่มนี้มาตั้งแต่เข้าเรียนปีหนึ่ง พอจะประเมินได้ว่าเด็กๆ กลุ่มนี้คิดจะลักไก่ จึงจดใส่กระดาษยื่นให้ตัวแทน แน่นอนว่าไม่ใช่มาลินี เพราะคนโปรดของเขายืนหลบอยู่หลังเพื่อน ไม่ยอมเอาหน้าสวยๆ ออกมาโชว์ กลัวเขาห้ามใจไม่ไหวจับเธอมาจูบต่อหน้าทุกคนหรือยังไง
“พวกคุณลองติดต่อไป แล้วแนะนำตัวว่าเป็นนักศึกษาทำโพรเจ็กต์จบอะไรก็ว่าไป อยากหาประสบการณ์ มีงบประมาณเท่าไหร่ เผื่อเจ้าของโรงงานใจดี อาจจะช่วยไม่ให้พวกคุณเสียเงินลงทุนโดยเปล่าประโยชน์ ไปขอใช้สถานที่เขา แล้วก็เอามาขายตามแผนงานของพวกคุณ ตัดปัญหาต้นทุนการผลิตที่บานปลายไปได้ ที่เหลือก็ไม่ยาก”
“ขอบคุณค่ะ อาจารย์ใจดีที่สุดเลย!”
ดีใจออกนอกหน้า ทั้งที่ก่อนหน้านี้ยังบ่นว่ากลัวจะเรียนไม่จบ เพราะได้เขาเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาอยู่เลย
“คุณมาลินีครับ”
เธอหลุดออกจากภวังค์ “คะ”
“หน้าคุณไปโดนอะไรมาเหรอครับ”
“รถล้มค่ะ”
คำตอบของเธอฟังไม่ขึ้น เขาเป็นคนพาเธอไปหาหมอทำไมจะมองไม่ออกว่ารอยแผลนี้มาทีหลัง
TK: รอยช้ำข้างแก้มมาจากไหน
TK: ไปถูกใครทำร้ายมา
กินข้าวอยู่กับเพื่อนมาลินีเกือบจะสำลัก กลัวจะมีใครตาไวเหลือบมาเห็นข้อความที่ส่งมาจากอาจารย์ที่ปรึกษา
“ช้าๆ สิมาร์ เดี๋ยวก็ติดคอตาย”
“ขอบใจนะ” เพื่อนเธอส่งแก้วน้ำมาให้มาลินีรีบขอบคุณ ก่อนจะดื่มไล่อาหารให้ไหลลงสู่กระเพาะ
เธอแอบมองเพื่อนว่ามีใครสนใจเธอหรือเปล่า จากนั้นแอบพิมพ์ข้อความที่ใต้โต๊ะส่งกลับไปให้แทนคุณ
Mar: ทะเลาะกับพ่อเลี้ยงนิดหน่อยค่ะ ไม่ได้ร้ายแรง
TK: รอยช้ำเต็มแก้มขนาดนั้นบอกไม่ร้ายแรง?
Mar: มาร์ผิดเอง มาร์ปากไม่ดีพูดไม่เข้าหูให้พ่อเลี้ยงโกรธ
TK: เรียนเสร็จสี่โมงเย็นใช่ไหมวันนี้
TK: เก็บกระเป๋ารอที่หอ เคลียร์งานเสร็จแล้วจะโทรหา
เป็นห่วงหรือจะซ้ำเติมกันแน่ รู้หรอกน่าว่าเขาวางแผนจะพาเธอไปมีอะไรกันนอกสถานที่ อยู่กับเขาไม่มีหรอกนอนจับมือใสๆ เธอไม่เคยได้ใส่เสื้อผ้าสักครั้ง
“คุยกับใคร มาร์มีแฟนเหรอ” แอ้มท้วงคนเดียว เพื่อนอีกสี่คนที่เหลือหันมามองเธอเป็นจุดสนใจเดียว
มาลินีเขินจนแก้มแดง
“ปละ... เปล่า คุยกับ... คุณแจ่ม”
“คุยกับคุณแจ่ม จำเป็นต้องแอบพิมพ์ใต้โต๊ะแล้วยิ้มด้วยเหรอ”
“คุยกับแฟนแน่เลย ใช่คนนั้นไหม ที่ตัวสูงๆ ผิวเข้มๆ ที่ชอบแวะมาหาแล้วรับมาร์ไปกินข้าวด้วยกันบ่อยๆ ผู้จัดการรีสอร์ตคนนั้น”
เกือบจะตกใจเพราะแทนคุณตัวสูงและมีผิวพรรณที่เข้ม ถ้าหากเพื่อนไม่เฉลยก่อนว่าหมายถึงดนุ
“ไม่ใช่ อย่าเผลอพูดตอนอยู่ต่อหน้าเขาเชียว พี่นุเป็นแค่พี่ที่รู้จัก”
TK: ทำอะไรอยู่
โทรศัพท์สั่นขึ้นมาอีกครั้ง เขาถามซ้ำคงเพราะรอให้ตอบกลับนานแล้วแต่เธอเงียบ
Mar: กินข้าวกับเพื่อนค่ะ
Mar: มาร์ขอไม่ไปค้างนะคะ
Mar: เมื่อวานพ่อเลี้ยงทะเลาะกับคุณแจ่ม มาร์เป็นห่วง มาร์อยากกลับไปดูท่านค่ะ กลัวจะทะเลาะกันอีก
TK: ส่งสติกเกอร์โกรธ
Mar: ส่งสติกเกอร์โกรธ x2
Pinakabagong kabanata
หวนไฟรัก บทที่ 6/2 ความสัมพันธ์ต้องห้าม
ตกดึก มาลินีย่องเบามาทางเรือนกล้วยไม้ ใช้กุญแจสำรองที่แม่เลี้ยงให้มาไขประตู เธอไม่กล้าเปิดไฟ ส่องแค่ไฟฉายไปตามทางเดินที่มีขวดเหล้าและก้นบุหรี่เกลื่อนพื้น เธอย่ำเท้าเข้าไปในห้องทำงานให้เบาที่สุด ดึงลิ้นชักออกมามองหากรอบรูปนั้น แล้วเธอก็เห็นกรอบสี่เหลี่ยมสีขาวที่คว่ำหน้าอยู่ในมุมที่ลึกที่สุดแสงจากไฟฉายกระบอกเล็กริบหรี่จนแทบจะส่องไม่เห็นทาง แต่เมื่อเธอสาดแสงใส่ใบหน้าสวยที่มีรอยยิ้มสดใสน้ำตาของเธอก็ไหลออกมา เธอรู้แล้วทำไมพ่อเลี้ยงเกลียดเธอ เพราะเธอมีใบหน้าที่คล้ายคลึงกับแม่ไม่มีผิดปี๊กกกกกพ่อเลี้ยงเพิ่งกลับมาถึงบ้าน เขาบีบแตรก่อกวนให้ใครสักคนมาต้อนรับ มาลินีกลัวเขาจะมาเจอเธอ รีบล็อกประตูและหลบหนีออกจากเรือนกล้วยไม้ วิ่งพ้นเขตบ้านแล้วเธอแหงนหน้าชมจันทร์ อึดใจเดียวเธอก้มหน้าถอนหายใจ เสียดายที่ไม่มีความกล้ามากพอจะถ่ายรูปของแม่เก็บไว้ ภาพท่านยังตรึงตา มาลินีเชื่อ ถ้าได้เจอกันอีกครั้งเธอก็ยังจำหน้าแม่ได้ กาลเวลาผ่านมากว่ายี่สิบปี ใบหน้าแม่อาจจะเปลี่ยนไปเป็นมีอายุ แต่เธอจะไม่มีทางลืมหน้าแม่ของตัวเองดึกดื่นเที่ยงคืนไม่มีลูกค้าออกมาเดินเล่นนอกห้องพัก มีแค่มาลินีค
หวนไฟรัก บทที่ 6/1 ความสัมพันธ์ต้องห้าม
หลังเลิกเรียน มาลินีกลับมาเก็บเสื้อผ้าข้าวของจำเป็นใส่กระเป๋าสะพายหลัง ออกมาโบกรถเข้าเมืองให้ไปส่งที่คิวรถกาดหลวง นั่งเบื่อๆ รอรถออกเกือบครึ่งชั่วโมง รถออกแล้วก็ใช้เวลาเกือบหนึ่งชั่วโมงกว่ารถสองแถวจะขับผ่านถนนสายหลักใกล้กับทางแยกไปรีสอร์ตม่อนแลดาว มาลินีไม่ชอบพึ่งพาใคร ท้องฟ้ามืดลงแล้วแต่เธอก็เดินชิดขอบทางของเธอไปคนเดียว มีรถกระบะคันหนึ่งแซงขึ้นหน้ามาจอดเทียบเธอ และลดกระจกลงแซวเหมือนพวกจิ๊กโก๋“ไงจ๊ะน้องสาว สนใจขึ้นรถไปกับพี่หรือเปล่า”“พี่นุ”เธอติดรถเขามาที่ร้าน ดนุซื้อข้าวกับกับข้าวมาด้วย เขาชวนเธอกินด้วยกัน มาลินีเข้าครัวไปหยิบช้อนส้อมออกมาที่โต๊ะริมระเบียง มีดนุรับช่วงต่อแกะกับข้าวใส่จาน“ก็เลยต้องแบ่งกับข้าวให้มาร์กินด้วย ขอบคุณมากๆ นะคะ”“ถ้ารู้ว่ามาร์กลับบ้าน พี่จะซื้อกับข้าวมาเยอะกว่านี้”“มาร์กินสองสามคำก็อิ่มแล้วค่ะ แค่รองท้องไม่ให้หิวดึกๆ ก็พอ”“สองสามคำจะไปอิ่มอะไร นี่ข้าว กินให้หมดก้อนเลยนะ”“พี่นุจะอิ่มเหรอคะ ปกติพี่นุชอบกินข้าวเยอะๆ ไม
หวนไฟรัก บทที่ 5/3 ผู้หญิงในมุมมืด
วันจันทร์แทนคุณมีสอนวิชาแรกเวลาแปดนาฬิกาในรายวิชาศึกษาทั่วไปให้นักศึกษาจากคณะอื่น สอนเสร็จเวลาสิบนาฬิกาอาจารย์หนุ่มย้อนกลับมาที่ตึกคณะ เรือนร่างสูงของบุรุษเพศมีเสน่ห์เกินต้าน แต่เพราะขึ้นชื่อเรื่องความดุและเรื่องการออกข้อสอบยาก นักศึกษาเกือบทั้งตึกจึงกลัวเขายกมือไหว้เสร็จแล้วเดินหนีไปอีกทาง“นั่นไง อาจารย์แทนเดินเข้าไปในห้องพักพอดีเลย”“ไม่พร้อมอะ ขอทำใจอีกครึ่งชั่วโมงได้ไหม”รวมถึงกลุ่มเพื่อนของมาลินีที่เกรงกลัวอาจารย์ที่ปรึกษา ลำพังเรียนกับเขามาตลอดสี่ปีแล้วได้แค่เกรดซีทั้งกลุ่มก็ทรมานจะแย่ ปีสี่เทอมสุดท้ายยังจะจับได้เขามาเป็นที่ปรึกษาโพรเจ็กต์จบ พวกเธอแทบอยากจะดร็อปเรียนแล้วรอลงเรียนใหม่ในปีหน้า อย่าว่าแต่เพื่อนๆ เลย มาลินีที่แอบมีความสัมพันธ์กับเขาก็กลัวจะเรียนไม่จบ กับแทนคุณเธอเล่นเส้นได้ที่ไหนกัน ถ้าเล่นเส้นได้ เธอคงไม่ได้แค่เกรดซีหรือดีบวกในบางเทอมพานฉุดเกรดเฉลี่ยรวมให้ต่ำเตี้ยเรี่ยดิน“ไปเถอะ เผื่ออาจารย์มีสอนวิชาอื่นจะคลาดกัน”“มาร์นำไปก่อนเลย”ความซวยมาตกอยู่กับคนที่พูดเ
หวนไฟรัก บทที่ 5/2 ผู้หญิงในมุมมืด
“นังบัว แกหุบปาก! ไม่ต้องไปพูดอะไรให้นังมาร์ฟัง แกอยากให้มันถูกพ่อเลี้ยงตีอีกหรือไง ฉันไม่อยากเห็นภาพนั้นอีกแล้ว!”“ขอโทษค่ะคุณแจ่ม”มาลินีที่ได้ยินเรื่องราวไม่เป็นธรรมเหล่านั้น เธอรู้สึกโกรธ เธอสงสารคุณแจ่ม ไม่อยากให้เนื้อตัวของท่านมีรอยแผลไปมากกว่านี้จึงปล่อยมือจากท่าน กึ่งเดินกึ่งวิ่งออกจากเรือนกล้วยไม้ไปตามหาพ่อเลี้ยง“พ่อเลี้ยงตบตีคุณแจ่มทำไม!”“อีมาร์! มึงเข้ามาเหยียบบ้านกูทำไมอีตัวกาลกิณี!”พ่อเลี้ยงธงไทยหมดสภาพจากอาการเมาค้าง เหยียดขาเอนกายนอนบนชุดรับแขก ปวดตุบๆ อยู่ในหัว นวดคลึงให้หายปวดก็ปวดมากขึ้น จากเสียงกรีดร้องของนังเด็กกาฝากที่ท่านเกลียดมันถึงขั้นอยากฆ่าให้ตาย“ยี่สิบปีมานี้! คิดว่าใครกันที่คอยอยู่ข้างๆ คอยทำงานรับใช้ คอยรองมือรองเท้า ไม่เคยบ่น ไม่เคยทิ้งพ่อเลี้ยงให้ลำบากคนเดียว คิดว่าคุณแจ่มไม่มีที่ไปถึงขั้นนั้นเลยเหรอ เป็นพ่อเลี้ยงมากกว่ามั้ง ที่จะอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีคุณแจ่ม เพราะคงไม่มีผู้หญิงคนไหนเหลียวแลเศรษฐีที่เหลือแต่ตัว แต่ไม่มีเงินในบัญชีสักบาทอย่างพ่อเลี้ยง!”
หวนไฟรัก บทที่ 5/1 ผู้หญิงในมุมมืด
ในตอนที่ลืมตาตื่น ข้างกายของมาลินีไม่เหลือไออุ่นจากแทนคุณอีกแล้วอากาศยามเช้าค่อนข้างหนาวผ้าห่มผืนเดียวในห้องไม่ช่วยให้อุ่น เธอหนาวจนไม่อยากออกจากผ้าห่ม แต่จำเป็นต้องตื่นตามเสียงนาฬิกาปลุกเตรียมตัวไปช่วยพนักงานคนอื่นทำงานในห้องอาหาร มีหนึ่งการแจ้งเตือนจากแทนคุณมาลินีลองกดเข้าไปดูTK: เข้าเมืองด้วยกันไหม ไปกี่โมงก็บอก จะแวะรับกลางทางไปถึงกลางทางแล้วขนาดนั้น เธอคงไม่หาเรื่องเหนื่อยให้ตัวเอง ลงจากรถสองแถวไปนั่งหน้าแห้งรอเขาข้างถนน เพื่อจะถูกเฉดหัวให้ลงไปโบกรถสองแถวคันใหม่อีกที เพราะนั่งรถไปกับเขาจนถึงมหาวิทยาลัยไม่ได้เธออ่าน แต่ไม่ตอบ อาบน้ำแต่งตัวก่อนรีบไปช่วยงานในห้องอาหารที่มีลูกค้ามารอใช้บริการตั้งแต่ยังไม่เจ็ดโมงเช้า“มาร์ ไปเก็บโต๊ะในสวนให้ที ลูกค้าไปกันหมดแล้ว”“มาร์ เอาผ้าชุบน้ำไปถูตรงระเบียงด้วย ลูกค้าทำกาแฟหก”“มาร์ ไปรับลูกค้า เช็กเลขห้องแล้วติ๊กถูกไว้ด้วยล่ะ”“มาร์ พี่ติ๊กปวดท้อง ไปทำไข่ดาวกับไข่เจียวให้ลูกค้าที”&ldq
หวนไฟรัก บทที่ 4/3 หมาหวงก้าง
“แน่นมากเลยมาร์”“เบาๆ ค่ะ”“อย่าบ่น”“ตะ... แต่มันแรงไป”“เจ็บหรือเสียวเอาดีๆ”‘เสียวสิคะ ถามมาได้’ มาลินีอายที่จะตอบ“อ๊ะ” เธอสู้ สอดท่อนแขนกอดรอบต้นคอดึงรั้นเขาลงมาแลกจูบ ดันลิ้นอุ่นเล็กเข้ามาในโพรงปาก กวาดต้อนลิ้นเอาคืนเขาที่จูบเธอไม่พัก เมื่อเริ่มแล้วมันยากที่จะหยุด พวกเขาจับมือกันให้แน่นขึ้นร่างกายหลั่งสารเอ็นโดฟิน มีความสุขจนไม่อยากจะจบความสัมพันธ์แต่ในนาทีต่อมา เมื่อพวกเขาได้มองตากันก็รู้ว่าความสุขนี้ไม่อาจอยู่ได้ตลอดไป น้ำแตก ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีก็กลับมา แทนคุณจูงร่างแน่งน้อยที่เหน็ดเหนื่อยมาล้างคราบคาว“เสื้อมาร์เปียกหมดเลย มาร์มีตัวเดียวด้วย”“ก็ไม่ต้องใส่ นอนมันทั้งอย่างนี้แหละ”“มาร์ไม่ใช่ชีเปลือยนะ อาจารย์...” เขาไม่ฟังกุมมือเธอออกไป“อาจารย์ไม่เอา ถึงข้างในจะไม่มีกล้องแต่มาร์ก็อายนะ”“อายอะไร เห็นกันมาจนจะเบื่อแล้ว”“เบ
Maaari mong magustuhan
คลั่งรักสุดใจของนายCEO
นครแสงจันทร์77.9K viewsSo Love คลั่งรักเพื่อนสนิท 18+ ( Set 2 หนุ่มฮอตใคร่รัก 4/5)
บีน่าเลดี้104.1K viewsห้ามหย่าร้าง นายลู่คุกเข่าทุกคืนเกลี้ยกล่อม
เฟเธอร์ในลมอ่อน126.2K viewsหลังวิวาห์ฟ้าแลบ ฉันก็กลายเป็นภรรยาคนโปรดของมหาเศรษฐี
กู่หลิงเฟย311.8K viewsเมื่อวิศวะดุหวงเด็ก
Moondaytime 28 viewsแอคเคาท์(ลับ) ของท่านประธาน
ลานิรินน์24.2K viewsวิวาห์กะเทาะรัก
มนต์จันทร์106 viewsกรงขังสีกุหลาบ
Sanassetong 76 views
