บทที่ 5/3 ผู้หญิงในมุมมืด

วันจันทร์แทนคุณมีสอนวิชาแรกเวลาแปดนาฬิกาในรายวิชาศึกษาทั่วไปให้นักศึกษาจากคณะอื่น สอนเสร็จเวลาสิบนาฬิกาอาจารย์หนุ่มย้อนกลับมาที่ตึกคณะ เรือนร่างสูงของบุรุษเพศมีเสน่ห์เกินต้าน แต่เพราะขึ้นชื่อเรื่องความดุและเรื่องการออกข้อสอบยาก นักศึกษาเกือบทั้งตึกจึงกลัวเขายกมือไหว้เสร็จแล้วเดินหนีไปอีกทาง

“นั่นไง อาจารย์แทนเดินเข้าไปในห้องพักพอดีเลย”

“ไม่พร้อมอะ ขอทำใจอีกครึ่งชั่วโมงได้ไหม”

รวมถึงกลุ่มเพื่อนของมาลินีที่เกรงกลัวอาจารย์ที่ปรึกษา ลำพังเรียนกับเขามาตลอดสี่ปีแล้วได้แค่เกรดซีทั้งกลุ่มก็ทรมานจะแย่ ปีสี่เทอมสุดท้ายยังจะจับได้เขามาเป็นที่ปรึกษาโพรเจ็กต์จบ พวกเธอแทบอยากจะดร็อปเรียนแล้วรอลงเรียนใหม่ในปีหน้า อย่าว่าแต่เพื่อนๆ เลย มาลินีที่แอบมีความสัมพันธ์กับเขาก็กลัวจะเรียนไม่จบ กับแทนคุณเธอเล่นเส้นได้ที่ไหนกัน ถ้าเล่นเส้นได้ เธอคงไม่ได้แค่เกรดซีหรือดีบวกในบางเทอมพานฉุดเกรดเฉลี่ยรวมให้ต่ำเตี้ยเรี่ยดิน

“ไปเถอะ เผื่ออาจารย์มีสอนวิชาอื่นจะคลาดกัน”

“มาร์นำไปก่อนเลย”

ความซวยมาตกอยู่กับคนที่พูดเพราะเพื่อนๆ ขอร้องให้เธอเดินออกหน้า มาลินีเข้ามาขออนุญาตอาจารย์หนุ่มที่เคร่งอยู่กับเอกสารจำนวนมากที่วางเรียงบนโต๊ะ เขาหันมามอง เธอกับเพื่อนๆ ยกมือไหว้เขาทั้งกลุ่ม

“สวัสดีค่ะอาจารย์ มาร์... กับเพื่อนๆ เอาแผนการทำโพรเจ็กต์จบมาเสนอค่ะ อาจารย์พอจะมีเวลาว่างช่วยดูให้หน่อยได้ไหมคะ” 

“ได้ครับ ส่งมาได้เลย”

“นี่ค่ะ เป็น... แบรนด์แคบหมู พวกเราจะผลิตเองแล้วก็ขายเอง แต่ส่วนมากจะเป็นฝากขายในร้านขายของฝาก แล้วก็ร้านสวัสดิการในมหาวิทยาลัย ไม่ได้ไปเปิดร้านขายเองตามห้างฯ หรือตามตลาดเหมือนที่เพื่อนกลุ่มอื่นๆ ทำ แบบนี้... พอจะได้ไหมคะ”

“ขอเอกสารด้วยครับ”

เปิดอ่านแผนการผลิตและการขายทีละหน้า ไม่แย่ ขอแค่นักศึกษาได้รับประสบการณ์การทำธุรกิจจริงๆ เพื่อนำไปประยุกต์ใช้ในการประกอบอาชีพหลังเรียนจบ จะเลือกทำโพรเจ็กต์แบบไหนก็ได้ทั้งนั้น แทนคุณเงยหน้าขึ้นมองนักศึกษาทั้งกลุ่ม มีหยุดมองมาลินีนานเป็นพิเศษเพราะเมื่อคืนเขาไม่ได้นอนกอดเธอ

“ดีครับ แผนการผลิต แผนการขายถือว่าใช้ได้ แต่สินค้าพวกนี้ค่อนข้างล้นตลาดนะครับ ขอให้เพิ่มช่องทางขายผ่านทางออนไลน์ด้วย มีไลฟ์กระตุ้นการขายก็จะดีมาก ทำคอนเทนส์หลายอย่างก็จะช่วยให้เนื้องานพวกคุณดูน่าสนใจขึ้น ในกรณีที่เล่มรายงานและการพรีเซนท์ของพวกคุณทำออกมาได้ไม่ดีพอในด้านการใช้ภาษาอังกฤษ”

“พวกหนูจะท่องจำให้เป๊ะทุกคำเลยค่ะอาจารย์ ผ่านใช่ไหมคะ”

“ผ่านครับคุณอาริยา แต่ถ้าผมจับได้ว่าพวกคุณทั้งกลุ่มลักไก่รับจากโรงงานขายส่งมาฝากขาย พวกคุณอาจจะต้องลงเรียนปีสี่เทอมสองซ้ำชั้นกันยกกลุ่มนะครับ”

“เอ่อ... ถ้าไม่เวิร์คสามารถเปลี่ยนในช่วง 2-3 สัปดาห์แรกได้ไหมคะ”

จากเสียงกรี๊ดเปลี่ยนเป็นเสียงเงียบ สาวๆ หันมามองกันตาปริบ เพราะคิดจะลักไก่สั่งจากร้านขายส่งมาติดแบรนด์ขายแค่พอเรียนจบ

“ทำไมจะไม่เวิร์คล่ะครับ ผมอ่านดูแผนงานคร่าวๆ ก็ใช้ได้”

“แบบว่าต้นทุนสูง หรือทำออกมาแล้วขายไม่ได้ทำนองนั้นค่ะ”

“...”

เขาเป็นอาจารย์ที่ปรึกษานักศึกษากลุ่มนี้มาตั้งแต่เข้าเรียนปีหนึ่ง พอจะประเมินได้ว่าเด็กๆ กลุ่มนี้คิดจะลักไก่ จึงจดใส่กระดาษยื่นให้ตัวแทน แน่นอนว่าไม่ใช่มาลินี เพราะคนโปรดของเขายืนหลบอยู่หลังเพื่อน ไม่ยอมเอาหน้าสวยๆ ออกมาโชว์ กลัวเขาห้ามใจไม่ไหวจับเธอมาจูบต่อหน้าทุกคนหรือยังไง

“พวกคุณลองติดต่อไป แล้วแนะนำตัวว่าเป็นนักศึกษาทำโพรเจ็กต์จบอะไรก็ว่าไป อยากหาประสบการณ์ มีงบประมาณเท่าไหร่ เผื่อเจ้าของโรงงานใจดี อาจจะช่วยไม่ให้พวกคุณเสียเงินลงทุนโดยเปล่าประโยชน์ ไปขอใช้สถานที่เขา แล้วก็เอามาขายตามแผนงานของพวกคุณ ตัดปัญหาต้นทุนการผลิตที่บานปลายไปได้ ที่เหลือก็ไม่ยาก”

“ขอบคุณค่ะ อาจารย์ใจดีที่สุดเลย!”

ดีใจออกนอกหน้า ทั้งที่ก่อนหน้านี้ยังบ่นว่ากลัวจะเรียนไม่จบ เพราะได้เขาเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาอยู่เลย

“คุณมาลินีครับ”

เธอหลุดออกจากภวังค์ “คะ”

“หน้าคุณไปโดนอะไรมาเหรอครับ”

“รถล้มค่ะ”

คำตอบของเธอฟังไม่ขึ้น เขาเป็นคนพาเธอไปหาหมอทำไมจะมองไม่ออกว่ารอยแผลนี้มาทีหลัง

TK: รอยช้ำข้างแก้มมาจากไหน

TK: ไปถูกใครทำร้ายมา

กินข้าวอยู่กับเพื่อนมาลินีเกือบจะสำลัก กลัวจะมีใครตาไวเหลือบมาเห็นข้อความที่ส่งมาจากอาจารย์ที่ปรึกษา

“ช้าๆ สิมาร์ เดี๋ยวก็ติดคอตาย”

“ขอบใจนะ” เพื่อนเธอส่งแก้วน้ำมาให้มาลินีรีบขอบคุณ ก่อนจะดื่มไล่อาหารให้ไหลลงสู่กระเพาะ

เธอแอบมองเพื่อนว่ามีใครสนใจเธอหรือเปล่า จากนั้นแอบพิมพ์ข้อความที่ใต้โต๊ะส่งกลับไปให้แทนคุณ

Mar: ทะเลาะกับพ่อเลี้ยงนิดหน่อยค่ะ ไม่ได้ร้ายแรง

TK: รอยช้ำเต็มแก้มขนาดนั้นบอกไม่ร้ายแรง?

Mar: มาร์ผิดเอง มาร์ปากไม่ดีพูดไม่เข้าหูให้พ่อเลี้ยงโกรธ

TK: เรียนเสร็จสี่โมงเย็นใช่ไหมวันนี้

TK: เก็บกระเป๋ารอที่หอ เคลียร์งานเสร็จแล้วจะโทรหา

เป็นห่วงหรือจะซ้ำเติมกันแน่ รู้หรอกน่าว่าเขาวางแผนจะพาเธอไปมีอะไรกันนอกสถานที่ อยู่กับเขาไม่มีหรอกนอนจับมือใสๆ เธอไม่เคยได้ใส่เสื้อผ้าสักครั้ง

“คุยกับใคร มาร์มีแฟนเหรอ” แอ้มท้วงคนเดียว เพื่อนอีกสี่คนที่เหลือหันมามองเธอเป็นจุดสนใจเดียว

มาลินีเขินจนแก้มแดง

“ปละ... เปล่า คุยกับ... คุณแจ่ม”

“คุยกับคุณแจ่ม จำเป็นต้องแอบพิมพ์ใต้โต๊ะแล้วยิ้มด้วยเหรอ”

“คุยกับแฟนแน่เลย ใช่คนนั้นไหม ที่ตัวสูงๆ ผิวเข้มๆ ที่ชอบแวะมาหาแล้วรับมาร์ไปกินข้าวด้วยกันบ่อยๆ ผู้จัดการรีสอร์ตคนนั้น”

เกือบจะตกใจเพราะแทนคุณตัวสูงและมีผิวพรรณที่เข้ม ถ้าหากเพื่อนไม่เฉลยก่อนว่าหมายถึงดนุ

“ไม่ใช่ อย่าเผลอพูดตอนอยู่ต่อหน้าเขาเชียว พี่นุเป็นแค่พี่ที่รู้จัก”

TK: ทำอะไรอยู่

โทรศัพท์สั่นขึ้นมาอีกครั้ง เขาถามซ้ำคงเพราะรอให้ตอบกลับนานแล้วแต่เธอเงียบ

Mar: กินข้าวกับเพื่อนค่ะ

Mar: มาร์ขอไม่ไปค้างนะคะ

Mar: เมื่อวานพ่อเลี้ยงทะเลาะกับคุณแจ่ม มาร์เป็นห่วง มาร์อยากกลับไปดูท่านค่ะ กลัวจะทะเลาะกันอีก

TK: ส่งสติกเกอร์โกรธ

Mar: ส่งสติกเกอร์โกรธ x2