บทที่ 2

ค่ำคืนนี้ที่บาร์โฮสระดับหรูในย่านใจกลางเมืองเต็มไปด้วยเสียงเพลงจังหวะเร้าใจและแสงไฟที่สะท้อนความเย้ายวนของผู้คน เจ๊ปูเดินเข้าสถานที่แห่งนี้ด้วยชุดราตรีสีดำ ที่ปักคริสตัลวาววับไปทั้งตัว พร้อมส้นสูงคู่โปรดที่เสริมให้เธอดูสง่าและทรงพลัง

สายตาทุกคู่ในบาร์ต่างจับจ้องเธอราวกับราชินีผู้ก้าวสู่บัลลังก์ เธอไม่ใช่แค่ลูกค้า แต่คือ เจ๊ปู! ไอคอนแห่งความปังในทุกวงการ

ข้างกายเธอคือตี้ตี้ สุดเปรี้ยวที่มากับชุดบอดี้สูทแนบเนื้อสีทองอร่ามราวกับผ้าม่านงานวัดฝังลูกนิมิต ทั้งสองเดินเข้ามาพร้อมเสียงหัวเราะและกลิ่นน้ำหอมที่ฟุ้งกระจายจนหนุ่ม ๆ ในบาร์ต่างหันมองกันเป็นตาเดียว

เมื่อมาถึงโต๊ะวีไอพี เจ๊ปูก็ประเดิมด้วยการวางปึกธนบัตรหนา ๆ ลงบนโต๊ะ แบงค์เงินสดปลิวว่อนจนหนุ่ม ๆ ที่รอรับใช้ต่างพุ่งเข้ามาหาเธอราวกับฝูงแมลงเม่าที่เห็นแสงไฟ

"เจ๊ ทำไมเมื่อคืนไม่มาครับ?"

เสียงหนุ่มหล่อล่ำคนหนึ่งถามขณะก้มตัวออดอ้อนใกล้จนแทบจะซบไหล่ของเจ๊ปู เธอเหลือบมองด้วยสายตาโปรยเสน่ห์ก่อนตอบกลับด้วยน้ำเสียงยียวน

"เมื่อคืนเจ๊ติดงานสำคัญจ้ะ เอาเงินไปเข้าธนาคาร กว่าจะนับเงินกันเสร็จเจ๊ก็แทบหมดแรงแล้ว! วันนี้ก็เลยต้องมาพักผ่อนกับน้อง ๆ ไง"

คำพูดของเธอเรียกเสียงหัวเราะจากหนุ่ม ๆ ได้ทั้งโต๊ะ แต่ไม่มีใครกล้าค้านว่าสิ่งที่เจ๊พูดคือความจริงหรือมุกตลก เพราะสำหรับพวกเขานั้น... เจ๊ปูคือตัวแม่ ที่พูดอะไรก็ถูกไปหมด!

เจ๊ปูนั่งเอนหลังพิงเบาะนุ่มอย่างสบายอารมณ์ พลางใช้ปลายนิ้วเรียวแตะไปที่แผงอกหนุ่มหล่อคนหนึ่งเบา ๆ

 "เอ๊ะ อกนี่เล่นกล้ามมารึเปล่า ทำไมแข็งจัง?"

 เธอหัวเราะคิกคักในแบบที่รู้ว่าตัวเองมีอำนาจควบคุมทุกสิ่งรอบตัว ขณะที่บรรยากาศกำลังครึกครื้น เสียงหัวเราะเฮฮาก็ถูกขัดจังหวะด้วยสายตาอันเฉียบคมของเจ๊ปู เมื่อเธอสังเกตว่า... นังตี้ เพื่อนคู่หูหายตัวไป!

เธอหันไปมองรอบตัวก็พบเงาราง ๆ ของหญิงร่างใหญ่กำลังลากหนุ่มหล่อคนหนึ่งหายลับเข้าไปในห้องน้ำด้วยความเร็วแสง เจ๊ปูขมวดคิ้ว ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างมีเลศนัย

"นังนี่ไวไฟจริง ๆ!"

เธอพึมพำพร้อมยกแก้วแชมเปญขึ้นจิบอย่างสวยงาม ก่อนจะหันกลับมาเล่นสนุกกับหนุ่ม ๆ ที่ยังรายล้อมเธออยู่

ส่วนในห้องน้ำ เสียงหัวเราะของนังตี้และเสียงงึมงำจากหนุ่มหล่อคนหนึ่งดังลอดออกมา ทำให้คนที่เดินผ่านไปมาต่างอมยิ้มและส่ายหัวเบา ๆ ราวกับเป็นเรื่องปกติในคืนที่ทุกอย่างเกิดขึ้นได้!

เจ๊ปูเองก็ไม่ได้ใส่ใจนัก ชีวิตคนมันสั้นจะมัวเสียดายเวลาไปทำไม! นางคิดในใจ ขณะที่ยิ้มหวานกับหนุ่มคนใหม่ที่เพิ่งเดินเข้ามาในวง...

"เจ๊ครับ! คืนนี้เจ๊จะเลือกใครครับ!"

เจ๊ปูหัวเราะเสียงดัง พลางสะบัดผมเบา ๆ

"ไม่หล่ะ คืนนี้เจ๊อยากชิล ขอแค่ดื่ม...แต่แจกเงินนะ เดี๋ยวเด็ก ๆ จะคิดถึง"

นี่แหละ...ชีวิตของเจ๊ปูและนังตี้ หญิงสาวผู้ไม่ยอมให้ใครมากำหนดกรอบในชีวิต พวกเธอใช้ชีวิตทุกวันราวกับเป็นเวทีที่ต้องจัดเต็ม ทั้งกลางวันและกลางคืน ทุกก้าวย่างคือเรื่องราวที่ไม่มีวันน่าเบื่อ!

ยามเช้าอันเงียบสงบของบ้านสองชั้นสไตล์โมเดิร์นในย่านชานเมือง ถูกทำลายด้วยเสียงกรอบแกรบของคนที่กำลังพลิกตัวบนโซฟาในห้องรับแขก

เจ๊ปู ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาพร้อมกับอาการปวดหัวตุบ ๆ ที่เหมือนถูกค้อนเหล็กทุบลงมาบนกะโหลก เธอขยับตัวอย่างระมัดระวัง ร่างกายเหมือนผ่านสงครามมาเมื่อคืน ใบหน้าที่เคยแต่งแต้มอย่างไร้ที่ติตอนนี้เลอะจนกลายเป็นงานศิลปะนามธรรม

นังตี้ คู่หูสุดแซ่บของเธอก็นอนฟุบอยู่กับพื้นข้างโซฟา สภาพยับเยินอย่างน่าสงสาร ชุดเดรสสีทองวิบวับเมื่อคืนดูเหมือนผ่านพายุหมุนระดับสิบมา ตี้ตี้ขยับตัวเล็กน้อยก่อนพลิกตัวไปนอนต่อบนพื้นเย็น ๆ

“นังตี้ ตื่นได้แล้ว!”

เจ๊ปูเอ่ยเสียงแหบพลางเขยิบตัวขึ้นนั่ง เธอสางผมยุ่งเหยิงให้เข้าทรงพอประมาณ ขณะที่คู่หูของเธอกำลังงัวเงียพลิกตัวแต่ยังไม่ยอมลืมตา

“เจ๊… ขออีกห้านาทีได้ไหม… ค้าาา”

 เสียงอู้อี้ของนังตี้ทำให้เจ๊ปูส่ายหน้าเบา ๆ เธอใช้แรงที่เหลือเดินลากสังขารขึ้นบันไดไปยังชั้นสองของบ้าน ระหว่างเดินผ่านผนังชานพัก สายตาของเธอก็สะดุดเข้ากับรูปครอบครัวในกรอบไม้เรียบง่าย

ภาพที่มีชายหญิงวัยกลางคนยืนเคียงข้างเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่ยิ้มสดใส เธอหยุดยืนมองภาพนั้นครู่หนึ่ง ดวงตาอ่อนแสงลงอย่างเห็นได้ชัด

“พ่อ… แม่… ฉันสบายดี ไม่ต้องเป็นห่วงนะ”

เธอพูดออกมาราวกับสนทนากับคนในภาพ

“ขอโทษที่ฉันไม่ได้สร้างครอบครัวอย่างที่แม่หวังไว้ แต่หากไม่เจอผู้ชายในอุดมคติ ฉันก็ไม่อยากมี”

 รอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏบนใบหน้าของเธอ ก่อนที่เธอจะเดินเข้าไปในห้องนอน

ภายในห้องตกแต่งเรียบง่าย เตียงคิงไซส์ปูด้วยผ้าซาตินสีดำ ผ้าห่มหรูหราถูกพับกองอย่างไม่เรียบร้อยนัก เธอเดินเลยเตียงไปเปิดประตูห้องน้ำ และตรงดิ่งไปยังอ่างอาบน้ำ มือเรียวหมุนก๊อกน้ำปล่อยน้ำอุ่นไหลลงอ่างอย่างเงียบงัน

เมื่อร่างกายสัมผัสกับอุณหภูมิของน้ำอุ่น ความมึนเมาที่หลงเหลืออยู่ก็ค่อย ๆ จางลง เธอหลับตาพริ้มปล่อยให้ความผ่อนคลายเข้าครอบงำ แต่แล้ว…

ติ๋ง!

เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ดังขึ้น เธอหยิบโทรศัพท์ที่วางไว้ข้างอ่างมาเปิดดู พบข้อความจากแอปอ่านนิยายที่เธอติดตามอยู่อย่างเหนียวแน่น นักเขียนนามปากกา หลินหลิน อัปโหลดตอนใหม่พร้อมโปรไฟล์ตัวละคร

“ไหนดูซิ… เรื่องนี้จะเด็ดแค่ไหน”

เจ๊ปูพูดพึมพำขณะไถหน้าจอ ดวงตาเป็นประกายเมื่อเห็นตัวละคร

 “อู้ยยย… โปรไฟล์ตัวละครดีงามพระรามเก้า! พระเอกหล่อนางเอกหน้าสวยปัง แถม…อู้หู นางร้ายคนนี้ เจ๊ชอบ หน้าเหวี่ยง ๆ ร้าย ๆแบบนี้ เจ๊ชอบ!!”

เสียงของเจ๊ปูเปี่ยมด้วยความตื่นเต้น จนแทบทนรออ่านต่อไม่ไหว เธอลุกขึ้นจากอ่าง รีบเปิดฝักบัวอาบน้ำชำระร่างกายอย่างเร็วที่สุด ก่อนจะสวมชุดคลุมแล้วเดินพรวดมาที่เตียง เพื่อเอนตัวลงนอนอ่านนิยายอย่างสบายอารมณ์

นิยายเรื่องนี้ถูกปล่อยออกมาสามสิบตอนรวด เธออ่านรัว ๆ แบบแทบไม่พักหายใจ จนกระทั่งถึงบทสรุปสุดท้ายของตอนที่สามสิบ ซึ่งทำให้เธอแทบกรี๊ด!

“นิยายบ้าอะไรเนี่ย! สร้างนางร้ายมาสวยสะเด็ดดด แต่ตายห่าตั้งแต่ฉากแรกที่โผล่มา! โธ่เอ๊ย น่าเสียดายสุด ๆ … เสียของหมด!”

ความขัดใจพุ่งขึ้นเต็มแม็กทันที เธออยู่ในอารมณ์ที่อินจัด จึงรีบกดส่งข้อความส่วนตัว (DM) ถึงผู้เขียนหลินหลินทันที

[ข้อความถึง นักเขียนหลินหลิน]

“คุณนักเขียนหลินหลิน เจ๊เป็นแฟนคลับของคุณนะ ไม่ได้มาก่อกวน คุณไปเช็คได้ว่าเจ๊ส่งของขวัญให้คุณรวม ๆ น่าจะสองแสนเหรียญแล้ว แต่เจ๊ขอพูดนิดนึง เจ๊ไม่โอเคเลยที่คุณให้นางร้ายออกมาปุ๊บ ตายปั๊บ ถ้าจะตายไวขนาดนั้น ไม่น่าสร้างหล่อนมาให้สวยเซ็กซี่กระชากใจขนาดนี้ มันเสียของ เสียดายหุ่นหมด!”

พิมพ์เสร็จ เธอกดส่งทันทีโดยไม่รีรอ ไม่นานก็มีข้อความตอบกลับสั้น ๆ

[ข้อความตอบกลับจากนักเขียน หลินหลิน]

“หลินกำลังรอข้อความแรกอยู่พอดีเลยคะ ดีใจที่เป็นเจ๊นะค่ะและขอให้เจ๊โชคดี หลินหลินเอาใจช่วยเจ๊เสมอ”

เจ๊ปูอ่านข้อความนั้นหลายรอบ แต่กลับไม่เข้าใจอย่างถ่องแท้ว่า กำลังรอ กับ โชคดี ในความหมายของนักเขียนคืออะไร ทว่าก็ช่างเถอะ ไม่ว่ายังไง เธอก็ยังรักในตัวนักเขียนคนนี้อยู่ดีเพราะเปย์มาโดยตลอด

“เอาวะ เปย์อีกหน่อยก็แล้วกัน”

ว่าแล้วเธอก็กดส่งของขวัญให้นักเขียนเหมือนเคย ซึ่งครั้งนี้น่าจะตั้งใจส่งหลักพันหรือหลักหมื่นเหรียญเหมือนทุกครั้ง แต่ดูเหมือนมือเธอจะสั่นไป…

“กดผิดไปเป็นหนึ่งแสนเหรียญ!!!”