บทที่3

“กดผิดไปเป็นหนึ่งแสนเหรียญ!!!”

ดวงตาเบิกกว้าง พร้อมสูดปากร้อง

“ฮือ ๆ ๆ… ไม่น่าเลย!”

แล้วก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากทำใจ ปล่อยให้มันผ่านไปแบบเจ็บ ๆ คันคัน เมื่อทำใจได้แล้ว เธอฮึดลุกขึ้นจากเตียงแต่งตัวและเดินลงไปชั้นล่างอีกครั้ง

“นังตี้ นี่แกหลับหรือแกตายหะ!”

“ตื่นแล้วเจ๊…”

เสียงตอบเบา ๆ พร้อมร่างที่ขยับตัวลุกขึ้นอย่างเหนื่อยอ่อน ตี้ตี้เดินเซไปเข้าห้องนอน ทิ้งให้เจ๊ปูยืนมองตามด้วยสีหน้าเหนื่อยใจ เธอเดินไปหยิบกับข้าวสำเร็จรูปในตู้เย็น ยัดเข้าไมโครเวฟทีละกล่องอย่างรวดเร็ว

เมนูที่มีก็หลากหลายตามใจอยาก แกงเขียวหวานไก่ หมูสามชั้นไข่พะโล้ และ เป็ดย่างฮ่องกง ข้าวหอมมะลิ เธอเลือกสินค้าพวกนี้จากในห้างของเธอมากักตุนไว้ยามเมาหรือขี้เกียจ

“ฉันเป็นเจ้านายหรือเป็นลูกน้องของมันกันแน่นะ ต้องเตรียมข้าวให้กินทุกวัน”

เธอบ่นพลางหัวเราะหึ ๆ ในคอ พอไมโครเวฟส่งเสียงติ๊ง! เป็นสัญญาณบอกว่าของร้อนพร้อม เจ๊ปูก็จัดการเทข้าวสองจานวางลงบนโต๊ะอาหารซึ่งตั้งอยู่ติดมุมครัว ไม่นานตี้ตี้ก็เปิดประตูห้องออกมา

“แหม...สภาพนางฟ้าคืนสวรรค์เชียวนะย่ะ”

คำพูดประชดของเจ๊ปูเรียกรอยยิ้มของตี้ตี้ที่จัดผมเรียบร้อย ใส่เสื้อยืดกับกางเกงวอร์มแบบง่าย ๆ เดินนวยนาดเหมือนนางแบบบนรันเวย์

“ไอ้ตี๋! มากินข้าว”

“เจ๊! อย่าเรียกตี้ว่าตี๋เซ่!”

“เร็ว ๆ เข้าเถอะ!”

ตี้ตี้ทำหน้ามุ่ย ๆ ตามสไตล์ แต่ก็ยอมเดินมานั่งที่โต๊ะอาหาร

“เจ๊ ไหนบอกจะลดความอ้วนไง นี่มันของอ้วนทั้งนั้นเลย!”

“ก็มันอยากกิน! ไม่ต้องพูดมาก กินซะ กินเสร็จจะได้รีบไปทำบุญที่วัด”

เจ๊ปูตักข้าวเข้าปากหนึ่งคำก่อนจะทำหน้าฟินเล็กน้อย ตี้ตี้เลยยอมตามน้ำ ตักแกงเขียวหวานกินบ้าง

ระหว่างเคี้ยวข้าวเงียบ ๆ ที่โต๊ะอาหาร เจ๊ปูปล่อยความคิดล่องลอยไปกับความทรงจำในอดีต เหตุการณ์เมื่อหลายปีก่อนผุดขึ้นมาในหัวอย่างชัดเจน…

วันนั้นเป็นเช้าตรู่ในตลาดเก่าที่เธอเดินสำรวจเป็นประจำ เจ๊ปูสะดุดตากับเด็กชายตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งที่ยืนพยายามดื่มน้ำจากก๊อกน้ำประปา เขายื่นมือเล็ก ๆ รวบกระชับเสื้อที่ขาดวิ่นไม่ให้เปิดออก เห็นได้ชัดว่าเสื้อนั้นเก่าเกินกว่าจะใช้งานได้อีก

เจ๊ปูยืนมองด้วยความสงสัย และคิดว่าอาจเป็นแค่เด็กในชุมชนที่วิ่งเล่นอยู่แถวนี้ แต่พอวันต่อมา เธอก็ยังเห็นเด็กคนเดิมยืนดื่มน้ำที่ก๊อกเดิมด้วยท่าทางที่ไม่ต่างกัน คราวนี้เธอทนไม่ไหว เดินเข้าไปถามด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูใจดีที่สุดเท่าที่จะทำได้

“เฮ้ย หนู เอ็งมาทำอะไรที่นี่ทุกวัน?”

เด็กชายสะดุ้งเล็กน้อยก่อนตอบเสียงเบา

“ผมหิว… ไม่มีอะไรจะกินครับ”

คำตอบนั้นทำให้เจ๊ปูชะงัก เธอถามต่อจนได้ความว่าเด็กคนนี้ถูกพ่อแม่ทอดทิ้ง ไม่มีบ้านให้อยู่ ไม่มีเงินให้ใช้ ตกกลางคืนก็แอบนอนขดตัวอยู่ตามซอกกำแพงตลาดเพื่อหลบฝนหลบลม หาช่วยงานคนในตลาดแลกข้าว เธอฟังจบก็สงสารที่ชะตาเด็กคนนี้ช่างโหดร้ายนัก

“เอาเถอะ ตามฉันมา”

 เธอพูดพลางจูงมือเด็กชายตัวเล็กมอมแมมเหมือนลูกหมาข้างถนนกลับบ้านไปด้วย วันนั้นกลายเป็นจุดเริ่มต้นที่เธอรับเด็กคนนั้นมาเลี้ยง เด็กชายที่เธอหวังไว้ว่าอาจเป็นน้องชาย แต่วันเวลาผ่านไป เด็กชายกลับกลายเป็นนังตี้ น้องสาวที่ซ่าและแซ่บที่สุดในชีวิตของเธอ

ภาพของตลาดในวันเก่า ๆ ผุดขึ้นมาในหัวของเธออีกครั้ง ตลาดแห่งนี้เคยอยู่ในสภาพทรุดโทรมและแทบจะล่มสลาย ตลาดตอนนั้นเป็นของเจ๊ณี เพื่อนสนิทของเธอตั้งแต่วัยเด็ก เจ๊ณีเป็นเจ้าของตลาดที่ชีวิตกลับพลิกผันเมื่อถูกสามีทอดทิ้งไปมีเมียน้อย ซ้ำร้ายยังป่วยเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย

ในวันหนึ่งที่เจ๊ณีอาการทรุดหนัก เธอเรียกเจ๊ปูมาที่บ้านด้วยสีหน้าเศร้าหมองและพูดประโยคนึงที่เจ๊ปูไม่มีวันลืม

“ปู ฉันขออะไรเธออย่างหนึ่งได้ไหม… ช่วยดูแลตลาดให้ฉันด้วย ฉันไม่มีใครอีกแล้ว ขอแค่เธอทำบุญส่งไปให้ฉันบ้างก็พอ”

คำขอร้องนั้นเต็มไปด้วยความอ้อนวอนและน้ำตา เจ๊ปูในตอนนั้นก็มีมรดกที่เป็นตลาดที่ต้องดูแลอยู่แล้ว แต่ก็พูดไม่ออกเพราะสงสารเพื่อนสาว เธอเลยพยักหน้ารับด้วยความหนักใจ แต่ลึก ๆ ก็เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

หลังจากที่เจ๊ณีจากไป ตลาดที่ใกล้เจ๊งก็กลายเป็นภาระที่เธอต้องรับไว้ เจ๊ปูเริ่มต้นด้วยการปรับปรุงทุกอย่างใหม่ทั้งหมด จากตลาดที่มีแค่แผงเล็ก ๆ ถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นตลาดกึ่งห้าง ที่มีทั้งร้านค้า ร้านอาหารและแหล่งช้อปปิ้งครบวงจร เธอทำงานแบบไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย พยายามดึงดูดลูกค้าทั้งคนในพื้นที่และนักท่องเที่ยวเข้ามา

“ถ้าจะทำ ก็ต้องทำให้มันดี!”

นี่คือคติประจำใจของเจ๊ปู เธอไม่เคยหยุดพัฒนา จนตลาดแห่งนี้กลายเป็นที่รู้จักและรุ่งเรืองมาจนถึงทุกวันนี้

เจ๊ปูยิ้มบาง ๆ เมื่อคิดถึงอดีตที่ผ่านมา เธอตักข้าวอีกคำพลางมองนังตี้ที่ยังคงทำหน้ามุ่ยอยู่ข้าง ๆ

แกมันตัวป่วน แต่ฉันก็ดีใจที่วันนั้นรับแกมาเลี้ยง เธอพูดในใจ ก่อนจะหัวเราะออกมาเบา ๆ กับภาพชีวิตที่ดูเหมือนวุ่นวาย แต่เต็มไปด้วยความอบอุ่นที่หาไม่ได้จากที่ไหน...