บทที่4

ท้องฟ้าของเช้าวันนี้เป็นสีฟ้าอ่อนเจือด้วยเมฆขาวระเรื่อ สายลมเย็น ๆ พัดผ่านบริเวณวัดแห่งหนึ่งในย่านชานเมือง วัดนี้ไม่ได้ใหญ่โตมากนัก แต่ขึ้นชื่อเรื่องการเป็นศูนย์กลางของการกุศลและการเลี้ยงดูเด็กกำพร้า บริเวณรอบ ๆ วัดมีต้นไม้สูงใหญ่มากมายให้ร่มเงาเสียงนกพิราบเกาะริมกำแพงบ้าง เสียงสวดมนต์ของพระสงฆ์ที่ดังแผ่ว ๆ ตามสายลมชวนให้รู้สึกสงบใจอย่างบอกไม่ถูก

ก้าวแรกที่เจ๊ปูกับตี้ตี้เดินเข้ามาในเขตวัด คือก้าวแห่งความตั้งใจอันแน่วแน่ในการทำบุญให้ พ่อแม่และเจ๊ณี

กลิ่นธูปจาง ๆ ปะปนอยู่ในอากาศทำให้บรรยากาศรอบวัดดูศักดิ์สิทธิ์และสุขสงบ ตี้ตี้ยกมือขึ้นป้องแดดพลางมองไปรอบ ๆ ด้วยสายตาที่ตื่นเต้นเล็กน้อย ถึงแม้ทั้งสองจะมาวัดนี้อยู่เนือง ๆ แต่ทุกครั้งที่ก้าวเข้ามา ก็ยังมีความรู้สึกดี ๆ เหมือนเป็นการได้มาเยือนสถานที่ศักดิ์สิทธิ์เสมอ

“เจ๊ วันนี้เราจะเริ่มทำอะไรก่อนดีคะ?”

“ก็ทำบุญตามพิธีไปก่อนนะ แล้วค่อยเอาของมาให้เด็กกำพร้า จากนั้นก็ไปถวายสังฆทานให้พระ จะได้อุทิศให้พ่อกับแม่และเจ๊ณีด้วย”

น้ำเสียงของเจ๊ปูดูนุ่มนวลอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็นในชีวิตประจำวัน ซึ่งปกติเธอจะพูดจาห้วน ๆ กึ่งตลกกึ่งดุ แต่วันนี้เมื่อเข้าวัด เธอก็ปรับมาอยู่ในโหมดสำรวมมากขึ้น

ทันทีที่เดินผ่านประตูวัด เจ๊ปูกับตี้ตี้ก็เห็นลุงหาน ชายชราอายุประมาณหกสิบกว่าปี มีผมหงอกนิด ๆ ใส่เสื้อเชิ้ตสีซีดกับกางเกงผ้าสบาย ๆ สวมหมวกปีกกว้างพอป้องแดดได้ เขายืนอยู่หน้าแผงขายอาหารปลาที่เรียงเป็นถุงหลายขนาด เมื่อเห็นเจ๊ปูเขารีบสาวเท้าเข้ามาหาอย่างมีความหวัง

“สวัสดีครับเจ๊ปู! วันนี้จะให้อาหารปลาด้วยไหมครับ ผมจะได้เตรียมถุงใหญ่ไว้ให้”

“ค่ะเตรียมหลายถุงหน่อยนะคะลุงหาน เผื่อเวลาฉันตกทุกข์ได้ยากจะได้มีคนเอาอาหารมาให้แบบนี้บ้าง เอ้านี่เงินค่าอาหารปลาคะ”

เจ๊ปูหยิบแบงค์พันสี่ใบยื่นให้ลุงหาน สายตาของลุงหานเป็นประกายด้วยความปลื้มใจ เพราะเจ๊ปูถือว่าเป็นลูกค้าขาประจำรายใหญ่ที่สุดของเขา เวลามาถึงวัดทีไรเธอจะเหมาอาหารปลาทีละหลายถุงเสมอ

“ขอบคุณมากครับเจ๊ปู เดี๋ยวผมรีบไปเตรียมให้เลยนะครับ”

ลุงหานกล่าวพลางยกมือไหว้ขอบคุณ ก่อนจะหันหลังไปจัดการถุงอาหารปลาให้เรียบร้อย ส่วนเจ๊ปูกับตี้ตี้ก็เดินตรงไปที่ศาลาด้านข้างโบสถ์ ซึ่งเป็นศาลาที่มักใช้ประกอบพิธีสวดบังสุกุลหรือสวดงานศพ วันนี้เจ๊ปูตั้งใจจะถวายสังฆทานและทำพิธีอุทิศให้เจ๊ณีที่นี่

ระหว่างทางเดินในวัด ตี้ตี้คล้องแขนเจ๊ปูแน่นอย่างสนิทสนมเหมือนทุกที ใบหน้าจิ้มลิ้มของนังตี้แฝงความสงสัยแบบเด็กซื่อ ๆ ที่กำลังรอคำตอบจากผู้ใหญ่

“เจ๊ หนูถามจริง เจ๊ทำบุญเยอะขนาดนี้บ่อย ๆ ทำไมอ่ะคะ? แบบ…ทำบุญทีเป็นแสน ๆ ทุกครั้งเลย”

คำถามถูกยิงตรงเหมือนลูกธนู เจ๊ปูเลิกคิ้วเล็กน้อยก่อนตอบเสียงเรียบ แต่แฝงความภูมิใจ

“ไม่รู้สิ ฉันทำเพราะฉันอยากทำ ทำแล้วฉันก็สบายใจดี”

คำตอบของเธอฟังดูธรรมดา แต่เต็มไปด้วยน้ำเสียงของคนที่เชื่อมั่นในสิ่งที่ทำ ตี้ตี้พยักหน้าอย่างเข้าใจแต่ก็ยังไม่หยุดคุ้ย

“เหมือนที่เจ๊ไปแจกเงินให้ผู้ชายใช่ไหม?”

คำถามนี้ทำเอาเจ๊ปูชะงักกึก เธอหันมามองตี้ตี้ทันที พลางตีแขนเบา ๆ

“อีบ้า! นังตี้ อย่าพูดเรื่องนี้ในวัดเว้ย ฉันดูเป็นคนเลวขึ้นมายังไงก็ไม่รู้”

เธอทำเสียงดุ แต่ก็แอบหลุดขำ

 “แต่ก็นะ…ฉันไม่ไปแล้วหล่ะ!”

ตี้ตี้ตาโตขึ้นทันที

 “อ้าว! ทำไมอ่ะเจ๊?”

“ก็เด็กในร้านที่ฉันเคยให้เงินไป เขามีเมียกันหมดแล้วไงเล่า! ฉันเลือกกินเฉพาะคนที่ไม่มีเมียโว้ย ฉันไม่ปีนต้นงิ้วเหมือนแกหรอกนะนังตี้”

“อร้าย เจ๊! นู๋ไม่ได้ปีนต้นงิ้วนะคะ หนูแค่…ลูบ ๆ คลำคลำจูบจูบเล็กเล็กน้อยน้อย ยังซิงอยู่เลยค่ะ! ไม่มีอะไรลึกซึ้งจริงจริง!”

เจ๊ปูหยุดเดินแล้วหันมาจ้องตี้ตี้ทันที ด้วยสายตาตกใจแบบเล่นใหญ่

“ตี้ตี้! นี่มันวัดนะเว้ย แกห้ามโกหกตกนรกนะยะ!”

ตี้ตี้ยกมือไหว้แบบกวน ๆ พลางตอบเสียงดังอย่างมั่นใจ

 “จริง ๆ เจ๊! นู๋สาบานต่อหน้าปลาในคลองเลยก็ได้ นู๋ยังเวอร์จิ้นล้านเปอร์เซ็นต์จริงจริงค่ะ!”

เจ๊ปูสูดหายใจลึกพยายามระงับสติ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แอบแฝงความเจ็บปวด

“ทำไมแกไม่บอกฉันตั้งแต่แรก…”

ตี้ตี้ยิ้มร่า

 “ฮ่า ๆ ๆ เจ๊ รู้สึกผิดที่ว่าหนูใช่ไหมล่ะคะ?”

เจ๊ปูส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนตอบกลับทันที

“เปล่าหรอก… ฉันแค่เสียดายเงินที่จ่ายแทนแกไปต่างหาก!”

ตี้ตี้ถึงกับอ้าปากค้าง             

 “จ่ายอะไรอ่ะเจ๊?”

“ก็ฉันนึกว่าแก…ได้กินไปแล้ว เลยจ่ายหนักให้ทุกคนที่แกลากไปน่ะสิ”

ตี้ตี้หน้าเหวอ

 “เจ๊...ทำไม..”

“พอ! ไม่ต้องถามแล้ว! เชอะ! ทำไมวันนี้มีแต่เรื่องวุ่นวายก็ไม่รู้”

เจ๊ปูตัดบทพลางยกหลังมือขึ้นปิดหน้า

“เมื่อเช้าก็เผลอกดเงินในแอปให้นักเขียนไปตั้งแสนเหรียญ พอตอนนี้ก็เพิ่งรู้ว่าตัวเองเปย์ผู้ชายฟรีอีก เฮ้อ…ชีวิตฉัน”

ตี้ตี้หัวเราะคิกคักเหมือนจะยั่วเจ๊ปูแต่ก็ไม่พูดอะไรต่อ เพราะรู้ดีว่าเจ๊ของเธอบ่นไปงั้น แต่ไม่เคยซีเรียสกับเงินที่เสียไปจริง ๆ

ทันทีที่ทั้งสองเดินมาถึงบริเวณศาลาเล็ก ๆ ใกล้โบสถ์ เด็กกำพร้าหลายคนในชุดนักเรียนเก่า ๆ กำลังช่วยกันกวาดลานวัดและเล่นกันอย่างสนุกสนาน พอเห็นเจ๊ปูและตี้ตี้ เด็ก ๆ ก็รีบวางไม้กวาดแล้ววิ่งกรูเข้ามาไหว้

“สวัสดีค่ะ/ครับเจ๊ปู!พี่ตี้”

เจ๊ปูยิ้มกว้างทันทีที่เห็นเด็ก ๆ แล้วพูดเสียงดังอย่างอบอุ่น

“สวัสดีลูก! วันนี้เจ๊มีของมาฝากอีกเพียบ!”

ตี้ตี้ยืนมองภาพนั้นพลางกระซิบกับตัวเองเบา ๆ

“ถึงจะบ่นเยอะ แต่เจ๊ปูก็คือเจ๊ปู…เจ๊ที่แสนดีที่หนึ่ง”

เจ๊ปูโบกมือยิ้มกว้างแบบเป็นกันเอง ก่อนจะหยิบซองเงินสองซองยื่นให้กับตัวแทนพระครูที่ยืนรอรับ

“หลวงพ่อคะ นี่เงิน 100,000 บาท ถวายให้วัดนะคะ อุทิศบุญให้เจ๊ณีเหมือนเดิม ส่วนอีก 100,000 บาท หนูมอบให้เด็ก ๆ ใช้เป็นทุนการศึกษา”

หลวงพ่อยิ้มรับด้วยความเมตตาพลางให้ศีลให้พร แล้วตี้ตี้ก็คอยยกสังฆทานตามหลังเจ๊ปู ซึ่งภายในประกอบไปด้วยของจำเป็น ทั้งอาหารแห้ง ยารักษาโรคและเครื่องสังฆภัณฑ์ต่าง ๆ จากนั้นก็มีการสวดมนต์ ทำพิธีอุทิศส่วนกุศลให้ทุกคนที่จากไป

บรรยากาศรอบข้างเต็มไปด้วยเสียงอนุโมทนาบุญของผู้คนที่แวะเวียนมาทำบุญ บางคนที่ได้ยินว่ามีเศรษฐินีใจบุญอย่างเจ๊ปูมาทำบุญ ก็ต่างมองกันด้วยความประหลาดใจและแอบชื่นชม เนื่องจากเจ๊ปูเป็นมหาเศรษฐีที่ใจบุญที่สุดที่ใคร ๆ ก็รู้จัก

เมื่อเสร็จพิธีการพื้นฐาน ทั้งสองก็เดินมายังระเบียงเล็ก ๆ ที่ทอดยาวเหนือบึงน้ำข้างวัด ตรงนี้เองคือจุดที่ผู้คนมักให้อาหารปลา ลุงหานยืนยิ้มเฝ้าถุงอาหารปลาที่เรียงซ้อนหลายชั้นไว้ให้ พร้อมส่งเสียงบอก

“อาหารปลาพร้อมแล้วครับเจ๊ปู ผมจัดเต็มให้ตามสั่งเลย”

“ขอบคุณมากนะคะลุงหาน วันนี้ฉันขอแจกอาหารปลาเยอะหน่อย บางทีทำบุญกับสัตว์ก็ทำให้ใจสบาย”

“ครับ ๆ เจ๊ปู”

จากนั้นเจ๊ปูและตี้ตี้ก็ช่วยกันหยิบถุงอาหารปลา แบ่งกันคนละหลาย ๆ ถุง แล้วเริ่มโปรยให้ปลาที่กำลังว่ายวนอยู่ในบึง เหล่าปลาตัวใหญ่ตัวเล็กหลากสายพันธุ์ต่างแย่งกันฮุบอาหารอย่างพร้อมเพรียง

“กินเยอะ ๆ นะเจ้าปลา ขอให้พวกแกมีกินไม่อดไม่อยาก”

 เจ๊ปูพูดด้วยเสียงอ่อนโยน แววตาดูมีความสุขเล็ก ๆ

“เจ๊ หนูช่วยค่ะ”

ตี้ตี้เองก็โปรยอาหารปลาอย่างสนุกสนาน บางครั้งเธอให้ลงไปครั้งละเยอะ ๆ ทำให้มีเสียงน้ำกระเพื่อมดังตู้มต้ามอย่างน่าตื่นเต้น

“เจ๊ ทำไมปลามันไม่อิ่มสักทีคะ?”

“มันคงอร่อยน่ะสิ แกลองชิมดูสิ”

เจ๊ปูจงใจพูดแหย่ตี้ตี้เล่น แต่ตี้ตี้กลับหยิบเม็ดอาหารปลาขึ้นมาชิมจริง ๆ

“ยี้! ไม่อร่อยเลยอ่ะเจ๊!”

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ตี้ตี้ของเจ๊  ถ้าไม่มีเธอ ฉันคงเหงาน่าดู”

“เจ๊… ขอบคุณที่เจ๊ดูแลหนูนะคะ หนูรักเจ๊จริง ๆ นะ ถ้าตายพร้อมกันได้ หนูก็อยากตายพร้อมเจ๊ ไม่อยากให้เจ๊เหงา… ถ้าหนูตายก่อน เจ๊ก็จะไม่มีหนูอยู่ด้วย หรือถ้าเจ๊ตายก่อนหนูก็คิดถึงเจ๊แย่เลย”

เจ๊ปูได้ยินตี้ตี้พูดถึงความตายก็ขมวดคิ้วนิด ๆ แต่ก็หัวเราะกลบเกลื่อนเพื่อลดความโศกเศร้า

“นังตี้! ฉันกำลังจะซึ้ง แกดันมาพูดเรื่องความตาย ไม่น่ารักเลยนะ ไป ๆ…กลับบ้านดีกว่า ฉันจะกลับไปนอนอ่านนิยายแล้ว”

“เจ๊ วันนี้ไม่เข้าตลาดเหรอ?”

“ไม่!จ้ะ แล้วฉันจะจ้างผู้จัดการมาทำงานให้เปลืองเงินทำไม ถ้าฉันต้องไปตลอด? ฮ่า ๆ ปล่อยเขาทำงานเถอะ ส่วนเราก็ไปทำในสิ่งที่ชอบกัน”

“โอเคค่ะเจ๊ งั้นขากลับหนูขับเองนะ”

เจ๊ปูพยักหน้ารับพร้อมยื่นกุญแจรถให้ตี้ตี้อย่างเคยชิน ทั้งสองเดินออกจากวัดไปยังลานจอดรถริมถนนที่อยู่ด้านหน้าวัด ซึ่งมีรถของเจ๊ปูจอดอยู่

ตี้ตี้ขึ้นนั่งที่เบาะคนขับ ส่วนเจ๊ปูก็นั่งเอนหลังบนเบาะข้างคนขับ สวมแว่นกันแดดปิดตาหาวเล็กน้อยเพราะรู้สึกง่วง สาเหตุหนึ่งอาจเป็นเพราะบรรยากาศที่วัดเงียบสงบ จึงทำให้เธออยากงีบสักพัก

รถเคลื่อนตัวออกไปอย่างช้า ๆ สองข้างทางยังคงเป็นต้นไม้และบ้านเรือนชานเมืองที่ไม่หนาแน่นนัก ใช้เวลาไม่นานก็ออกมาถึงถนนเส้นหลักที่เชื่อมกับตัวเมือง ตี้ตี้ขับไปฟังวิทยุไปอย่างอารมณ์ดี

“เจ๊ กลับไปเจ๊จะอ่านนิยายเรื่องอะไรอ่ะ?”

“เรื่องแม่ทัพพ่ายรัก พระเอกหล่อมากนังตี้ ชื่อจ้าวจื่อฮ่าว แต่ฉันชอบตัวรองมากกว่า ส่วนนางเอกก็สวยนะแต่ไม่ใช่สไตล์ฉัน แบบฉันต้องตัวร้าย หวังเมิ่งเหยาเท่านั้น”

ขณะที่ตี้ตี้กำลังฟังเจ๊ปูพูดเพลิน ๆ รอยยิ้มก็ปรากฏบนใบหน้าของทั้งสอง โดยที่คาดไม่ถึงเลยว่าจะเกิดเรื่องร้ายแรงในอีกไม่กี่วินาทีต่อมา

“ปี๊น ๆ ๆ”

 เสียงแตรรถบรรทุกดังไล่หลังมา พร้อมกับเสียงยางบดถนนครูดดังเอี๊ยดอ๊าด ตี้ตี้หันไปมองกระจกข้างเห็นรถบรรทุกสีแดงคันใหญ่กำลังแล่นแซงมาโดยที่ดูเหมือนคนขับจะคุมรถไม่อยู่

“เจ๊!!!”

เสียงตี้ตี้ร้องลั่น ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง รถบรรทุกก็เสียหลักพุ่งเข้าหารถของเจ๊ปูอย่างจัง เสียงปะทะดังสนั่น โครม!!! แรงกระแทกมหาศาลทำให้รถคันเล็กพลิกคว่ำไปหลายตลบ เศษกระจกแตกกระจายเต็มพื้นถนน

ความรู้สึกเหมือนเวลาหยุดนิ่ง เจ๊ปูรับรู้ถึงแรงกระแทกก่อนสติจะดับวูบไปในทันที ร่างของเธอและตี้ตี้กระเด็นไปตามแรงเหวี่ยงภายในตัวรถ สายเข็มขัดนิรภัยรัดแน่นจนแทบหายใจไม่ออก

หลังจากเสียงปะทะอันกึกก้อง ทุกอย่างรอบตัวเงียบลงกะทันหัน…

ภาพเบื้องหน้าที่เจ๊ปูเห็นหลังลืมตาขึ้นอีกครั้ง คือภาพของรถตัวเองที่พังยับเยินตรงกลางถนน ควันขาว ๆ ลอยออกมาจากห้องเครื่อง แถมยังมีประกายไฟเล็ก ๆ สะท้อนออกมา สถานการณ์ดูเสี่ยงต่อการระเบิดเต็มที

“ตี้… ตี้… แกอยู่ไหน?”

เจ๊ปูพยายามก้าวเข้าไปหา แต่แล้วก็ต้องชะงักเมื่อเห็นว่าร่างของตัวเองนอนหมดสติอยู่ตรงเบาะข้างคนขับ ใบหน้าเธอเต็มไปด้วยเลือดและรอยแผล ฟันแทบหักร่างกายบิดเบี้ยวเหมือนกระดูกหักหลายจุด

“ตายละ… นี่ฉันกำลังเห็นตัวเองเหรอ?”

หัวใจเต้นแรงด้วยความตกใจและสับสน ก่อนจะหันไปมองอีกฟากหนึ่งของรถ พบว่าตี้ตี้ก็นอนกองอยู่บนพวงมาลัย เลือดสีแดงฉานเปรอะเปื้อนไปทั่ว

“เจ๊…”

เสียงแผ่วเบาหลุดออกมาจากริมฝีปากของตี้ตี้ก่อนนิ่งเงียบไป ซึ่งในสายตาของเจ๊ปูเองก็ไม่แน่ใจว่าตี้ตี้จะยังมีลมหายใจอยู่หรือเปล่า ใจหนึ่งอยากพุ่งเข้าไปกอดร่างของตี้ตี้ แต่ก็เข้าใจว่าสถานะของตัวเองตอนนี้คือ วิญญาณ

ทันใดนั้น ก็มีเงาร่างใหญ่ปรากฏข้าง ๆ เจ๊ปู เธอหันไปมองก็เห็นเป็นตี้ตี้ แต่มาในสภาพโปร่งแสงเหมือนเธอไม่มีผิด

“เจ๊… เราตายแล้วเหรอ?”

“ยังอยู่มั้ง กำลังยืนมองร่างตัวเองแบบนี้ ไม่รู้จะเรียกว่ายังไง”

ทั้งสองยืนมองสภาพเละเทะของร่างตนเองในรถด้วยหัวใจเต้นรัว ไม่ทันได้ตั้งสติ ก็มีชายหนุ่มรูปร่างสูงสง่าผมยาวประบ่า ใส่ชุดดำสนิทยืนอยู่ห่าง ๆ และยังสวมหมวกทรงประหลาดสีดำอีกต่างหาก ใบหน้าคมคายเหมือนหลุดออกมาจากละครพีเรียด

“ผู้คุมวิญญาณ!”

ทั้งเจ๊ปูและตี้ตี้ร้องอุทานออกมาพร้อมกัน เพราะนึกถึงเรื่องเล่าที่เคยอ่านในนิยาย

“ข้ามารับพวกเจ้า…”

 ชายหนุ่มพูดเสียงเย็นเฉียบ

 “นางสาวอมรินทร์ และนายพิพัฒน์ มารายงานตัว!”

เจ๊ปูกับตี้ตี้มองหน้ากัน แล้วก็ขยับถอยหลังโดยอัตโนมัติ นึกสงสัยว่าชื่อที่เรียกนั้นอาจจะเป็นชื่อของวิญญาณดวงอื่นก็ได้ ไม่ใช่ชื่อของพวกเธอ

“อ้าว… เจ้าจะถอยไปทำไม?”

 ผู้คุมวิญญาณถามเสียงสงสัย

“เอ่อ… หนูชื่อสมศักดิ์ค่ะ”

 ตี้ตี้ว่าพลางชี้นิ้วมาที่ตัวเอง

“ฉันชื่อพรภานะคะ”

ผู้คุมวิญญาณชะงักไปครู่หนึ่ง ทำสีหน้าราวกับรับรู้อะไรบางอย่าง

“รีบกลับเข้าร่างของพวกเจ้าเดี๋ยวนี้ ก่อนจะสายเกินไป!”

เจ๊ปูและตี้ตี้ที่สติไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัว พอได้ยินว่าเข้าร่างก็พร้อมกันตอบรับเสียงหลง

“ค่ะ! / คร้า!”

ทั้งสองจึงรีบวิ่งเข้าไปใกล้รถทันที พยายามหาวิธีที่จะสวมวิญญาณกลับลงไปในร่าง แต่แล้ว…

“บึ้ม!”

เกิดเสียงระเบิดดังขึ้น ขณะเดียวกันตัวรถก็ลุกเป็นไฟสีแดงฉาน แรงระเบิดทำให้เศษเหล็กกระเด็นออกมาและมีควันดำพวยพุ่ง

“ไม่เหลือ!”

 ตี้ตี้อุทาน มือไม้สั่นเทา

 “ร่างพวกเราเข้าไม่ได้แล้วสิคะท่านผู้คุมวิณญาณ!”

“แล้ว… เอายังไงดีคะเนี่ย?”

 เจ๊ปูเสียงสั่น สีหน้าตื่นตระหนกสุด ๆ

ผู้คุมวิญญาณดูเหมือนจะครุ่นคิดนิ่งไปหนึ่งอึดใจ ก่อนจะกล่าวเสียงเรียบ

“ใจเย็น ๆ เราจัดการได้…”

เขาพูดแค่นั้นก็หายตัวไปแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย ทิ้งให้เจ๊ปูกับตี้ตี้ยืนหัวโด่กันอยู่ริมถนนที่ว่างเปล่า เสียงรถพยาบาลและเจ้าหน้าที่กู้ภัยเพิ่งมาถึง ร่างที่ไหม้เกรียมของทั้งสองในซากรถถูกเก็บไปอย่างน่าเวทนา ส่วนเจ๊ปูกับตี้ตี้ที่เป็นวิญญาณก็มองเห็นทุกอย่างอย่างชัดเจน แต่ไร้คนใดรับรู้การมีตัวตนของพวกเธอ

ยิ่งเวลาผ่านไป บริเวณจุดเกิดเหตุเริ่มสลาย ผู้คนทยอยไปรถกู้ภัยก็จากไป ทุกอย่างกลับคืนสู่ความเงียบงัน ช่วงพลบค่ำใกล้เข้ามาทุกที แสงอาทิตย์สีส้มสาดสะท้อนถนนที่ยังมีร่องรอยของน้ำดับเพลิงขังอยู่

“เจ๊… เราถูกทิ้งหรือเปล่า?”

 ตี้ตี้เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“ฉันว่าใช่…”

 เจ๊ปูตอบด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“ดูเหมือนผู้คุมวิญญาณจะลืมพวกเรานะ”

ทั้งคู่ทำหน้าเหวอ ๆ ตี้ตี้นั่งลงกับพื้นถนน พยายามเอามือไปจับก้อนหินข้างทาง แต่ก็คว้าได้แค่อากาศ

“เจ๊… แล้วเราจะทำไงกันดีล่ะ?”

“ใจเย็น ๆ ตี้ ให้ฉันคิดก่อน… อย่างแรก… เราต้องตะโกนเรียกสวรรค์ให้สวรรค์รับรู้!”

เจ๊ปูพูดด้วยความมุ่งมั่นอย่างไร้เหตุผล ตี้ตี้ดูสับสนแต่ก็พยักหน้าตาม

“จะดีเหรอเจ๊?”

“ดีสิ เชื่อฉันสิ บางทีถ้าตะโกนดัง ๆ… สวรรค์น่าจะได้ยินเรา!”

ทั้งสองเตรียมตั้งท่า หายใจเข้าลึก ๆ เพื่อเปล่งเสียง

“หนึ่ง สอง สา...”

แต่ยังไม่ทันได้นับถึงสามดี ก็มีพลังงานลี้ลับบางอย่างดูดร่างของทั้งสองหายวับเข้าไปในหลุม

“กรี๊ดดดดดดด!!!”

เสียงกรีดร้องของเจ๊ปูและตี้ตี้ดังขึ้นพร้อมกันเมื่อถูกดูดหายเข้าไปในหลุมมิติเฉพาะกิจบางอย่าง ในเสี้ยววินาทีนั้น ภาพรอบตัวบิดเบี้ยวกลายเป็นเส้นสายสีดำขมุกขมัว ภายในหัวของทั้งสองพร่าเบลอไปหมด ราวกับว่าพวกเธอไม่มีโอกาสได้ทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้นใด ๆ ทั้งสิ้น