ตอนที่ 61 เขาก็คือเซียวเจิ้นเป่ย

‘คิดจะใช้หีบนี้เป็นข้ออ้าง แล้วส่งสตรีมากเล่ห์ผู้นี้มาเป็นเหยื่อล่อให้ข้าตกหลุมพรางยอมตบแต่งนางเข้าจวนเพื่อผูกมัดงั้นหรือ ช่างไร้สาระสิ้นดี!’

เซียวเจิ้นเป่ยปัดผ้าคลุมขนหมาป่าไปด้านหลังด้วยความหงุดหงิด สายตาดุดันจ้องมองหีบไม้ตรงหน้าด้วยความเย็นชา ชายหนุ่มปักใจเชื่อไปเสียแล้วว่า สตรีที่ทำให้มารดาของเขาตื่นเต้นจนยอมลงทุนลงแรงถึงเพียงนี้ ย่อมต้องเป็นสตรีมากมารยา เจ้าเล่ห์เพทุบาย และรู้จักใช้เรือนร่างหรือน้ำตาเพื่อหลอกใช้ผู้อื่นเป็นเครื่องมืออย่างแน่นอน

“นำหีบไปเก็บไว้ในห้องหนังสือที่จวนเสีย” อ๋องหนุ่มออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่ากระแสเสียงกลับแฝงแววเหินห่างและกีดกันอย่างเด็ดเดี่ยว

“ส่วนสตรีเจ้าของหีบผู้นั้น บอกคนของเราไว้ หากนางคิดจะใช้ประโยชน์จากชื่อเสียงขององค์หญิงใหญ่ หรือจวนเจิ้นเป่ยอ๋องเพื่อสร้างอำนาจเบ่งบานในเมืองหลวงล่ะก็...”

“ก็ให้อยู่ห่างๆ เอาไว้ อย่าได้ให้นางบังอาจเข้ามาเพ่นพ่านเกี่ยวข้องกับข้าเป็นอันขาด!”

“พ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋อง!”

โม่เหลย และ ซูหยาง สององครักษ์คนสนิทของเจิ้นเป่ยอ๋องประสานมือรับคำสั่ง ก่อนจะลอบมองตามแผ่นหลังกว้างอันทรงอำนาจของผู้เป็นนาย พร้อมด้วยฝูงสุนัขล่าเนื้อทั้งสามตัวที่เดินตามติดต้อยๆ ไปอย่างองอาจ

เมื่อผู้เป็นนายคล้อยหลังไปแล้ว สององครักษ์หนุ่มก็อดไม่ได้ที่จะหันมาลอบสบตากันอย่างมีความหมาย

พวกเขาต่างลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ พลางนึกภาพความวุ่นวายที่จะตามมาในอนาคต เตรียมตัวเตรียมใจรับมือกับสตรีจากเมืองหลวงผู้ถูกท่านอ๋องตราหน้าว่าเป็นจอมมารยาแทนผู้เป็นนายไว้เรียบร้อยแล้ว

แม้ในใจจะนึกหวั่นเกรงอยู่บ้าง ว่าเหตุใดสตรีที่ทำให้องค์หญิงใหญ่ถึงกับตกหลุมพรางและยอมผูกขาดการค้าด้วย ถึงได้กลายมาเป็นชนวนเหตุให้ท่านอ๋องหัวเสียได้ถึงเพียงนี้ ทว่าลึกๆ แล้วพวกเขากลับมีความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างผุดขึ้นมา

สตรีผู้กุมหีบหลักฐานและกล้าตัดขาดจากจิ้งชินอ๋องผู้นี้ จะต้องมีความพิเศษและแตกต่างจากสตรีในห้องหอทั่วไปอย่างแน่นอน

‘แต่เพราะเหตุใดกัน... สตรีที่ผ่านการแต่งงานแถมยังหย่าร้างกลายเป็นหม้ายเช่นนี้ ไฉนองค์หญิงใหญ่ถึงได้หมายปอง อยากได้นางมาเป็นฮูหยินน้อยของจวนเจิ้นเป่ยอ๋องนักนะ’

ณ จวนเจิ้นเป่ยอ๋อง

บรรยากาศภายนอกเหน็บหนาวด้วยลมพายุหิมะที่พัดกระหน่ำขาวโพลนไปทั่วสารทิศ ทว่าภายในห้องทรงงานกลับอบอุ่นด้วยแสงไฟจากเตาผิงและกลิ่นไม้สนหอมอุ่นๆ

เซียวเจิ้นเป่ยซึ่งเพิ่งกลับจากลานฝึกทัพและผลัดเปลี่ยนจากชุดเกราะเหล็กหนาหนักเปรอะคราบเลือด มาสวมชุดเสื้อมัสลินบุขนสัตว์สีดำสนิท ประทับอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้ขนาดใหญ่ ไหล่กว้างหนาและท่วงท่าการนั่งแผ่รังสีอำนาจกดดันของแม่ทัพผู้ผ่านศึกสงครามนับร้อย ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มดั่งรูปสลัก นัยน์ตาคมกริบดุจพญาอินทรีทอดมองหีบไม้ลงรักปิดทองที่ตั้งอยู่ตรงหน้าอย่างพิจารณา

เบื้องหน้าของเขามีหน่วยม้าเร็วสายลับเงา ในชุดดำทมิฬที่เพิ่งเดินทางไกลฝ่าม่านหิมะอันเหน็บหนาวมาจากเมืองหลวงโดยไม่หยุดพัก คุกเข่าถวายรายงานด้วยความนอบน้อม

“เรียนท่านอ๋อง... หีบใบนี้และจดหมายลับ ถูกจัดส่งด่วนพิเศษมาจากสายการค้าฝูจี้ตามพระประสงค์ขององค์หญิงใหญ่พ่ะย่ะค่ะ และข้าน้อยยังได้รับคำสั่งให้รอรับพระกระแสรับสั่งตอบกลับ เพื่อนำกลับไปกราบทูลรายงานพระนางที่เมืองหลวงด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

เซียวเจิ้นเป่ยยกมือขึ้นเป็นสัญญาณให้องครักษ์เงาผู้นั้นเงียบเสียงและถอยออกไปตั้งหลักชั่วคราว นัยน์ตาคมปลาบกวาดมองตราประทับสีแดงรูปโบตั๋นคู่พยัคฆ์บนซองจดหมาย ซึ่งเป็นตราประทับสิทธิ์ขาดส่วนพระองค์ขององค์หญิงใหญ่ผู้เป็นพระมารดา

เขายื่นมือไปหยิบมีดแกะสลักปอกซองจดหมายเปิดออก ก่อนจะกวาดสายตาอ่านอักษรพู่กันอันพลิ้วไหวแต่หนักแน่นของพระมารดาทีละบรรทัด ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเยียบเย็นและระแวงแคลงใจอย่างไม่ปิดบัง

‘ถึงเป่ยเอ๋อร์ บุตรชายของข้า...

หีบไม้ใบนี้บรรจุหลักฐานการยักยอกเสบียงกองทัพชายแดนและตั๋วเงินปลอมของพวกขุนนางในกรมการคลังร่วมกับตระกูลลู่ ซึ่งสตรีผู้หนึ่งนามว่าลู่หมิงเซียน เป็นผู้รวบรวมและนำมามอบให้ข้าด้วยตนเองเพื่อฝากส่งตรงถึงมือเจ้า

นางมิใช่เพียงสตรีทำการค้าทั่วไป ทว่าคือสตรีผู้มีสติปัญญาเฉียบแหลม เด็ดเดี่ยว และกล้าหาญยิ่งนัก นางรู้จักตัดไฟตั้งแต่ต้นลมเพื่อมิให้พวกขุนนางชั่วใช้ชื่อนางเป็นหมากบังหน้าทำเรื่องชั่วช้า และเลือกส่งอาวุธร้ายชิ้นนี้มาให้เจ้าสืบสวนด้วยตนเอง

ยามนี้ นางได้ตัดขาดพันธะเน่าเฟะในเมืองหลวง ละทิ้งตำแหน่งพระชายาเอกแห่งจวนจิ้งชินอ๋อง และอีกไม่นานกำลังจะนำขบวนสินค้าอันแปลกใหม่มหัศจรรย์ ซึ่งข้าได้ตรวจสอบแล้วว่าดียิ่งมุ่งหน้าขึ้นสู่แดนเหนือของเจ้า

จงใช้หลักฐานนี้สะสางคนชั่วช้าพวกหนอนบั่นทอนแว่นแคว้น และต้อนรับนางในฐานะคู่ค้าคนสำคัญของแม่’

เซียวเจิ้นเป่ยอ่านจดหมายจบก็กวาดสายตามองอีกรอบ คิ้วดกหนายังคงขมวดมุ่นไม่คลาย ในจดหมายเอ่ยถึงแต่ความดีความชอบและสติปัญญาของสตรีผู้นั้น ไม่มีข้อความประโยคใดเอ่ยถึงการจับคู่หรือผูกมัดนางให้กลายเป็นว่าที่ฮูหยินน้อยแห่งมณฑลชางเป่ยเลยสักประโยคเดียว

ทว่ายิ่งมารดาทำเป็นไม่เอ่ยถึง ชายหนุ่มกลับยิ่งเพิ่มความระแวดระวังและอคติสูงลิ่วเพิ่มมากขึ้น

‘หึ... ทำเป็นเอ่ยชมเชยอวดอ้างสรรพคุณของนางเสียดิบดี ทว่ากลับไม่เอ่ยถึงเรื่องดูตัวสักคำ มารดาของเขาผู้นี้ คิดจะมาไม้ไหนกันแน่!’

มือหนาเปิดฝาหีบไม้ลงรักออก คลี่แผ่นกระดาษสำเนาบัญชีทุจริตและตั๋วแลกเงินปลอมทีละฉบับ ยิ่งอ่านตัวเลขการเบิกจ่ายสินค้าสอดไส้อาวุธและเสบียงทหารที่ถูกลักลอบส่งออกนอกด่านก็ยิ่งชัดเจน

การคัดลอกบัญชีทำไว้อย่างเป็นระบบ ละเอียดรอบคอบ และชี้เบาะแสถึงขุนนางกรมการคลังในเส้นสายของจิ้งชินอ๋องผู้ครองตำแหน่งเจ้ากรมการคลังในเมืองหลวงได้อย่างตรงจุด ไร้ช่องโหว่ให้แก้ตัวได้แม้แต่น้อย

ตึง!

เซียวเจิ้นเป่ยทุบโต๊ะไม้เสียงดังหนักแน่น นัยน์ตาทอประกายสังหารดุร้ายดุจพยัคฆ์

“พวกขุนนางกังฉินในเมืองหลวง กล้าดีอย่างไรมาสูบเลือดสูบเนื้อกองทัพเกราะพยัคฆ์ของข้า!”