LOGINหลังจากให้คนส่งนางไปพักในเรือนรับรองของจวนในค่ายทหารชายแดนแห่งนี้แล้ว โม่เหลยกับซูหยางที่ยังคงเต็มไปด้วยความข้องใจ ก็เอาแต่ยึกยักเกี่ยงกันไปมา โดยไม่มีใครกล้าเอ่ยปากถามในสิ่งที่สงสัยออกมาเลยสักคนเจิ้นเป่ยอ๋องรับรู้ปฏิกิริยาของลูกน้องทั้งสองเป็นอย่างดี ชายหนุ่มปรายตามองนิ่งๆ จนทั้งคู่เริ่มรู้สึกขนลุกวาบขึ้นมาทันใด“คือว่า... ท่านอ๋อง เหตุใดพระองค์ถึงได้ยินยอมตกปากรับคำรับนางเป็นชายาง่ายๆ เช่นนั้นกันเล่าพ่ะย่ะค่ะ” เป็นโม่เหลยที่กัดฟันเอ่ยถามออกมาในที่สุด“ปกติพระองค์ไม่เคยเข้าใกล้สตรีนางใดที่องค์หญิงใหญ่ทรงสรรหามาให้ ทั้งจากเมืองหลวงและหัวเมืองต่างๆ มิใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ”“แล้วมีสิ่งใดน่าสงสัยกัน” ชายหนุ่มไม่ได้จ้องมองลูกน้องของตน ทว่ายามนี้เขากลับทอดสายตามองออกไปยังนอกหน้าต่างบานใหญ่แทน“กะ ก็คุณหนูลู่ นางเพิ่งหย่าร้างกับสามีมาหมาดๆ อีกทั้งอดีตสามีของนางก็เป็นคนในราชวงศ์ที่มีความเกี่ยวข้องทางเครือญาติกับพระองค์อย่างแท้จริง เป็นเช่นนี้แล้วไฉนพระองค์ถึงยอมรับเงื่อนไขของนางโดยง่าย ไม่เกรงว่าฮ่องเต้จะทรงระแวงว่าพระองค์มีแผนการในใจหรือพ่ะย่ะค่ะ”แม้ท่าทีของโม่เหลยจะดูชวนปวดหัวอยู่บ้าง ทว่าข้อ
“ไม่ใช่เรื่องของเจ้า!” ชายหนุ่มตวัดสายตาคมกริบมองมาที่นางอย่างเอาเรื่อง ทว่าแทนที่หญิงสาวจะเกรงกลัว นางกลับทำเพียงยิ้มอ่อนก่อนจะเอ่ยต่อว่า“เหตุผลของท่านก็ไม่ต่างจากหม่อมฉันนักหรอก เราต่างก็ปรารถนาอิสระเสรี ไม่อยากถูกพันธนาการหรือผูกมัดกับสิ่งใด มิใช่หรือเพคะ”เจิ้นเป่ยอ๋องเข้าใจความหมายของนางในทันที เขายกยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย รู้สึกว่าสตรีตรงหน้าก็ไม่ได้น่ารำคาญมากอย่างที่เคยคิด“แลกกับอะไร”“แลกกับการที่ข้าจะทำให้มณฑลแดนเหนือของท่านเจริญรุ่งเรือง และทหารของท่านก็สูญเสียน้อยลงจากอากาศที่หนาวเหน็บเช่นนี้ ส่วนข้า… ต้องการฐานอำนาจที่แข็งแกร่งพอจะทำให้คนในเมืองหลวงไม่กล้ามาตอแยข้าอีกตลอดชีวิต”ลู่หมิงเซียนเอ่ยอย่างชัดเจนฉะฉาน พร้อมกับสบตาแม่ทัพใหญ่แห่งแดนเหนืออย่างไม่เกรงกลัว“สัญญาแลกเปลี่ยนของข้า…” หญิงสาวชะงักไปครู่หนึ่งพลางนึกโทษความปากไวของตนเองในใจ ‘ทะลุมิติมาก็นานแล้ว เมื่อไหร่ข้าจะชินกับการใช้คำพูดเหล่านี้กับพวกคนในราชวงศ์เสียทีนะ ให้ตายสิ!’“คือว่า สัญญาแลกเปลี่ยนของหม่อมฉันง่ายมาก หม่อมฉันจะเนรมิตให้มณฑลชางเป่ยกลายเป็นมณฑลที่มั่งคั่งที่สุดในใต้หล้าภายในสามปี แลกกับการที่ท่านอ๋องรั
“หากว่าเจ้าคิดอยากใกล้ชิดข้า ข้าบอกเจ้าไว้เลยว่าไม่มีทางได้ตามที่สมปรารถนาแน่นอน!”ลู่หมิงเซียนได้ยินดังนั้นก็ยิ่งอึ้งเข้าไปใหญ่ ไม่ใช่เพราะถูกเขาจับได้ แต่เป็นเพราะสิ่งที่เขาพูดออกมานั้นไม่มีอยู่ในหัวของนางเลยมากกว่า นางหลุดขำออกมาเบาๆ ทำเอาบุรุษตรงหน้าและสององครักษ์ที่ยืนเฝ้าอยู่ด้านหลังอดที่จะประหลาดใจไม่ได้“มีอันใดน่าขำนักหรือ” เซียวเจิ้นเป่ยหรี่ตาลงเล็กน้อย น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัดลู่หมิงเซียนรีบปรับกิริยาท่าทางให้สุภาพดังเดิม จ้องมองคนตรงหน้าพลางเม้มปากอดกลั้นไม่ให้วาจาเย่อหยิ่งของตนโพล่งออกมาในยามนี้“ท่านอ๋องทรงเข้าใจผิดแล้ว เรื่องเช่นนั้นไม่มีในหัวของหม่อมฉันเลย แต่ในเมื่อท่านถามมันออกมาตรงๆ เช่นนั้น หม่อมฉันก็จะไม่อ้อมค้อมอีกต่อไป… ท่านได้รับหลักฐานที่หม่อมฉันส่งมาก่อนหน้านี้แล้วใช่หรือไม่เพคะ”“หลักฐานอะไร” เจิ้นเป่ยอ๋องถามหน้าตาย พลางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเพื่อรอดูปฏิกิริยาของอีกฝ่าย เมื่อเห็นว่านางจ้องมองกลับมาตรงๆ ไร้แววหว่านเสน่ห์เย้ายวนเพื่อหวังตำแหน่งฮูหยินเช่นสตรีอื่นเลยแม้แต่น้อย ก็ทำเอาเขาเริ่มสนใจนางขึ้นมาจริงๆ แล้ว“หีบหลักฐานจากร้าน
สองวันถัดไป ขบวนสินค้าร่วมยี่สิบคันเกวียนก็มาถึงด่านหลางหยาเสียที ลู่หมิงเซียนถูกเชิญให้มานั่งรอในค่ายพักของทหารลาดตระเวน หญิงสาวที่เดินทางขึ้นเหนือมาร่วมครึ่งเดือน แม้จะมีอาการปวดเมื่อยเป็นระยะๆ ทว่าก่อนหน้านี้ได้ยานวดขนานดีจากมิติวิเศษจึงทำให้ร่างกายฟื้นฟูและแข็งแรงขึ้นมาดั่งคนไม่ได้เดินทางตรากตรำลำบากเลยสักนิดโม่เหลยกับซูหยางจับจ้องมองด้านข้างของหญิงสาวที่กำลังนั่งจิบชาอย่างสุนทรีย์พลางนึกสงสัยอยู่ในใจ“ข้าเพิ่งเคยเห็นสตรีที่เดินทางขึ้นเหนือโดยไม่มีความเหนื่อยล้าเช่นนางเป็นคนแรก แม้แต่องค์หญิงใหญ่ยังต้องนอนพักฟื้นไปหลายวัน แต่เจ้าดูสิ ไฉนนางถึงได้สดใสร่าเริงถึงเพียงนั้นกัน”โม่เหลยพยักเพยิดหน้าไปทางลู่หมิงเซียนพลางเอ่ยกระซิบกับสหายคู่ใจ ทั้งสองทอดสายตามองไปยังสตรีสูงศักดิ์ตรงหน้า ทว่าท่วงท่าการนั่งของนางยามนี้กลับสบายราวกับเป็นเรือนของตนเองเสียอย่างนั้น ไร้ซึ่งทีท่าหวั่นเกรงต่ออำนาจและความน่าเกรงขามของเจิ้นเป่ยอ๋อง ผู้มีนามว่าหมาป่าโลหิตแดนเหนือเลยสักนิด“นางเป็นแขกขององค์หญิงใหญ่ ต่อให้ท่านอ๋องจะดุดันน่าเกรงขามเพียงใด นางก็มีองค์หญิงใหญ่คอยหนุนหลัง เจ้าเลิกสงสัยในสิ่งที่เป็นไปไม่
ณ ค่ายทหารใหญ่ ด่านชายแดนหลางหยายามที่ความมืดมิดปกคลุมไปทั่วผืนฟ้า หน่วยองครักษ์เงาที่เร้นกายจากเขตชายป่าเมื่อยามกลางวัน ในที่สุดก็มาปรากฏกายแทบเท้าของผู้กุมอำนาจสูงสุดแห่งแดนเหนือภายในห้องบัญชาการที่อบอวลไปด้วยกลิ่นไอเย็นและตำราพิชัยสงคราม เซียวเจิ้นเป่ย หรือเจิ้นเป่ยอ๋อง ในชุดเกราะเบาเต็มยศกำลังนั่งตรวจทานฎีกาและรายงานการลาดตระเวนชายแดนด้วยสีหน้าเรียบเฉย เยือกเย็นประหนึ่งภูเขาน้ำแข็งที่ไม่มีวันหลอมละลาย“เรียนท่านอ๋อง ขบวนสินค้าจากเมืองหลวงใกล้เข้าสู่เขตชายแดนแล้วพ่ะย่ะค่ะ” องครักษ์เงาก้าวเข้ามาคุกเข่ารายงานเซียวเจิ้นเป่ยเลิกคิ้วคมเข้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากที่หาได้ยากยิ่งพลันปรากฏขึ้นจางๆ บนใบหน้าหล่อเหลาเยือกเย็น“มาถึงเร็วกว่าที่คิดไว้เสียจริง” ชายหนุ่มพึมพำเบาๆ ในลำคอ“เอ่อ ท่านอ๋อง คือว่า…” องครักษ์เงาอึกอักคล้ายมีเรื่องลำบากใจจะเอ่ย“มีอะไรก็ว่ามา”“เจ้าโม่ยี่ เฮยเฟิงกับเสวียเยี่ย ไม่ยอมกลับมาด้วยพ่ะย่ะค่ะ”“หมายความว่าอย่างไร” คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันทันที“พวกมันพากันเดินตามขบวนสินค้าของคุณหนูลู่ ไม่ยอมกลับมาที่ค่ายทหารด้วยพ่ะย่ะค่ะ ซูหยางกับโม่เหลยจึงจำต้องอยู่คุมเชิงพวก
ซูหยางจ้องมองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึง ไม่คาดคิดว่าสัตว์ร้ายที่ไม่เคยเชื่องกับผู้ใดนอกจากผู้เป็นนายอย่างเจิ้นเป่ยอ๋อง ยามนี้กลับมานั่งเกลือกกลิ้งหยอกล้อกับสตรีแปลกหน้าได้ถึงเพียงนี้เขานึกยินดีอยู่ในใจที่วันนี้ออกลาดตระเวนจากด่านหน้ามาตั้งแต่เช้าตรู่ แม้จะมั่นใจในฝีมือของหัวหน้าผู้คุ้มกันซึ่งเป็นคนในสังกัดเดียวกันก็ตาม ทว่าท่ามกลางการปะทะ การต้องปกป้องสตรีทั้งสองควบคู่ไปกับการรักษาสินค้าไม่ให้เสียหาย ย่อมยากจะรับประกันได้ว่าคนของพวกเขาจะไม่เกิดการสูญเสีย“คุณหนูลู่” ซูหยางเอ่ยเรียกหญิงสาวเสียงเบาทว่าเพียงแค่เขาขยับปาก เจ้าโม่ยี่ที่กำลังเคลิ้มกับการหยอกล้อของนางก็หันขวับมาชำเลืองมองเขาตาขวางทันที‘นี่น่ะหรือที่นางบอกว่าน่ารัก ยามนี้สายตามันราวกับอยากจะขย้ำคอเขาให้จมเขี้ยวเสียมากกว่ากระมัง’“มีอะไรหรือเจ้าคะ”“นี่ก็เลยยามอู่[1] มากแล้ว ข้าน้อยขอนำทางท่านเร่งเดินทางไปยังด่านหลางหยาเลยนะขอรับ”“ด่านหลางหยาอย่างนั้นหรือ” ลู่หมิงเซียนมีสีหน้าครุ่นคิดไปครู่หนึ่งก่อนที่หญิงสาวจะเอ่ยถามคนตรงหน้าว่า“แล้วอีกไกลหรือไม่กว่าจะถึงตัวเมืองชางเป่ย” ลู่หมิงเซียนเอ่ยถาม ทำเอาองครักษ์ทั้งสองหันมามองสบต







