ตอนที่ 8 มื้อค่ำที่เปลี่ยนไป Part2

“คะ... คุณหนู”

เสี่ยวเฉียวอ้าปากพะงาบๆ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ทว่าสุดท้ายก็ทำได้เพียงหุบปากลงและไร้ซึ่งคำพูดใดๆ จะมาโต้แย้ง

จะให้นางเถียงอย่างไรไหวกันเล่า ในเมื่อทุกคำที่คุณหนูของนางร่ายยาวออกมานั้น ล้วนเป็นความจริงที่ถูกต้องตามกฎระเบียบและธรรมเนียมปฏิบัติของบ้านเมืองทุกประการ

ต่อให้ท่านอ๋องกับชายารองจะสรรหาข้ออ้างร้อยแปดพันเก้ามาแก้ตัวมากมายเพียงใด แต่ด้วยสภาพความเป็นอยู่อันรันทดอดอยากในเรือนร้างแห่งนี้ ย่อมเป็นหลักฐานมัดตัวที่แน่นหนา จนไม่มีทางปฏิเสธความผิดของตนเองไปได้เลยสักนิดเดียว

“เอาล่ะ นั่งลงแล้วจัดการอาหารพวกนี้กันเถอะ”

“จะให้บ่าวนั่งร่วมโต๊ะกับคุณหนูได้อย่างไรกันเจ้าคะ” เสี่ยวเฉียวละล่ำละลักเอ่ยท้วงขึ้นด้วยความตกใจ

“ที่นี่ก็มีเพียงแค่ข้ากับเจ้า จะมากพิธีรีตองอะไรกันนักหนา นั่งลงเสียเถอะ ข้าหิวจะแย่อยู่แล้ว” ลู่หมิงเซียนเอ่ยตัดบทอย่างไม่ถือตัว พลางหย่อนก้นลงนั่งบนเก้าอี้ไม้เก่าๆ ที่สีลอกล่อนในทันที

นางใช้ตะเกียบหนีบชิ้นเนื้อไก่ตุ๋นส่งเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างเอร็ดอร่อย ก่อนจะตวัดสายตาขึ้นมาเห็นสาวใช้ยังคงยืนเกร็งทำตัวไม่ถูก จึงรีบส่งเสียงเร่งเร้าพร้อมกวักมือเรียกให้นางนั่งลงตาม

เสี่ยวเฉียวพยักหน้ารับหงึกหงัก ทว่าจังหวะนั้นเองน้ำตาใสๆ ก็เอ่อคลอขึ้นมาจนต้องยกแขนเสื้อขึ้นซับหางตาป้อยๆ

นางรู้สึกตื้นตันใจจนแทบพูดไม่ออก ตั้งแต่เล็กจนโตในฐานะสาวใช้คนสนิท แม้คุณหนูใหญ่จะไม่ได้ใจร้ายกับนางนัก แต่ด้วยกฎระเบียบของชนชั้นสูงและฐานะที่ต่างกันราวฟ้ากับเหว นางไม่เคยได้รับเกียรติให้นั่งร่วมโต๊ะกับผู้เป็นนายเลยสักครั้งในชีวิต

ทว่ายามนี้ หลังจากผ่านความตายมาได้หนหนึ่ง คุณหนูของนางกลับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ยศถาบรรดาศักดิ์  ความเย่อหยิ่งจองหอง หรือท่าทีถือตัวที่เคยมีล้วนเลือนหายไปจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงความใส่ใจ ความเด็ดเดี่ยวและความอ่อนโยนที่เปี่ยมไปด้วยน้ำใจ ซึ่งมีให้แค่นางคนนี้ผู้เดียว

“อร่อยหรือไม่” ลู่หมิงเซียนเอ่ยถามพลางคีบชิ้นเนื้อใส่ถ้วยให้

“อื้อ... อร่อยเจ้าค่ะ” เสี่ยวเฉียวพยักหน้ารับเสียงสั่นเครือ

“เมื่อยามบ่ายข้าเห็นเจ้ามัวแต่ยุ่งจนแทบไม่ได้แตะอาหารอะไรเลยมิใช่หรือ กินเข้าไปเยอะๆ สิ เอาส่วนนี้ของข้าไปด้วย”

พูดจบ ลู่หมิงเซียนก็เอื้อมมือไปคว้าถ้วยข้าวของเสี่ยวเฉียวมาอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะเทข้าวและอาหารในถ้วยของตนเองลงไปรวมให้อย่างรวดเร็ว ชนิดที่เด็กสาวไม่ทันตั้งตัวและขยับถ้วยหนีไม่ทัน

“ตะ... แต่ว่าคุณหนู! นั่นเป็นส่วนของคุณหนูนะเจ้าคะ”

“เอาไปเถอะน่า เจ้าน่ะต้องอยู่รับใช้และคอยช่วยเหลือข้างกายข้า อีกหน่อยเรายังต้องเตรียมตัวสู้รบตบมือกับคนพวกนั้นอีกเยอะ เพราะฉะนั้นต้องกินให้เยอะๆ จะได้มีเรี่ยวมีแรง ดูสิ… ผอมโซจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูกหมดแล้วเนี่ย”

เสี่ยวเฉียวมองถ้วยอาหารที่พูนขึ้นด้วยความตื้นตันใจ หัวใจดวงน้อยพองโตจนคับแน่นไปด้วยความรู้สึกอิ่มเอม ทั่วทั้งร่างอุ่นวาบขึ้นมาท่ามกลางความหนาวเหน็บของเรือนร้างแห่งนี้

“ขอบคุณเจ้าค่ะคุณหนู... ขอบคุณที่เมตตาบ่าว”

น้ำตาแห่งความซาบซึ้งรินไหลลงมาอาบแก้มอย่างห้ามไม่อยู่ เสี่ยวเฉียวก้มหน้ารับคำด้วยความสัตย์ซื่อและมั่นคงในหัวใจ

นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป ต่อให้เส้นทางเบื้องหน้าจะต้องเผชิญกับอุปสรรคขวากหนามหรืออันตรายใหญ่หลวงเพียงใด นางก็พร้อมจะเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องนายหญิงผู้นี้ให้ถึงที่สุดโดยไม่นึกกลัวตายเลยแม้แต่น้อย

ลู่หมิงเซียนก้มหน้าก้มตากินข้าวในถ้วยของตนต่อโดยไม่ได้เอ่ยปลอบโยนเด็กสาวให้ออกนอกหน้า ทว่าที่มุมปากของนางกลับประดับไปด้วยรอยยิ้มบางเบา พลางนึกเวทนาเสี่ยวเฉียวอยู่ในใจ

หากย้อนนึกถึงความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม แม้ลู่หมิงเซียนคนก่อนจะไม่เคยทุบตีหรือทารุณบ่าวคนสนิทให้ต้องช้ำใจ ทว่านางก็เป็นคนเย่อหยิ่งเย็นชาและไม่เคยหยิบยื่นน้ำใจหรือความอบอุ่นเล็กๆ น้อยๆ ให้ใครเลยสักครั้ง

น่าสงสารเสี่ยวเฉียวเสียจริง เด็กสาวซื่อสัตย์ภักดีกับเจ้าของร่างเดิมจนถึงวาระสุดท้าย แม้แต่ตอนใกล้ตายนางก็ยังเป็นห่วงเป็นใยผู้เป็นนายมากกว่าชีวิตของตนเอง

ผิดกับตัวนางในโลกยุคปัจจุบัน ที่การใช้ชีวิตท่ามกลางการแข่งขันและการหักเหลี่ยมเฉือนคมในเมืองหลวงใหญ่ แค่จะหาคนจริงใจสักคนยังเป็นเรื่องยากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ ลู่หมิงเซียนก็เผลอทอดถอนลมหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะเอ่ยทำลายความเงียบขึ้น

“กินเสร็จแล้วก็เก็บกวาดให้เรียบร้อย แล้วไปจัดที่นอนกันต่อ คืนนี้อากาศหนาวจัดขนาดนี้ เจ้าก็มานอนบนเตียงเดียวกับข้านี่แหละ”

“เอ๋? แต่ว่า...” เสี่ยวเฉียวเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบโบกไม้โบกมือพัลวัน

“บ่าวเป็นแค่บ่าวนะเจ้าคะ จะให้ขึ้นไปนอนร่วมเตียงเดียวกับพระชายาได้อย่างไรกัน ไม่ได้เด็ดขาดเลยเจ้าค่ะ!”

“ไม่มีแต่ทั้งนั้น” ลู่หมิงเซียนเอ่ยเสียงเฉียบพลางเหล่ตามอง

“เจ้าหนาวเป็น ข้าก็หนาวเป็นเหมือนกัน เห็นหรือไม่ว่าสภาพเรือนเราตอนนี้ ลมโชยมาทีก็แทบจะแข็งตายอยู่แล้ว ข้าที่ร่างกายเพิ่งฟื้นไข้ยังไม่หายดี หากปล่อยให้หนาวตายไปอีกรอบ เจ้าจะหาเจ้านายใจดีเช่นข้าได้จากที่ไหนอีกเล่า”

“มะ... ไม่ใช่แบบนั้นนะเจ้าคะคุณหนู”

เสี่ยวเฉียวน้ำตาคลอเบ้าด้วยความทำตัวไม่ถูก สมองน้อยๆ ของนางขาวโพลนไปหมด ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกเหลือเชื่อ ไม่คิดเลยว่านายสาวที่เคยเย่อหยิ่งและจมอยู่กับความเศร้าโศก จู่ๆ จะกลับกลายมาเป็นคนละคนได้รวดเร็ว และเปลี่ยนแปลงไปมากเกินกว่าที่นางจะจินตนาการตามทันเสียด้วยซ้ำ

“เช่นนั้นก็ทำตามที่ข้าบอก ห้ามขัดคำสั่ง!”

“กะ... ก็ได้เจ้าค่ะ” เด็กสาวจำต้องรับคำด้วยความเกรงใจ ระคนซาบซึ้งใจจนหัวใจพองโตขึ้นมาไม่น้อย

“ดีมาก” ลู่หมิงเซียนยิ้มรับอย่างพึงพอใจ ก่อนจะก้มหน้าจัดการมื้อค่ำตรงหน้าต่อจนเกลี้ยงชามอย่างสบายใจเฉิบ