ตอนที่ 9 ชายารองผู้โง่เขลา

เช้าวันถัดมา ลู่หมิงจูเยื้องกรายมายังเรือนท้ายจวนของลู่หมิงเซียนพร้อมด้วยสาวใช้คนสนิท บนดวงหน้าอ่อนหวานงดงามประดับไว้ด้วยรอยยิ้มเห็นอกเห็นใจจอมปลอม ทว่าลึกเข้าไปในแววตาคู่นั้นกลับแฝงประกายเย้ยหยันและสมเพชเวทนาไว้อย่างมิดชิด

นางยืนทอดสายตามองแผ่นป้ายชื่อเรือนที่ผุพังหมิ่นเหม่ราวกับจะร่วงหล่นลงมาได้ทุกเมื่อด้วยรอยยิ้มสะใจ เดิมทีเรือนพักทรุดโทรมแห่งนี้ควรเป็นสถานที่สำหรับนาง ทว่าด้วยความโปรดปราณและรักใคร่ของจิ้งชินอ๋อง จึงทำให้นางได้ย้ายไปเสวยสุขอยู่ในเรือนใหญ่อันโอ่อ่าแทนที่พี่สาวต่างมารดาผู้เคยเย่อหยิ่งคนนี้

“คุณหนูจะเข้าไปข้างในจริงๆ หรือเจ้าคะ” เสี่ยวชุ่ยเอ่ยทักขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ เรือนร้างด้วยความหวาดระแวง

เพียงแค่นึกถึงเหตุการณ์เมื่อวานตอนที่นางนำยาต้มมาส่งแล้วโดนไล่ตะเพิดกลับไป ความรู้สึกเสียวสันหลังวาบก็ยังคงติดตรึงอยู่ในใจ แล้วนี่วันนี้พวกนางยังต้องย่างกรายกลับมาเหยียบเรือนอัปมงคลนี่อีก ลางสังหรณ์ในใจมันร่ำร้องเตือนภัยตั้งแต่ยังไม่ทันก้าวขาออกจากเรือนใหญ่ด้วยซ้ำ

‘ให้ตายสิ วันนี้เหตุใดข้าถึงได้รู้สึกถึงลางสังหรณ์ไม่ดีเอาเสียเลยนะ’

“เจ้าคิดว่าข้าอยากจะมาเหยียบสถานที่โสโครกและรกร้างเช่นนี้หรืออย่างไร” ลู่หมิงจูตวัดเสียงตอบด้วยความหงุดหงิด ขัดเคืองใจที่ต้องลดตัวมาเหยียบเรือนชั้นต่ำเช่นนี้

“แต่ว่าเมื่อวานเจ้าก็เห็นแล้วมิใช่หรือ ว่านังคนบ้านั่นหัวหมอและร้ายกาจขึ้นเพียงใด หากข้าไม่มาดัดหลังและทวงสถานะของข้าให้ชัดเจน เงินสินเดิมมหาศาลพวกนั้นไม่ตกเป็นของนางคนเดียวหรอกหรือ”

“แต่นั่นก็เป็นสินเดิมที่ควรเป็นของนางตั้งแต่แรกแล้วนี่เจ้าคะคุณหนู” เสี่ยวชุ่ยเผลอเอ่ยแย้งออกไปด้วยความซื่อ โดยไม่ทันได้สังเกตสีหน้าของผู้เป็นนาย

ทว่าเมื่อเด็กสาวหันกลับมาสบเข้ากับดวงตาหวานล้ำที่กำลังตวัดมองมาอย่างเชือดเฉือน ก็ถึงกับลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

“บะ บ่าวหมายถึง...”

“หุบปากโง่ๆ ของเจ้าเสีย!” ลู่หมิงจูเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความโกรธกรุ่น

“ของทุกอย่างที่นังสารเลวนั่นครอบครองย่อมต้องตกเป็นของข้าแต่เพียงผู้เดียวทั้งหมด ไม่เว้นแม้แต่จิ้งชินอ๋องก็ต้องสยบอยู่ใต้ร่างของข้าแต่เพียงผู้เดียวเช่นกัน”

“แต่ว่าเรื่องสินเดิมนั่น…”

“บอกให้หุบปากแล้วเดินตามข้ามาเงียบๆ!”

เสี่ยวชุ่ยจำต้องกลืนคำท้วงติงลงคอไปจนหมดสิ้น แล้วก้าวตามหลังผู้เป็นนายเข้าไปด้านในอย่างจำยอม

ยามนี้ลู่หมิงจูอยู่ในอาภรณ์เนื้อดีปักลวดลายงดงามตระการตา ร่างกายอวบอิ่มนวลเนื้อเปล่งปลั่งเย้ายวนใจเพราะกำลังตั้งครรภ์แก่ใกล้คลอดเต็มที นางเชิดหน้าชูคอขึ้นอย่างถือดี

สองมือลูบไล้ท้องโตของตนเองเบาๆ พลางก้าวเดินดุ่มๆ เข้าไปในเรือนร้างด้วยรอยยิ้มหยันที่มุมปาก หมายมั่นจะไปเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของพี่สาวต่างมารดาให้จมดินในเช้าวันนี้ให้จงได้

ในขณะเดียวกัน ลู่หมิงเซียนที่กำลังนั่งก้มหน้าก้มตาคำนวณและจัดสรรรายการสินเดิมที่เหลืออยู่บนโต๊ะไม้หน้าเรือน หางตาก็พลันเหลือบไปเห็นร่างของสองนายบ่าวที่กำลังย่างกรายเข้ามาใกล้ทุกที

นางไม่ต้องเงยหน้าขึ้นมองให้เสียเวลา ก็รู้ได้ทันทีว่าสตรีมารยาผู้ใดกำลังเดินมาหาเรื่องถึงที่

ลู่หมิงเซียนพ่นลมหายใจพรืดใหญ่ออกมาด้วยความเอือมระอาเต็มประดา

‘ให้ตายสิ... เมื่อวานก็เจอสามีเฮงซวย วันนี้ยังมีน้องสาวสารเลวมาอีก พวกเขาไม่มีวันปล่อยให้ข้าได้อยู่อย่างสงบสุขสักวันเลยสินะ!’

“พี่หญิง” ลู่หมิงจูเอ่ยเสียงหวาน พลางหันไปส่งสายตาให้บ่าวคนสนิทวางสมุดบัญชีเล่มหนาลงบนโต๊ะ

“ช่วงนี้คลังจวนของพวกเราค่อนข้างฝืดเคือง เนื่องจากท่านอ๋องต้องนำเงินไปสำรองจ่ายยามตรวจทานบัญชีคลังหลวง อีกทั้งงานเลี้ยงใหญ่ในวังที่กำลังจะถึงนี้ยังต้องใช้วงเงินรับรองเข้าสังคมอยู่อีกมาก ข้าในฐานะผู้ดูแลเรือนหลังจึงจำเป็นต้องปรับลดเบี้ยเลี้ยงและงบบำรุงเรือนของพี่หญิงลงครึ่งหนึ่ง”

นางหยุดพูดเว้นจังหวะไปเล็กน้อย ยามเมื่อสังเกตเห็นสีหน้าที่ยังคงเรียบเฉยไร้ปฏิกิริยาของอีกฝ่าย ลู่หมิงจูก็เริ่มได้ใจนึกว่าลู่หมิงเซียนตื่นกลัวจนยอมจำนนเสียแล้ว

“ข้าเห็นว่าพี่หญิงเลิกราคั่งแค้นและเข้าใจความยากลำบากของท่านอ๋องแล้ว จึงนำสมุดบัญชีนี้มาให้ตรวจดู จะได้ไม่หาว่าข้าลำเอียงเจ้าค่ะ”

ลู่หมิงจูปรายตามองลู่หมิงเซียนด้วยท่วงท่าเหนือกว่า นางมั่นใจว่าสตรีไร้สมองอย่างลู่หมิงเซียนยามได้เห็นตัวเลขซับซ้อนพวกนี้คงทำได้เพียงร้องไห้ฟูมฟาย หรืออาละวาดอย่างโง่เขลา ไร้เหตุผล ซึ่งนั่นจะยิ่งส่งเสริมให้ท่านอ๋องผลักไสและเกลียดชังนางยิ่งกว่าเดิม

ทว่าลู่หมิงเซียนกลับเพียงปรายตามองสมุดบัญชีตรงหน้าด้วยความเรียบเฉย นางไม่ได้โกรธเกรี้ยวและไม่ได้ร้องไห้โวยวายอย่างที่อีกฝ่ายคาดการณ์เอาไว้ หากแต่นิ้วเรียวยาวกลับเริ่มเปิดพลิกหน้ากระดาษอย่างคล่องแคล่วรวดเร็ว

สายตาของนักบัญชีตัวแม่จากโลกอนาคต กวาดมองผ่านตัวเลขเลือนรางเพียงไม่กี่วินาที ริมฝีปากบางก็ยกยิ้มเย็นชาขึ้นมาทันที เป็นรอยยิ้มที่ทำให้ผู้พบเห็นต้องเย็นวาบไปถึงขั้วหัวใจ

“คลังจวนฝืดเคืองอย่างนั้นหรือ”

ลู่หมิงเซียนใช้นิ้วเคาะลงบนสมุดบัญชีหน้าหนึ่งเป็นจังหวะช้าๆ พลางช้อนสายตาขึ้นประสานกับอีกฝ่ายด้วยแววตาลึกล้ำยากจะคาดเดา

“เจ้าจัดซื้อถ่านไม้หอมสำหรับเรือนของตนเองในราคาชั่งละห้าสิบตำลึง ทั้งที่ราคาตลาดกลางในเมืองหลวงตกเพียงชั่งละสิบตำลึงเท่านั้น เบิกงบเกินจริงไปถึงห้าเท่าเช่นนี้เรียกว่าคลังฝืดเคือง หรือเรียกว่ายักยอกเข้ากระเป๋าตนเองกันแน่เพคะ พระชายารอง”

ท้ายประโยคนางเน้นคำหนักแน่นพลางกดสายตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคนตรงหน้า ไร้ซึ่งความยำเกรงหรือหวาดหวั่นแม้เพียงนิด

ลู่หมิงจูหน้าชาวาบเมื่อถูกจับได้ ไม่คิดว่าคนตรงหน้าที่ทั้งโง่เขลาเรื่องตัวเลขและไม่เคยสนใจสิ่งใดมาก่อนจะจับพิรุธเรื่องนี้ขึ้นมาได้

"ทะ ท่านพูดจาเลอะเทอะอะไร!"