ตอนที่ 7 มื้อค่ำที่เปลี่ยนไป Part1

หลังจิ้งชินอ๋องเดินออกจากเรือนร้างไปด้วยความขุ่นเคืองใจ เสี่ยวเฉียวก็รีบหันมองนายสาวของตนด้วยความทึ่งระคนหวาดหวั่นในอาญา นางขยับเข้ามาใกล้ผู้เป็นนาย ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย

“คุณหนู... ทำเช่นนี้จะไม่เป็นการล่วงเกิน จนทำให้ท่านอ๋องโกรธและสั่งลงโทษเอาได้หรือเจ้าคะ”

“ลงโทษงั้นหรือ”

เสี่ยวเฉียวพยักหน้าหงึกหงักด้วยความกังวล ทว่าลู่หมิงเซียนกลับทำเพียงแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ

“เด็กน้อยเอ๋ย... เจ้ายังมองคนไม่ออกหรอก คนจำพวกนี้น่ะหน้าเนื้อใจเสือจะตายไป ยิ่งข้าทำตัวหมางเมินไม่แยแส มีหรือที่พวกเขาจะกล้าเอาเรื่องให้เป็นข่าวใหญ่โต แค่กลัวว่าความลับเรื่องยักยอกสินเดิมจะสาวไปถึงตัว พวกเขาก็ร้อนรนจนแทบแย่อยู่แล้ว”

“ตะ... แต่ว่าเมื่อครู่”

“จิ้งชินอ๋องก็แค่ยังไม่ชินกับการที่ข้าเปลี่ยนไปก็เท่านั้น แต่ต่อไปเขาจะต้องปรับตัวให้คุ้นเคยเอง เพราะหลังจากนี้เป็นต้นไปข้าจะทบต้นทบดอกทวงคืนทุกสิ่งที่ควรจะเป็นของข้ากลับมาให้หมดทุกอีแปะอย่างไรเล่า”

ลู่หมิงเซียนกระตุกยิ้มด้วยความพึงพอใจ ในเมื่อโชคชะตาส่งให้นางทะลุมิติมาอยู่ในร่างนี้ เช่นนั้นนางก็ขอใช้ความรู้ความสามารถที่มี ทำตามเป้าหมายของชีวิตให้สมกับที่เคยทุ่มเทมาตลอดก็แล้วกัน

ในขณะที่กำลังพูดคุยกัน สายตาของเสี่ยวเฉียวก็เหลือบไปเห็นสำรับอาหารยามค่ำที่ถูกยกมาวางไว้บนโต๊ะด้านในพอดี สีหน้าของเด็กสาวจึงเจือความประหลาดใจขึ้นมาเล็กน้อย

“เอ่อ... คุณหนูเจ้าคะ วันนี้พวกบ่าวในห้องเครื่องดูแปลกไปจริงๆ เจ้าค่ะ” เสี่ยวเฉียวเอ่ยขึ้นพลางชี้ไปยังสำรับอาหารที่มีทั้งซุปไก่ตุ๋นร้อนๆ และผัดผักหน้าตากิน ซึ่งต่างจากข้าวต้มน้ำใสแจ๋วเช่นเมื่อเช้าลิบลับ

“แปลกอย่างไรหรือ” ลู่หมิงเซียนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย พลางมองตามสายตาของบ่าวคนสนิทไป

“ก็ตั้งแต่เมื่อเช้าที่คุณหนูบุกไปเรือนหน้าเพื่อทวงสินเดิมคืน ทั้งยังตอกหน้าพระชายารองเสียจนหน้าหงายไม่เป็นท่า ข่าวลือเรื่องที่คุณหนูหายจากอาการป่วยปางตายแถมยังดุร้ายขึ้นเป็นกองก็แพร่สะพัดไปทั่วจวนแล้วล่ะสิเจ้าคะ”

เสี่ยวเฉียวอดอมยิ้มไม่ได้เมื่อนึกถึงท่าทางหน้าซีดเผือดหวาดผวาของพวกบ่าวไพร่ในจวน ที่ในอดีตมักจะวางอำนาจบาตรใหญ่ใส่ร้ายป้ายสี และปฏิบัติกับเรือนท้ายจวนราวกับเป็นขอทาน ทั้งยังเคยผลักไสไล่ส่งนางหมือนหมูเหมือนหมาในยามที่ต้องเดินทางไปรับสำรับอาหารที่โรงครัวด้วยตนเอง

ทว่ายามนี้ แค่เพียงได้ยินชื่อของพระชายาเอกลู่หมิงเซียน พวกนั้นต่างก็พากันตัวสั่นงันงกจนไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นสบตา 

“เมื่อครู่ตอนที่บ่าวจะไปรับสำรับมื้อเย็นที่ห้องเครื่อง พวกเขาต่างพากันตัวสั่นงกบอกว่าจะรีบจัดหามาให้พระชายาที่เรือนเอง บ่าวยังแอบเห็นนะเจ้าคะว่าพวกนั้นรีบจัดหาอาหารชั้นดีและก้มหน้าก้มตาทำให้ด้วยความหวาดกลัวอาญา ไม่มีใครกล้าตุกติกหรือกลั่นแกล้งพวกเราเหมือนก่อนอีกแล้วเจ้าค่ะ”

“เห็นไหมล่ะ... อำนาจและความเด็ดขาดนี่แหละที่ทำให้คนพวกนั้นเลิกวุ่นวายกับพวกเราได้ดีที่สุด”

เสี่ยวเฉียวพยักหน้ารับด้วยแววตาเป็นประกายเห็นด้วยอย่างยิ่ง ทว่าในจังหวะนั้นเอง เสียงท้องร้องจ๊อกๆ อันดังสนั่นก็สวนขึ้นมาทำลายบรรยากาศเงียบสงบในทันที พร้อมกับที่เจ้าตัวเผลอสูดจมูกฟุดฟิดสูดดมกลิ่นหอมกรุ่นของอาหารที่ลอยโชยมาแตะจมูก จนต้องยกมือขึ้นกุมท้องแก้เขิน

ลู่หมิงเซียนชำเลืองมองท่าทีท้องร้องหิวโหยด้วยความไร้เดียงสาของบ่าวคนสนิท ก็อดยิ้มด้วยความเอ็นดูระคนขบขันไม่ได้

“เอาล่ะ ท้องร้องประท้วงเสียงดังขนาดนี้ รีบเข้าไปจัดการสำรับพวกนี้กันเถอะ”

“เจ้าค่ะคุณหนู” เสี่ยวเฉียวยิ้มแก้มปริ รีบสาวเท้านำหน้าเข้าไปจัดแจงสำรับอาหารด้านในเรือนทันที

ลู่หมิงเซียนก้าวเดินตามหลังบ่าวคนสนิทเข้าไป พลางกวาดสายตาสำรวจสภาพภายในเรือนพักที่ทั้งทรุดโทรมและอับทึบ

แม้ในใจลึกๆ จะยังคงรู้สึกแปลกประหลาดและเคว้งคว้างกับสถานที่ที่ไม่คุ้นเคยแห่งนี้ ทว่าชะตากรรมที่นำพานางให้ต้องมาติดอยู่ในร่างนี้โดยไม่อาจหวนคืน ก็ทำให้นางต้องจำใจยอมรับความจริงและปรับตัวเพื่อความอยู่รอดให้ได้

แต่ยิ่งมองสภาพแวดล้อมรอบตัว ความหงุดหงิดก็ยิ่งพวยพุ่งขึ้นมาในอก

“ให้ตายสิ! มันน่าบุกไปริบทรัพย์สินในคลังจวนมาให้เกลี้ยงนัก ดูสิ... แม้แต่บานหน้าต่างผุพังพวกนี้ก็ยังไม่มีใครคิดจะส่งช่างมาซ่อมแซมให้ข้าเลยสักคน เจ้าอ๋องบ้าหน้าหล่อเหลาแต่สมองกลวงผู้นั้น มีดีแค่เปลือกจริงๆ สินะ”

“คุณหนู... อย่าพูดเสียงดังไปสิเจ้าคะ” เสี่ยวเฉียวที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดเตรียมโต๊ะอาหารถึงกับตกใจสะดุ้งเฮือกเมื่อได้ยินประโยคเมื่อครู่ของผู้เป็นนาย

นางรีบหันมาเอ่ยปรามนายสาวเสียงหลง พลางชะโงกหน้ามองลอดผ่านประตูออกไปสำรวจความเรียบร้อยรอบเรือนด้วยท่าทีหวาดระแวง

“จะกลัวอันใดกันเล่า?” ลู่หมิงเซียนแค่นหัวเราะเบาๆ อย่างไม่สะทกสะท้าน

“ในเมื่อพวกเขาต่างหากที่ควรจะต้องกลัวข้า ข้าเป็นถึงบุตรีสายตรงสกุลลู่ทั้งยังควบตำแหน่งพระชายาเอกของชินอ๋องอย่างถูกต้องตามกฎหมาย แต่พวกนั้นกลับปล่อยให้ข้ามานอนตากลมหนาวอยู่ในเรือนร้างเช่นนี้ ถ่านให้ความอบอุ่นสำหรับเรือนของชายาเอกก็ไม่มีสักก้อน หากว่าเรื่องนี้แพร่งพรายออกไปจนคนนอกล่วงรู้ ผู้ที่จะต้องเสื่อมเสียเกียรติและรับโทษทัณฑ์ฐานละเลยชายาเอก ก็คือเจ้าสามีเฮงซวยหลี่เฟิงหยวนผู้นั้นต่างหากเล่า”

“คะ... คุณหนู”

เสี่ยวเฉียวอ้าปากพะงาบๆ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ทว่าสุดท้ายก็ทำได้เพียงหุบปากลงและไร้ซึ่งคำพูดใดๆ จะมาโต้แย้ง