ตอนที่ 19.

ตอนที่ 19.

นายหญิงวารินอธิบายยืดยาวขณะที่มาส่งเธอที่ห้องของเธอห้องเดียวกับที่เธอฟื้นขึ้นมาพร้อมกับทำเรื่องน่าอายนั่น

“ค่ะขอบคุณมากนะคะที่กรุณาแมงปอ”

“โอ๊ย มันเป็นหน้าที่ของเจ้าบ้านอยู่แล้วจ๊ะ และแม่ก็ถูกใจหนูมาก เอาล่ะอาบน้ำพักผ่อนได้แล้วพรุ่งนี้จะได้ตื่นแต่เช้า ขอบอกว่าพระอาทิตย์ขึ้นที่เกาะพราวแสงจันทร์สวยไม่แพ้ที่ไหนในโลกเชียวนะ”

“จริงเหรอคะ แมงปออยากเห็นจัง”

“อยากเห็นก็ต้องรีบเข้านอนจ๊ะเด็กดี”

“ค่ะ ราตรีสวัสดิ์ค่ะคุณแม่ ฝันดีนะคะ”

หญิงสาวเอ่ยพร้อมกับถือโอกาสหอมแก้มที่ยังคงความงดงามและหอมกรุ่นของนายหญิงอย่างที่เคยทำกับบิดามารดาของตนเองก่อนเข้าห้องของตนไปด้วยรอยยิ้มน่ารักที่ทำให้บ้านทั้งบ้านของนางสดใส นายหญิงวารินก็ต้องหน้าแดงนิดๆ ด้วยความตื้นตันมือที่เริ่มเหี่ยวย่นกุมซีกแก้มที่ถูกหอมจากหญิงสาวน่ารักที่ชื่อแมงปอ อย่างปลาบปลื้ม โอ นางอยากได้ลูกสาวเหลือเกินอยากได้มากๆ และถ้าได้ลูกสาวชื่อแมงปอ มันจะดีสักแค่ไหนกันหนอ

ชายหนุ่มมองผู้เป็นแม่ที่เดินเอามือกุมแก้มยิ้มน้อยยิ้มใหญ่มานั่งข้างผู้เป็นพ่ออย่างงงๆ ว่าแม่ของเขายิ้มดีใจอะไรนักหนาจึงอดแซวไม่ได้

“สงสัยนายหญิงวารินกำลังตกหลุมรักใครรึเปล่าถึงได้ยิ้มไม่หุบแบบนี้เห็นทีนายใหญ่ใจสลายแน่ๆคราวนี้”

โฮ่ง โฮ่ง เจ้าคอบร้าเสริมคำพูดเจ้านายพลางเดินไปเอียงคอมองนายหญิงวาริน ท่าทางเหมือนอย่างกับคนที่ช่างสังเกตและสอดรู้สอดเห็น

“ทะลึ่งทั้งหมาทั้งคน มาร์คนี่ปากลูกนี่จริงๆ เลย แม่กำลังดีใจที่กำลังมีลูกสาวต่างหาก”

“ใช่ๆ พ่อก็คิดเหมือนกัน นะแม่นะ หนูแมงปอนี่น่ารักจริงๆ”

สองสามีภรรยาเอ่ยชมและพูดคุยเรื่องแม่สาว           เลสเบี้ยน ที่ชื่อแมงปอไม่ขาดปากทำให้ชายหนุ่มรู้สึกเหมือนเป็นส่วนเกินจึงเดินกลับห้องตัวเองอย่างหงุดหงิดเล็กน้อย ที่บิดามารของตน เอาแต่คุยกันกระหนุงกระหนิงถึงอรุณนารีอย่างชื่นชมในห้องโถงอันเป็นสถานที่รวมพลของบ้าน

ชายหนุ่มมองประตูห้องที่ปิดสนิทของหญิงสาวที่เขาคิดว่าเธอเป็นประเภทหญิงรักหญิงอย่างเหยียดนิดๆ นี่คงเป็นเสน่ห์ของพวกนิยมไม้ป่าเดียวกันดูสิเธอมาถึงที่นี่ไม่ทันข้ามวันทั้งนายใหญ่ และนายหญิงแห่งเกาะพราวแสงจันทร์ ก็พาชื่นชมเธอเสียมากมาย เขานึกถึงภาพที่เธอกอดรักฟัดเหวี่ยง กอดหอมกับเนตรนาราในวันที่เขาไปติดต่อว่าจ้างให้เธอมาตกแต่งรีสอร์ตให้เขา แต่เนตรนารามาประสบอุบัติเหตุเสียก่อนด้วยรู้สึกไม่พอใจ และหงุดหงิดขึ้นมาอย่างไม่รู้สาเหตุ ทำไมนะผู้หญิงที่น่ารักๆ อย่างเธอถึงไม่ชอบไม่รักผู้ชาย

ผู้หญิงที่น่ารักๆ งั้นหรือ เขาตกใจกับความคิดของตนเอง ที่เห็นเธอน่ารักไปตั้งแต่ตอนไหนกัน แล้วผลุนผลันเข้าห้องไปก่อนจะปิดประตูชายหนุ่มก็หันมามองเจ้าคอบร้าที่นั่งกระดิกหางอยู่หน้าห้องของหญิงสาวที่อยู่ตรงข้ามกับห้องเขาอย่างไม่เข้าใจมันนัก

“อ้าวแล้วแกล่ะคอบร้า ไม่เข้ามานอนกับฉันรึไงวันนี้ รึว่าหลงเสน่ห์แม่แมงปอเลสเบี้ยนนั่นอีกคน”

เจ้าคอบร้าไม่ส่งสัญญาณตอบ มันมองชายหนุ่มเฉยๆ พลางนอนหมอบหลับตาหน้าตาเฉย ทำให้ผู้เป็นนายถึงกับเลือดขึ้นหน้าที่เจ้าคอบร้าตัวดีทำท่าเฉยเมยใส่เขาทั้งๆ ที่เมื่อก่อนมันแคร์และติดเขามาก ไม่ว่าเขาจะไปที่ไหนก็ต้องเห็นเจ้าคอบร้าติดตามเสมอๆ

“เออ ให้มันได้อย่างนี้ เขาไม่สนแกหรอก ไอ้หมาขี้ประจบ”

เหมันต์บ่นให้เจ้าคอบร้าฉุนๆ แล้วก็ปิดประตูใส่หน้าเจ้าหมาน้อยที่ตอนนี้เหลือบตาขึ้นหนึ่งข้างมองตามหลังเจ้านายของมันที่เข้าห้องไปแล้ว หากจะมีใครมีโอกาสได้เห็น ต้องไม่เชื่อแน่ๆ ว่าเจ้าคอบร้ามันแย้มปากนิดๆ อย่างเจ้าเล่ห์ เจ้าคอบร้ามันกำลังยิ้ม แล้วสุนัขยิ้มนี่มันเป็นแบบไหนหนอลองนึกดู

เจ้าคอบร้ามองประตูห้องเจ้านายที่ปิดสนิทด้วยอารมณ์ชื่นมื่น มันไม่รู้สึกผิดสักนิดที่ปล่อยให้เจ้านายนอนคนเดียวในคืนนี้ เพราะตลอดสี่ห้าปีที่ผ่านมานับตั้งแต่วันที่มันช่วยชีวิตเขาวันนั้น เจ้าคอบร้าก็ได้เข้ามานอนในห้องของนายหัวมาร์คนับตั้งแต่นั้นมา ภาพเหตุการณ์ในวันนั้นเจ้าคอบร้าเองก็ไม่เคยลืมเช่นกัน มันหลับตาลง แล้วภาพในวันนั้นก็ฉายเข้ามาในห้วงคำนึงของสุนัขตัวหนึ่งซึ่งมันก็มีชีวิตจิตใจ ไม่ต่างจากมนุษย์เรา แต่ต่างตรงที่มันซื่อสัตย์ และจงรักภักดีและจะคอยปกป้องเจ้าของผู้มีพระคุณของมันอย่างสุดชีวิตยามมีภัย...และไม่คิดทรยศเช่นมนุษย์ผู้ประเสริฐ

“แอนนี่ คุณกลับมาหามาร์คแล้วใช่ไหม แอนนี่ อย่าเพิ่งไปรอมาร์คด้วยแอนนี่”

ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มแต่ตอนนี้หนวดเครารุงรังและทรุดโทรมเพราะขาดความเอาใจใส่จากเจ้าตัว กำลังเดินโซซัดโซเซไปตามสะพานไม้สวยงามที่ทอดยาวไปในท้องทะเลสวย เมื่อเขามองเห็นภาพคนรักกำลังเดินจากเขาไปช้าๆ

ร่างที่โงนเงนซมซานด้วยความมึนเมาอยู่บนสะพานนั้นพลันตกตูมลงไปในท้องทะเลที่ตอนนี้กำลังมีพายุฝนลมแรงจัดอย่างบ้าคลั่ง คลื่นลูกใหญ่ถาโถมเข้าหาร่างที่ไร้สติของชายหนุ่มให้จมลงไปสู่ท้องทะเลอันหนาวเหน็บ

ร่างเล็กๆ ปราดเปรียวของสุนัขพันธ์ไทยหลังอานที่ตอนนี้วิ่งเร็วจี๋ไปที่สะพานพลางเห่าเสียงขรมทำให้คนที่เห็นเหตุการณ์ได้สติและวิ่งตามเจ้าสี่ขาไป พอมันไปถึงมันก็กระโจนลงไปในทะเลที่มีคลื่นซัดรุนแรงบ้าคลั่ง ทั้งคนและสุนัขหายไปในท้องทะเลในวันที่พายุโหมกระหน่ำ นายหญิงวารินร่ำไห้กับภาพบุตรชายคนโตที่หายไปในท้องทะเล ร่างบอบบางของนางสั่นระริกอ้อมกอดที่สั่นไหวไม่แพ้กันของนายใหญ่ที่ตอนนี้น้ำตาลูกผู้ชายเอ่อคลอดวงตาสีน้ำเงินคู่เข้มนั้น