12

หวานใจพาธงรามมาที่ร้านอาหารเหนือพื้นเมืองแห่งหนึ่ง เป็นร้านที่มีบรรยากาศสบายๆ ตั้งอยู่ติดกับท้องทุ่งนาเขียวขจี เจ้าของร้านตกแต่งร้านด้วยของเก่า ซึ่งส่วนใหญ่เป็นของล้านนา ธงรามดูเหมือนจะชอบมาก เขาเดินสำรวจไปทั่ว บ่นพึมพำเสียดายที่ไม่มีโทรศัพท์ หรือกล้อง เขาคุยกับเจ้าของร้านที่เห็นแขกหนุ่มเดินด้อมๆ มองๆ สำรวจข้าวของอย่างสนใจก็ตรงเข้าไปชวนพูดคุยอย่างมีอัธยาศัย เลยกลายเป็นเล่าเรื่องราวเก่าๆ และที่มาของบรรดาของเก่าชิ้นที่ธงรามสนใจอย่างถูกคอ

​“สั่งอะหยัง (อะไร) เพิ่มอีกก่อเจ้า”  

บริกรสาวทวนออเดอร์ที่หวานใจสั่งอีกหน เธอมองหวานใจด้วยคิ้วที่ขมวดน้อยๆ ดูคงจะสงสัยกับอาหารที่หล่อนสั่ง แต่ล่ะอย่างรสจัด และค่อนข้างเป็นอาหารเฉพาะรสนิยม หวานใจยิ้มหวานส่งให้สาวบริกร พลางสั่นหน้า เธอมองไปทางธงรามที่กำลังคุยกับเจ้าของร้านอย่างออกรส ด้วยสายตาเจ้าเล่ห์

​กำลังสนุกน่าดู หึ หึ อาหารก็อร่อยมากนะคะ คุณลูกค้าขา...

​ธงรามมองมาทางหวานใจ เห็นเจ้าตัวกำลังนั่งเล่นดูโทรศัพท์ ก็เอ่ยขอตัวเพราะเห็นว่าเขามาคุยกับเจ้าของร้านจนแทบจะลืมเวลา แกหยิบล้วงเอาอะไรบางอย่าง ยัดใส่มือเขา แล้วยิ้มกว้างให้จนเห็นฟันที่หายไป

​“ถือว่าเป็นของฝากของคนเหนือ เขี้ยวเสือนะหนุ่ม ลุงได้มาเมินล่ะ (นานล่ะ) ของเก่าแก่ เขี้ยวเสือแต้(แท้) พกพาไว้ จะได้แคล้วคลาด ข่มขวัญศัตรูเน้อ”

​“ขอบคุณมากครับ”

ธงรามพนมมือไหว้ เขาได้ความรู้ ได้ประสบการณ์จากคุณลุงเจ้าของร้านมากมายเลยล่ะ นึกว่าถ้ายังอยู่ที่นี่ จะหาโอกาสมาคุยกับแกอีก เผื่อเอาไว้ใช้ในงานเขียน

​เขาเดินกลับมาหาหวานใจ เอ่ยพึมพำขอโทษเธอที่ไปเดินเล่น สำรวจจนนาน เธอไม่ได้ว่าอะไร แถมยิ้มให้เขาเสียด้วย เล่นเอาธงรามมองจ้องตาค้างไปครู่ ก่อนจะทำใจให้เบนสายตาไปมองอย่างอื่นที่ไม่ใช่หน้าหวานๆ ของเธอได้ เขาไม่อยากทำพิรุธ เผลอมองเผลอจ้องเธอนานๆ แต่ก็...ยากเหลือเกิน

​ทำไมถึงได้น่ารักขนาดนี้กันนะ...

​น่ารักขนาดนี้ เขาควรจะทำอย่างไรกับหล่อนดี...

​“ฉันสั่งอาหารไปแล้วนะคะคุณลูกค้า”

หวานใจเรียกเขาว่าคุณลูกค้า...ทุกคำ เขาก็ชอบนะ แต่ถ้าเธอจะเรียกชื่อเขาล่ะก็ เขาคงจะชอบมากกว่าแน่ๆ เลย

​“เอ่อ...ครับ”

​“กินได้แน่นะ แต่คงจะกินได้นั่นแหละ อาหารพื้นเมืองเหนือ อร่อยเด็ด มื้อนี้ทางรีสอร์ตขอเลี้ยงเองนะคะ อย่าให้เสียน้ำใจนะคะ”

เธอทำเสียงอ้อนๆ ธงรามบอกกับตัวเองล่ะว่า นาทีนี้ ต่อให้ต้องกินข้าวทั้งยุ้งเพื่อเอาใจเธอ เขาก็ยอมล่ะ ที่ได้ยินเสียงแบบนี้ สายตาแบบนี้จากหวานใจ

​“กินได้ครับ”

​“ต้องกินให้หมดนะคะ หวานเลือกเองกับมือ เลือกเป็นอย่างดีว่าอร่อยมากๆ”

​“ครับ”

​หึ หึ หึ

​เสร็จหวานใจ!

……………………………………………………………………………………………………………………

​อาหารในขันโตก ทำให้หวานใจลอบยิ้ม แล้วมองชายหนุ่มข้างๆ เธอตอนนี้เขาคิ้วขมวดเลยล่ะ กับอาหารแต่ล่ะจานที่เธอบรรจงสั่งมา

​“มีอะไรบ้างครับ”

เขามองจานอาหารที่อุดมไปด้วยเนื้อยังไม่สุก เลือดแดงๆ ผักสมุนไพรถูกโรยหน้าไว้ สีสันของมันช่าง...ไหนจะชามนั้นอีก เลือดใช่ไหมนั่น? ถึงได้แดงเถือกขนาดนั้น อีกชามดูน่าไว้ใจหน่อย ดูสุกหน่อย กลิ่นหอมเชียว

​“มีลาบเลือด หลู้ แล้วก็อ่อมวัวใส่ขี้เพลี้ย”

​ฟังแล้ว...ความหิวของเขาลดลงไปเยอะเลยล่ะ หวานใจยิ้มหวานแล้วเริ่มเชิญชวน เธอตักลาบให้กับชายหนุ่ม มันดูเป็นสีแดงเด่นในจานของเขาได้อย่างน่ากลัว

​“เอ่อ...มีอะไรอย่างอื่นอีกไหมครับ?”

เขากลืนน้ำลาย มองสิ่งที่อยู่ในจานของตนเอง หวานใจสั่นหน้า แล้วเอ่ยเสียงหวาน

​“ไม่มีแล้วล่ะค่ะ อ้อๆ เหลืออีกอย่างหนึ่ง นั่นไงคะ มาเสิร์ฟพอดี ลาบปลาร้าค่ะ ต้องกินให้หมดนะคะ ของพรีเมี่ยมทั้งนั้น ต้องพิเศษจริงๆ ถึงจะได้กินอะไรแบบนี้”

​เอาวะ เอาก็เอา

​ตกลงใจกับตัวเองแล้วก็เลยกินสิ่งที่เธอตักให้ พร้อมกับหยิบผักสดเข้าปาก อืม...รสชาติไม่ได้น่ากลัวอย่างที่จินตนาการ เอาจริงๆ เขาก็เคยกินอาหารดิบๆ แบบนี้มาบ้าง ยิ่งลาบปลาร้า แน่ล่ะเขาเคยกินมาแล้วที่อีสาน ตอนข้ามฝั่งไปลาว จันดาลีก็เคยพากินอยู่หนสองหน ก็อร่อยดี

​“เอ่อ...”

​พอได้สตาร์ทคำแรก คนโดนแกล้งก็กินอะไรต่อมิอะไรตุ้ยๆ เพลิน ส่วนคนที่คิดจะสั่งอาหารมาแกล้งเขา หวังให้เขากินไม่ได้ ได้แต่มองตาแป๋ว กลืนน้ำลายเสียด้วย เพราะเธอยังไม่ได้กินข้าว กินไปแค่กาแฟแก้วเดียวกับขนมชิ้นเล็กๆ ระหว่างรอเขา

​“เดี๋ยวๆ ไม่คิดจะถามเหรอคะ ว่าไอ้อ่อมนี่มันผสมอะไร”

กะว่าเด็ดสุดล่ะ เขาจะต้องสะอิดสะเอียนและกินไม่ลงแน่ๆ เพราะมันเป็นอาหารพื้นบ้าน คนภาคอื่นหรือแม้กระทั่งตัวเธอเองก็เหอะ ฟังว่ามันทำมาจากอะไร ก็กินไม่ลง แน่นอนว่าเธอหวังจะให้เขาเกิดอาการอย่างที่ว่า

​“หืม”

เขาซดต้มอ่อมเข้าไปอีกโฮก รสชาติกลมกล่อม อร่อยพอดีกว่าที่เขาเคยกิน ร้านนี้จะยังไงก็ต้องมาอีกครั้ง ทำอาหารสดได้ไม่คาว หอมสมุนไพร ผัก เนื้อ สดทุกอย่างเลยจริงๆ

​“ทำไมจะต้องถามด้วยล่ะครับ รู้แล้วว่าอ่อมเนื้อ ผมกินเนื้อได้”

​“ไอ้ขี้เพลี้ยน่ะค่ะ คุณลูกค้าไม่อยากรู้เหรอคะ”​

​“รู้ครับว่าเป็นขี้อ่อนของวัวหรือควาย”

​“ค่ะ”

หญิงสาวถึงกับยิ้มค้าง อีตานี่! กินอะไรแบบนี้เป็นด้วยเรอะ

​“ผมเคยไปอีสาน เค้าก็มีอ่อมวัวนะครับ ใส่ขี้เพลี้ยนี่ล่ะ ไปพักโฮมสเตย์ เจ้าของเค้าชวนลองกิน เอ่อ...ก็อร่อยแปลกๆ ดี แต่ไม่นึกว่าที่เหนือก็มีเหมือนกัน ของร้านนี้อร่อยดีนะครับ ต้องขอบคุณมากๆ ที่พาผมมา จริงสิ คุณลูกค้าอย่างผมชื่อราม แล้วคุณไกด์ชื่ออะไรหรือครับ เรายังไม่ได้แนะนำตัวกันเลย”

​“หวาน...เรียกหวานก็ได้” หวานใจกะพริบตาปริบๆ เสียความรู้สึกนิดหน่อยที่การแกล้งของเธอไม่เป็นผล แถมคนโดนแกล้งยังกินเอา กินเอาแบบเอร็ดอร่อยเสียด้วย

​เอาเถอะ...วันพระไม่ได้มีหนเดียว

​แม่ตัวแสบคิดในใจ ขณะที่เริ่มไม่ไหวกับท้องที่ร้องเบาๆ ร้องสั่งอาหารของตนเองมากินบ้าง แทบจะร้องกรี๊ดเมื่อเขาตักอาหารอย่างหลู้ที่มีแต่เลือดแดงๆ วางให้เธอและชวนเธอกินบ้าง ไอ้ครั้นจะปัดออก จะโวยวายก็กระไร เพราะเธอเองยังสั่งให้เขากิน ฮือๆ

​แม่จ๋าพ่อจ๋า ช่วยหวานใจด้วย

​หล่อนน้ำตาคลอเลยล่ะขณะที่กินเข้าไปคำแรก รสชาติไม่ได้แย่นัก แต่รสสัมผัสและความรู้สึก ทำให้หวานใจที่ฝืนกล้ำกลืนลงไป แทบจะขย้อนเอาออกคืนมา แล้วโบกมือปฏิเสธ บอกว่าเธออิ่มแล้ว ธงรามเพียงแค่ปรายตามองเธอ แล้วซดต้มอ่อมของตนเองต่อไปอย่างเอร็ดอร่อย

​นี่รู้หรือเปล่านะว่าเธอแกล้ง?

​หวานใจคิดในใจ ตามองจับจ้องคนตรงหน้า คำสุภาษิตแต่โบราณแวบมาทันที

​ให้ทุกข์แก่ท่าน ทุกข์นั้นถึงตัว

​เหอะ!

​ฝากไว้ก่อนเหอะย่ะ