11

ธงรามมีอาการใจเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย เขาแทบอยากจะวิ่งกลับไปที่ห้องของตัวเองอีกหน เปลี่ยนเสื้อผ้า ทำผมทำเผ้าให้ดูดีกว่าใช้หนังมัดแกงรวบๆ ไว้ง่ายๆ แบบนี้

​สาเหตุที่ทำให้เขาใจเต้น...เอ...นี่หน้าเขาแดงด้วยหรือเปล่านะ

​สาเหตุที่ทำให้เขาอยากดูดี...เอ...ทำไมเขาจะต้องพยายามทำอะไรแบบนั้นด้วยเล่า

​สาเหตุของความสับสน สองขั้วของเขา ก็คือผู้หญิงสาวร่างโปร่ง หน้าบึ้งน้อยๆ ที่กำลังคร่อมมอเตอร์ไซค์รอเขาอยู่ หล่อนสวมหมวกกันน็อคครึ่งใบ นั่งกอดอก มองจ้องเป๋งมายังเขาแล้วตอนนี้ ธงรามใจสั่น อยากจะหยุดเดินเพราะความเขิน ให้ตาย! เขาเขินเธอ ผู้ชายแมนเต็มร้อย อายุสามสิบสองปีอย่างเขา เขินผู้หญิง เป็นไปได้นะเรา

​“ฉันมีเวลาพาคุณเที่ยวสี่ชั่วโมง”

จริงๆ มารดาบอกว่าให้พาเขาไปเที่ยวท่องในตัวเมืองและบริเวณสถานที่ท่องเที่ยวตามแต่เขาต้องการ แต่เธอจะให้เวลาเขาเท่านี้ล่ะ หวานใจคิดอย่างพาลๆ ไม่ได้เต็มใจจะมาเป็นไกด์ให้เขาแต่อย่างใด แต่เพราะกันท่ามารดานั่นแหละ แม่เธอก็ยังไงกันนะ มาทำตัวน่าสงสัยว่าอยากจะใกล้ชิดหมอนี่ ก็ต้องห่วงไว้ก่อน เอาตัวเข้าแลกไว้ก่อนล่ะ

​“ครับ”

​เสียงทุ้มนั่นตอบ เขาหลบตาเธอ เอ...ทำไมหมอนี่หน้าแดงๆ ไข้จะกินเอาหรือเปล่านั่น...หวานใจคิดในใจ เพราะตอนนี้แดดก็ไม่ได้ร้อนจัดอะไรมาก เธอแอบมองเขาที่ยังอยู่ในสภาพเดียวกันกับตอนเช้าที่เธอเห็น เอ่อ...ยอมรับอย่างหนึ่งล่ะ อีตานี่...ทำไมเป็นคนที่ดูดี ออร่าพุ่ง ขนาดอยู่ในสภาพซกมกได้หว่า

​“จะไปไหนล่ะ”

​“ผมอยากไปซื้อเสื้อผ้า แล้วก็ของใช้ครับ มีที่ไหนใกล้ๆ ไปตรงนั้นก็ได้ครับ”

เขาเอ่ยเสียงเบา เมินไปทางอื่นที่ไม่ใช่ใบหน้าสวยคมหวานแอร่มนั่น โอย...ยิ่งเข้าไปใกล้เธอ เขาก็ยิ่งใจสั่น กลิ่นหอมบางอย่างโรยเข้าจมูก เมื่อเดินเข้าไปใกล้กับหวานใจมากยิ่งขึ้น

​“เซเว่น ตรงปากทางนี่ไหมล่ะ จะได้ไม่ต้องไปไกล” แกล้งว่าเสียงประชด

​“คะ...ครับ”

หนนี้ชายหนุ่มหันมามองหน้าเธอเต็มตา แล้วเผลอมองจ้องแบบตะลึงค้างไว้แบบนั้น หวานใจมองหน้าเขา สบตากับเขาแล้วก็กลืนน้ำลาย เป็นฝ่ายแก้มแดงน้อยๆ ขึ้นบ้าง

​“เอ่อๆ เดี๋ยวจะพาไป...”

มารดาสั่งนักสั่งหนาว่าต้องสุภาพกับแขก แถมการอบรมมาแต่เล็กเรื่องการพูดจากับผู้ใหญ่ ทำให้เธอต้องลงหางเสียงตามมา

​“ค่ะ...ไปตลาดก็แล้วกัน มีทุกอย่าง แล้วเดี๋ยวคุณอยากไปเที่ยวที่ไหนต่อ ก็ค่อยว่ากัน แต่ฉันมีเวลาให้สี่ชั่วโมงนะ”

หวานใจยังไม่วายย้ำ แล้วส่งหมวกกันน็อคยื่นให้เขา ชายหนุ่มรับมันไปสวม เขาพยายามกดล็อคแต่ว่ามันไม่ลงสักที จนคนยื่นส่งให้พ่นลมหายใจอย่างหงุดหงิด เอ่ยถามลอยๆ

​“ใส่ไม่เป็นหรือไงอะ”

​“คือมันกดไม่ลงน่ะครับ”

ชายหนุ่มพยายามอธิบาย หวานใจทำหน้าเบื่อหน่ายส่งให้เขา แล้วสั่ง

​“มานี่สิ ก้มลงหน่อย มาใกล้ๆ ฉันหน่อยสิคุณสูงอะ ฉันจะได้มองเห็นว่าล็อคมันทำไมถึงไม่เข้า”

เขาแทบจะเป็นลมแล้วตอนนี้ เพราะต้องใกล้ชิดกับเธอมาก หน้าของเธอจ่อใกล้หน้าเขาในระยะประชิด กลิ่นของเธอมันหอม...ละมุน น่ากินอย่างบอกไม่ถูก ใช้น้ำหอมอะไรกันนะ

​นิ้วของเธอแตะเข้าที่แก้มเขาโดยบังเอิญ มันเหมือนกระแสไฟชาร์จแล่นเข้าสู่หัวใจของธงราม เขาหลุบตามองหน้าเธออย่างพินิจ ขณะที่เธอมัวแต่สนใจเจ้าล็อคเจ้าปัญหา เปิดโอกาสให้เขายิ่งได้มองเธออย่างเต็มตา และแอบเก็บภาพนั้นเข้าสู่หัวใจอย่างไม่รู้ตัว

​“มันติดตรงนี้นิดเดียว”

เสียงคลิกดังขึ้น เมื่อตัวล็อคเข้าแล้วเรียบร้อย หวานใจรีบปล่อยมือออกจากหมวกกันน็อคครึ่งใบของเขา แล้วจับที่แฮนด์รถทั้งสองข้าง สตาร์ทรถติดเครื่องเสียงกระหึ่ม พลางบุ้ยใบ้บอกให้เขาซ้อนหลัง

​“เอ้า เชิญค่ะ ไปกันได้แล้ว มีเวลาแค่สี่ชั่วโมงนะคะคุณลูกค้า”

​“ครับ”

​ร่างสูงนั่งลงตรงข้างหลังซ้อนเธอ หวานใจรู้สึกอุ่นวาบขึ้นมาทันที เขาเป็นคนตัวใหญ่มาก เธอก็ไม่ใช่ร่างร่างเล็กแน่งน้อยบอบบางอะไร แต่ธงรามกลับทำให้เธอรู้สึกเหมือนเธอตัวเล็กลงนิดเดียว เมื่อเขามาอยู่ข้างหลังแบบนี้

​ทำไมรู้สึกแปลกๆ หว่าเรา

​สาวน้อยสะบัดหน้าเบาๆ ไล่ความรู้สึกเพี้ยนของหัวใจชั่วคราวไปเสียก่อนจะออกตัว แม่จะพาซิ่งให้เข็ดไปเลย คิดอย่างจะแกล้งเขาแล้วก็ต้องร้องกรี๊ดเบาๆ เมื่อคนข้างหลังเธอรวบเอวเธอหมับเข้า เมื่อเธอออกรถเร่งความเร็วขึ้น เร็วขึ้นจนแซงรถสิบล้อพ่วงคันหนึ่งที่ค่อยๆ ระวังความเร็ว

​“ขอโทษนะครับ แต่ผมรู้สึกเหมือนจะตก จะปลิวแล้ว แว๊กกก”

เขาตะโกนแข่งกับแรงลมเผลอแหกปากร้องด้วยนั่น เหมือนจะรู้ตัวล่ะว่า ที่เผลอไปรวบกอดเธอเพราะตกใจตอนที่เธอปาดแว้บเข้าโค้ง

​รู้ว่าเขากลัวอะไรแบบนี้ แม่ตัวดีก็ยิ่งแกล้ง แซงซ้าย ปาดขวา ลืมไปล่ะว่าตัวเองโดนคนที่กำลังแกล้งกอดเอวไว้แนบแน่นขนาดไหน อดขำกับเสียงแว๊กๆ ว๊ากๆ เพราะตกใจของชายหนุ่มไม่ได้ จนต้องหัวเราะออกมาบ้าง เธอชะลอความเร็วเมื่อเข้าสู่ตัวเมือง เขาก็ยังไม่เลิกหลับหูหลับตาซบกับหลังเธอ ประเด็นคือยังกอดเธอไว้ด้วยอีกต่างหาก หวานใจจอดรถแล้วเรียบร้อย ธงรามก็ยังซบอยู่แบบนั้น กอดอยู่แบบนั้น จนสาวเจ้าที่เพิ่งจะรู้ตัวว่าแกล้งเขาแล้วเข้าเนื้อตัวเอง หน้าแดงน้อยๆ ตีแขนเขาแรงๆ แล้วกระแอมเสียงดัง

​“อะแฮ่ม! จะกอดอีกนานมะ คุณลูกค้า”

​“เอ่อ...ขอโทษ ขอโทษจริงๆ ครับ”

เขารีบเลิ่กลั่ก ผละออกจากร่างหอมกรุ่น แล้วกระโดดลงจากมอเตอร์ไซค์ของเธออย่างรวดเร็ว ท่าทีนั้นทำให้หวานใจเผลอยิ้มให้กับเขา เธอถอดหมวดกันน็อคออกแล้ว เผยใบหน้าหวานสวยเต็มตาเต็มใจคนที่มองอยู่

​โอ...

​“จะไปซื้ออะไรก็เชิญตามสบาย ฉันจะหาอะไรกาแฟนั่งกินรอแถวๆ นี้ล่ะ รอตรงนั้นนะ” เธอชี้มือไปยังร้านคาเฟ่ตรงกันข้ามกับห้างสรรพสินค้าที่พาเขามา ก่อนจะเดินก้าวยาวๆ จากไปโดยไม่ฟังว่าเขาจะตอบว่าอะไร

​ธงรามมองตามเธอจนลับสายตา ก่อนจะเกาศีรษะแก้เขิน แล้วเดินยิ้มเข้าไปในห้างสรรพสินค้าเพื่อซื้อของที่ตัวเองต้องการ

​เขานึกอยากจะให้น้องชายแฝดยังยอมให้ติดต่อได้จังช่วงนี้

​เขาเกิดอยากจะปรึกษาน่ะสิว่า...อาการที่เขากำลังเป็นอยู่ตอนนี้มันเรียกว่าอะไร

..............................................................................................................................................................

​“โอ้โห เหมาห้างมาหรือยังไงคะคุณลูกค้า แบบนี้จะแบกขึ้นมอเตอร์ไซค์ไปได้ไหมล่ะ ตกดอยกลิ้งทั้งคนทั้งของแน่ๆ”

หวานใจอุทานเมื่อเห็นข้าวของประดามีที่ชายหนุ่มหอบหิ้วมา ไม่พอ...รปภ. ได้เดินหิ้วของตามมาส่งอีกสองถุงใหญ่ ธงรามยิ้มแหย เขาลืมไปเลยว่ามารถอะไร

​“แบบนี้เราควรทำยังไงดีล่ะครับ”

​“ซื้อไม่ดูกำลังคนพามาเลย” หวานใจบ่นเบาๆ เธอเม้มปากน้อยๆ

“จ้างรถแดงเอาไปเก็บไว้ที่รีสอร์ตให้ก่อนได้หรือเปล่าล่ะ ฉันรู้จักคนขับรถแดงอยู่สามสี่คน แต่คุณต้องจ่ายนะค่ารถน่ะ มันนอกเหนือจากบริการพิเศษของรีสอร์ต”

​“ได้ครับ”

​“งั้นรอแป๊บหนึ่ง”

หวานใจขี่รถหายไปสักครู่ เธอก็ตามรถโดยสารเล็กสีแดงกลับมาด้วยคันหนึ่ง เจรจาต่อรองค่าขนของขึ้นไปยังรีสอร์ตให้แล้วเรียบร้อย ลุงคนขับลงมาช่วยขนของ และธงรามจ่ายค่ารถแล้วเรียบร้อย แน่ล่ะเป็นเรตที่หวานใจเรียกให้ลุงแกแบบรีดเลือดกับปูกันเลยทีเดียว

​หึๆ

​ถึงจะดูร้ายๆ แต่เธอก็ไม่อยากให้ตานี่มาเที่ยวรีสอร์ตเธออีกนี่นา จะเอาให้ประทับใจไม่รู้ลืมเลือน มารดาบอกให้มาต้อนรับลูกค้าดูแลลูกค้าคนพิเศษดีๆ แต่หวานใจกำลังจะทำตรงกันข้ามนี่ล่ะ

​ไว้ใจไม่ได้จริงๆ เดี๋ยวมาสร้างปัญหาให้กับครอบครัวของเธอ เหอะ!

​“จะเที่ยงแล้ว คุณลูกค้าหิวแล้วหรือยังคะ”

หวานใจเหลือบมองนาฬิกาที่หน้าจอโทรศัพท์ ก่อนจะหันไปพูดกับธงรามเสียงหวาน

​ปฏิบัติการ...บริการทุกระดับ ประทับใจจนตายของหวานใจ เริ่มแล้ว…

​สนุกแน่ๆ ประทับใจแน่ๆ คุณธงรามขา...