All Chapters of หวานใจ: Chapter 1 - Chapter 10

แดดยามสายไม่แรงนัก อากาศกำลังสบายในยามฤดูที่ใกล้กำลังจะผลัดเปลี่ยนจากฤดูหนาวไปสู่ฤดูร้อน ท้องฟ้าสีสันสดใสยามมองขึ้นไป วันนี้ก็เป็นอีกวันที่เริ่มต้นด้วยงานประจำที่เธอทำเสมอในทุกวัน คือช่วยสามีตรวจตรารีสอร์ต จัดการดูแลบัญชีบิลขายส้มและผักปลอดสารพิษ ตอนสายๆ แบบนี้คือเวลาพักจากงานของตวงรัก ภารกิจของเธอเริ่มตั้งแต่ตีห้าของทุกวัน ไม่เคยเรียกร้องขอวันหยุดใดๆ จาก ‘นายจ้าง’ ยอมเป็นทุกหน้าที่ให้เขาอย่างเต็มใจ ไม่มีเงินเดือนที่เธอเรียก เพราะเขาบอกว่าทุกอย่างของเขาก็คือของเธอ​อมยิ้มน้อยๆ เมื่อคิดถึง ‘นายจ้าง’ คนที่ว่า ป่านนี้เขาคงจะกำลังลงพื้นที่เพื่อช่วยดูแลผลผลิตของเพื่อนชาวสวนส้มด้วยกัน เพลิงกำลังมีโปรเจกต์ช่วยเหลือเพื่อนชาวสวนส้มของเชียงใหม่ รวมผนึกกำลังกันเพื่อรายได้ที่มากขึ้น ไม่โดนตัดหน้าจากพ่อค้าคนกลาง ทำผลผลิตให้มีประสิทธิภาพ และพัฒนากล้าพันธุ์อยู่เสมอ ตอนนี้สายพันธุ์ของสวนส้มตะวันฉาย ได้รับผลการตอบรับเป็นอย่างดี และเริ่มเข้าไปสู่ตลาดมีชื่อเสียงมากขึ้นเรื่อยๆ หลังจากการพัฒนามาอย่างต่อเนื่องและยาวนาน เพลิงไปเรียนเพิ่มเติมในสาขาที่มาเอื้องานของตน เขามุ่งมั่นและจริงจังกับทุกสิ่งเสมอ​เธออย

งานแต่งงานวันนี้ เรียกได้ว่าเป็นงานใหญ่ระดับสองประเทศก็ไม่ผิดนัก เพราะฝั่งเจ้าสาว คือลูกสาวของคุณพอนไซ แสงสะหวัน นักธุรกิจของลาว กับคุณบุหงา ทั้งสองคนเป็นเพื่อนสนิทกับคุณสีดาและคุณราช ไปมาหาสู่กันตลอด มีธุรกิจบางอย่างร่วมกัน ล่าสุดก็เปิดโรงงานส่งออกอาหารกระป๋องด้วยกันที่หนองคาย กิจการเรียกว่ากำลังดีวันดีพรุ่งเลยทีเดียว​แขกเหรื่อเกินร้อย ที่มาอำนวยอวยพรในวันนี้ ทั้งผู้ใหญ่จากฝั่งไทย และฝั่งลาว เจ้าบ่าวเจ้าสาวดูสวยสมกันมาก เจ้าสาวอย่างจันดาลี ยิ้มแก้มปริตั้งแต่เช้าที่เป็นงานพิธีหมั้น จนมาเป็นงานรดน้ำ และฉลองสมรส เธอยังคงยิ้มค้างแบบนั้น ด้วยความอิ่มอก ปลื้มใจ ขณะที่เจ้าบ่าวอย่างธงราม กลับยิ้มเพียงนิดๆ ที่มุมปาก ยิ้มเหมือนเสียไม่ได้ ข้างกายเขาขนาบด้วยน้องแฝด อย่างธงลักษณ์ ที่ดูเหมือนจะมีรอยยิ้มมากกว่าพี่ชายผู้เป็นเจ้าบ่าวเสียอีก​เขามองใบหน้าด้านข้างของจันดาลี นัยน์ตาคมกริบส่งประกายเจ้าเล่ห์ พี่ชายที่ยืนข้างกันแตะมือเขาเบาๆ มือของธงรามเย็นเชียบเลยทีเดียว เจ้าสาวถูกมารดาของหล่อนเรียกไปรับแขกเหรื่อชั่วคราว เลยเปิดโอกาสให้ธงรามได้คุยกับน้องชาย​“นายลักษณ์”​“ครับ”​“แน่ใจนะว่าเราจะทำแบบนี้”

วันนี้สถานการณ์ในครอบครัวของหวานใจ ดูอึมครึมอย่างบอกไม่ถูก ทั้งๆ ที่เป็นวันที่เธอกลับมาเยี่ยมบ้านแท้ๆ เธอมองกวาดไปยังบิดาและมารดา ซึ่งนั่งกันคนล่ะฟากโต๊ะ ทั้งที่ปรกติแล้วพวกท่านจะนั่งติดกัน กระหนุงกระหนิงคุยกัน เห็นแบบนี้แล้ว เธอไม่ชอบใจเลย​อาหารมื้อกลางวัน พ่อเพลิงของเธอก็ไม่ยอมกลับมากินข้าว เธอทั้งโทรไป ทั้งไลน์ส่งข้อความไป ท่านก็บอกว่าให้มารดาโทรมาสิ ถึงจะกลับไป แต่ตวงรักก็ทำเพียงแค่สั่นหน้า แล้วก็ไม่สนพ่อเพลิงไปเสียอย่างนั้น​‘จะได้ไม่ไร้สาระ’​มารดาของเธอว่าแบบนั้น หวานใจยังไม่ออกตัวว่าเธอเข้าข้างใคร แต่ใจน่ะเข้าข้างพ่อเพลิงไปจนเกินห้าสิบเปอร์เซ็นต์ล่ะ ​“แม่จ๋า หวานกับพ่ออยากกินแกงเขียวหวานไก่พรุ่งนี้ ฝีมือแม่นะ” เธอว่าแล้วส่งตาอ้อนๆ ให้มารดา ตอนนี้เธอนั่งข้างบิดา ส่วนน้องชายนั่งข้างๆ กับตวงรัก​“ได้สิ” ตวงรักตอบโดยยิ้มให้แต่ลูกสาว เธอไม่ยิ้มให้สามีที่นั่งทำหน้าขึงตึงเปรี๊ยะอยู่ข้างหวานใจเลยแม้แต่น้อย ไม่อยากให้ได้ใจ...หนนี้เพลิงไร้สาระเอามากจริงๆ ​“ไม่ต้องทำก็ได้ ไม่อยากกิน เดี๋ยวเสียเวลาอ่านหนังสือ ตามติดคนโปรด”แนะ...คนขี้งอนพูดมาลอยๆ ตวงรักปรือตาขึ้นมองสามี แล้วยักไหล่​

เช้าในวันนี้ ชีวิตในสวนส้มตะวันฉาย เริ่มเคลื่อนไหวตั้งแต่เช้ามืด ตวงรักเองก็คึกตื่นขึ้นมาตั้งแต่ตีห้า ไปช่วยงานบิดาในสวนส้ม และสองพ่อลูกกำลังช่วยกันเก็บผักปลอดสารพิษที่ตอนนี้ทำเป็นรายได้อีกทางหนึ่งของที่สวน สวนส้มตะวันนอกจากมีผลผลิตออกสู่ตลาดอย่างสม่ำเสมอแล้ว ก็ยังจัดพื้นที่เป็นปรับปรุงเป็นรีสอร์ต รับแขกจำกัดจำนวน เพื่อการดูแลให้แขกได้รับความสุขเต็มอิ่มกลับไป ความคิดส่วนนี้เป็นของตวงรัก เธอรับอาสาทำหน้าที่เกี่ยวกับการดูแลปรับปรุงในส่วนของรีสอร์ต ที่ตอนแรกเพลิงไม่ได้คิดอยากจะเปิด แต่ก็เมื่อภรรยาดูสนุกกับงาน และรายได้ รวมถึงชื่อเสียงของสวนส้มก็เพิ่มพูนมากขึ้น เขาก็ไม่ได้ว่าอะไรปล่อยให้เธอทำงานในส่วนนี้อย่างเต็มที่ ​รีสอร์ตมีเพียงแค่สิบห้อง รับลูกค้าไม่เกินสามสิบคนของตวงรัก กลายเป็นที่เช็คอินสุดคูลของจังหวัดเชียงใหม่ ที่มาแล้วจะต้องมาเยือนสักครั้งหนึ่ง ส้มตะวันฉายของเพลิงก็พลอยดังไปพร้อมๆ กับรีสอร์ตของภรรยาด้วย กลายเป็นของฝากที่ต้องซื้อหาและลองชิม ​“พ่อว่าจะลงต้นมัลเบอรี่เพิ่มกับบูลเบอรี่ พอดีได้ที่ดินมาจากเพื่อนที่ทำสวนส้มด้วยกันแต่เขาเลิกทำแล้ว” เพลิงเล่าให้ลูกสาวฟัง อดีตเขาเป็นนักธ

​“ผมคงจะงดติดต่อพี่รามสักสามเดือน แม่โกรธมากเรื่องเราเล่นตลกกัน ตอนนี้ก็...พยายามตามหาพี่ให้ควั่ก ส่วนเรื่องน้องแก้มหอม”ธงลักษณ์หยุดพูดไปประมาณสามสิบวินาที ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเรื่อยๆ อันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว น้ำเสียงที่ฟังดูไม่รู้ร้อนรู้หนาวกับสิ่งใด ​“ผมคิดว่าผมจัดการได้ ตอนนี้ผมอยู่ที่ลาว พี่ก็อย่าเพิ่งโผล่ไปล่ะ แม่กำลังองค์ลง หึๆ ผมเลยต้องหนีร้อนไปพึ่งบ้านเมีย แต่ดูท่าว่าจะร้อนกว่าแหะ” ประโยคหลังเหมือนบ่นกับตัวเอง​“เมีย?”​“ก็เมียน่ะสิ พี่สงสัยอะไร” ​“เมียที่ว่าคือน้องแก้มหอมใช่ไหม”ยังจะซักอีกเพราะสงสัยจริงๆ ไหนหมอนั่นบอกแค่ว่าจะสลับตัวให้เขาออกมาพ้นจากสถานการณ์วิวาห์จำเป็นนั่น แต่...ทำไมถึงได้เอาตัวลงไปเกี่ยวพันเข้ากับสถานะนั้นเล่า​“ใช่...อย่าถามมากเลยพี่ราม เป็นอันว่าถ้าสถานการณ์ปรกติแล้ว ผมจะส่งให้คนไปตามพี่กลับ โอเคนะ โทรศัพท์ โซเชียลทุกสิ่งนี่ก็งดใช้ งดติดต่อไปเลย อ้อ...พี่จะทิ้งบัตรเครดิตไว้ทำไมล่ะนี่ แม่เลยยึดหมดเลย ไหนจะสมุดบัญชีอีก เงินจะพอใช้ไหม มีธนาคารไหนติดตัวไปบ้าง ผมจะได้โอนเข้าให้...เอ่อ...ผมก็โดนแม่โกรธที่เล่นตลก จนยึดทุกอย่างไปเหมือนกันว่ะ ทำยังไงล่ะที