13

เย็นวันนั้น ที่สวนส้มตะวันฉายค่อนข้างจะคึกคัก เพราะมีแขกพิเศษอย่างภาสวินีและลูกสาวมารับประทานอาหารด้วยกัน นอกจากขนมจีนน้ำเงี้ยวเจ้าอร่อย ที่ตวงรักหอบหิ้วกลับมาด้วยแล้ว ก็มีปาร์ตี้เนื้อย่างเพิ่มเติม เพราะเพลิงแวะซื้อเนื้อวัวอย่างดีมาตอนขากลับ เพราะรู้ว่าเพื่อนสนิทจะมาที่สวนส้ม

​เห็นเนื้อเข้า หวานใจก็พะอืดพะอมเพราะคิดถึงอาหารเมื่อกลางวันที่เธอกินเข้าไปเต็มๆ คำ ตอนนี้ยังทำใจกับของสดไม่ได้ไปอีกพักใหญ่แน่ล่ะ จึงนั่งกินแต่ขนมจีนน้ำเงี้ยว มองคนอื่นย่างเนื้อกินกันอย่างสนุกสนานแทน ทั้งที่เนื้อย่างก็เป็นอีกหนึ่งในเมนูโปรดของเธอ

​“ไม่กินเหรอลูก”

มารดาถาม ขณะที่กำลังเสียบไม้กับเนื้อสดที่หมักไว้ เพื่อเอาไปย่างไฟ หวานใจรีบสั่นหน้าดิกๆ เห็นตอนมาเป็นสำเร็จแล้วพอทำใจได้ แต่เห็นสดๆ ยังไม่ปรุง ใจมันไพล่ไปคิดถึงอาหารมื้อพิเศษกับพ่อนักเขียนขวัญใจของมารดาอย่างช่วยไม่ได้

​“วันนี้หวานกินมังสวิรัติ”

หล่อนอ้าง แล้วตักน้ำเงี้ยวกินอีกคำ มารดาสั่นหน้าน้อยๆ ยิ้มอย่างรู้ทัน ก่อนจะทรุดลงนั่งข้างบุตรสาว

​“น้ำเงี้ยวน่ะ เนื้อหมู เลือดหมู เป็นส่วนประกอบหลักเลย ไม่มีมังสวิรัตินะลูกรัก ไปทำอะไรมาหรือเปล่าเราน่ะ ถึงไม่ยอมกินของโปรด”

​“ก็...” หวานใจยักไหล่ ทำแก้มป่องน้อยๆ

“แหม...หวานก็เบื่อบ้างอะไรบ้างน่ะแม่ เพื่อนมันเทศนากรอกหูเรื่องกินสัตว์ใหญ่อะไรแบบนี้ หวานก็เลยแบบ...เอ่องดๆ บ้างอะไรบ้าง ก็เท่านั้นแหละจ้า”

​“แล้ววันนี้ทำหน้าที่ดีหรือเปล่า ไปแกล้งอะไรแขกของแม่บ้างไหมเราน่ะ”

​“โอ๊ย...ห่วงกันจังเลยอะ กับแขกพิเศษ หวานทำหน้าที่อย่างดี ไม่ได้คิดร้ายกับคุณลูกค้าเค้าเลยค่าแม่ขา”

​“ดีมาก เอ่อ...จริงสิ แม่ซื้อน้ำเงี้ยวมาเผื่อเค้าด้วยชุดหนึ่ง แล้วเนื้อย่างเราก็มีเยอะแยะ ฝากไปให้เค้าได้ชิมเป็นอาหารพิเศษด้วยสิ เอ่อ...เอาส้มไปด้วยนะลูกไว้ให้เค้าเป็นของหวาน”

​“แม่เปย์แขกคนนี้แบบพิเศษมากไปหรือเปล่าเนี่ย?” หวานใจทำหน้างอ

​“ก็ขวัญใจแม่นี่นา เผื่อจะได้แอบถามได้ว่าจะออกงานเล่มใหม่เมื่อไหร่ ภาคต่อของเรื่องที่ค้างไว้แม่จะได้อ่านปีนี้หรือเปล่าอิอิ”

​“เดี๋ยวพ่อก็หึงเอาหรอกแม่จ๋า” หวานใจว่า ตวงรักหัวเราะคิก มองไปที่สามีที่กำลังคุยกับภาสวินี แล้วสั่นหน้า

​“ไม่กล้าจะมาหึงอะไรแล้วล่ะ นอนนอกห้องไปหนก็เข็ดล่ะ แล้วแม่ก็ไม่ได้เป็นคนเอาไปให้สักหน่อยหนนี้”

​“หวานก็ไม่เอาไปให้นา” หวานใจรีบสั่นหน้า

​“แม่ก็ไม่ได้จะใช้หวาน แฟนคลับสีสันไม่ได้มีแต่แม่คนเดียวนะ”

ตวงรักว่า หวานใจได้สงสัยไม่นาน แฟนคลับอีกคนของธงรามก็เผยตัว

​“น้าตวงคะ พี่สีสันมาพักที่นี่จริงๆ ใช่ไหมคะ แอร๊ ถ้าสร้อยจะขอลายเซ็น ขอเซลฟี่ เค้าจะยอมไหมนะ”

สร้อยสายนั่นเอง เธอดูหน้าตาระรื่นมาก ขณะที่นาวินที่ชอบเดินตามหญิงสาวต้อยๆกำลังหน้าบูดบึ้งอย่างมากแล้วตอนนี้ เขานึกอยากจะเตะตัวเอง ที่ดันไปเล่าเรื่องของแขกพิเศษให้สร้อยสายฟัง

​“จริงสิ นี่น้ากำลังจะวานให้สร้อยเอาอาหารเย็นไปให้เขาด้วย เขามาพักยาวเลยล่ะ เดือนหนึ่งแนะ”

​“อร้าย” ดูหน้าตาของสร้อยสายสิ ยิ้มจนแทบแก้มจะแตก ตาของเธอพราวไปด้วยประกายของความยินดีปลื้มเปรม

​“เดี๋ยวผมเอาไปให้”

นาวินอาสา เขาเหลือบตามองสร้อยสาย ใบหน้าหล่อเหลากำลังงอง้ำ

​“ปะ ไปกันตอนนี้เลย เอาอะไรไปบ้างคะน้าตวง”

ท่าทีกุลีกุจอของสร้อยสาย และสีหน้าปลื้มสุดๆ ของเพื่อนรักทำให้หวานใจแอบมองหน้าของน้องชาย ที่ดูบอกบุญไม่รับเป็นอย่างมาก

​นาวินเอ๊ย

​หัวอกเดียวกับพ่อเพลิงแล้วสินั่น

​“เดี๋ยวหวานไปเองละกัน สร้อยอยู่นี่ล่ะ หวานว่าจะไปเอ่อ...คุยกับพี่ปายสักหน่อยเรื่องการทำงานอะไรงี้ บอกล่ะว่ามีรายงานเกี่ยวกับการทำรีสอร์ตต้องส่งตอนเปิดเทอม อีกอย่างน่ะ อย่าเพิ่งไปกวนคุณลูกค้าพิเศษของแม่จ๋าเลย หวานพาตะลอนทั้งวัน เค้าคงจะเหนื่อย”

​“ไปด้วยไม่ได้เหรอหวาน อยากแอบๆ ไปเจอตัวจริงอะ”

พูดแล้วก็ยิ้มเขินอยู่คนเดียว นาวินเห็นหน้าตาก็ยิ่งดูยับเยินไปอีก หวานใจมองพ่อน้องชายรูปหล่อหุ่นล่ำแล้วก็สงสารจริงๆ ที่สาวที่ตัวเองปลื้ม ออกอาการปลื้มคนอื่นอย่างออกนอกหน้าแบบนั้น คงจะช้ำน่าดู

​“พรุ่งนี้ก่อนไหมละ วันนี้นอนค้างกับหวานนี่ อย่าเพิ่งไปกวนเค้าเลย”

​“พรุ่งนี้ก็ดีเหมือนกัน จะได้เตรียมตัว แอร๊...ตื่นเต้น...ไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะทุกคน”

ว่าแล้วเจ้าหล่อนก็เดินแกมวิ่งเข้าไปในตัวบ้าน ตวงรักถึงกับหัวเราะกิ๊ก กับอาการเปิ่นๆ ของหลานสาว ส่วนนาวินกับหวานใจแอบมอบตากัน เธอเห็นปากของน้องชายขมุบขมิบ เป็นคำว่า

​‘ขอบคุณพี่หวาน’

​ทั้งที่ไม่อยากเจอหน้าอีตานั่นเท่าไหร่ แต่เธอก็ต้องอาสาไป เพราะสงสารน้องชายที่แอบรักเขาข้างเดียวปานข้าวเหนียวนึ่งอย่างนาวินน่ะสิ

..................................................................................................................................................................

​“พี่ปาย ฝากเอาไปให้แขกพิเศษของแม่ด้วยก็แล้วกัน”

เธอตกลงใจวางถุงที่หิ้วมาพะรุงพะรังไว้กับปาย เพราะอยากจะรีบไปรีบกลับ เธอไม่อยากเห็นหน้าอีตาธงรามนั่นสักเท่าไหร่ คนอะไร มาไม่ทันไร ทำให้คนเค้าปั่นป่วนกันไปหมดสิน่า

​“คะ...”

ปายที่กำลังง่วนกับเอกสาร เงยหน้าขึ้นมามองหวานใจอย่างงงๆ เพราะตอนนี้เธอกำลังงานยุ่ง จึงได้ยินไม่ชัดว่าลูกสาวเจ้านายพูดว่าอย่างไรบ้าง

​“ไม่มีอะไรแล้วล่ะค่ะ”

เห็นว่าอีกฝ่ายยุ่งๆ หวานใจก็เกรงใจ พนักงานของมารดามีไม่ค่อยมากสักเท่าไหร่ ตอนนี้คนอื่นก็กำลังทำหน้าที่ของตัวเองดูแลแขกอยู่ เอาเถอะ...เดินเอาไปวางไว้ให้ที่หน้าห้องพักก็แล้วกัน ไม่ออกมาเอา ไอ้ด่าง อีดำหางดอกแถวนั้นจะคาบไปกิน ก็ช่วยไม่ได้ล่ะ

​คิดแล้วเจ้าตัวก็เดินหอบหิ้วของตรงดิ่งไปยังบ้านพักของธงราม บ้านของเขาปิดเงียบทำให้หวานใจแอบถอนหายใจเพราะโล่งอก เธอวางบรรดาข้าวของทิ้งไว้บนโต๊ะที่อยู่หน้าบ้านพักหลังน้อย ตั้งท่าจะใส่ตีนหมาโกยอ้าวหนี เพราะไม่อยากเจอกับเขาแต่ว่า...

​“อ้าว...คุณหวาน”

​“เอ่อ...”

หนีไม่ทันเลยได้แต่ยิ้มแบบแยกเขี้ยว ส่งให้ผู้ชายที่ดูดีในทุกสถานการณ์ ในทุกสภาพอย่างธงราม เขามัดจุกผมขึ้นสูง สวมแว่น ใส่เสื้อผ้าฝ้าย กับกางเกงม่อฮ่อมยืนตระหง่านเต็มประตู ยิ้มกว้างส่งให้กับเธอ รอยยิ้มในระยะประชิด ทำให้เธอตาลายไปแวบ หัวใจเต้นผิดจังหวะไปเลยทันที

​ไม่ได้ๆ นี่หล่อนจะทำตัวเป็นอีกหนึ่งในสาวกของหมอนี่ไม่ได้เด็ดขาดนะหวานใจ

​“คือ...อาหารเย็นพิเศษ ขนมจีนน้ำเงี้ยว กับเนื้อย่าง มีส้มตะวันฉายด้วย แม่ให้เอามาให้คุณน่ะ”

​“โอ...ขอบคุณมากๆ เลยนะครับ”

นัยน์ตาคมกริบนั่นมองสบกับนัยน์ตาเธอ ก่อนที่เขาจะเอ่ยออกมาเสียงทุ้ม

“แล้ววันนี้ก็ขอบคุณ คุณหวานมากๆ อีกครั้งนะครับ ที่พาผมไปกินของอร่อย มันอร่อยจริงๆ นะ”

​“อื้อ ไม่เป็นไร”

หวานใจ ควรจะรีบไปจากตรงนี้ดีกว่า หล่อนบอกตัวเอง ก่อนจะหลบตาเขา แล้วทำท่าจะเดินหนี ถ้าเสียงนั้นไม่รั้งเธอไว้เสียก่อน

​“ผมเป็นคนกินง่าย ไม่ค่อยยี้ ไม่ค่อยแหวะอะไร ไม่ต้องพยายามแกล้งผมด้วยการหาของกินไม่น่ากินมาให้หรอกนะครับ”

​“เอ๊ะ” หนนี้หล่อนหันขวับเลยล่ะ แล้วเบิกตานิดๆ ก่อนจะรีบปัดความผิด

​“ฉันไม่ได้แกล้งอะไรคุณสักหน่อยนี่ ก็...เอ่อ...จะบ้าเหรอ ใครจะแกล้งลูกค้าอะ แม่รู้โดนด่าตาย”

เผลอพูดไป มันทำให้เข้าทางธงรามอย่างจัง ชายหนุ่มกระแอม พร้อมกับทรุดนั่งลงบนเก้าอี้ มองของที่เธอหิ้วมาฝาก มันน่าอร่อยไปเสียทุกอย่าง และก็ไม่มีเมนูแปลกๆ ไม่เหมือนเมื่อมื้อกลางวัน

​“ถ้าพรุ่งนี้ผมจะให้คุณพาขี่มอเตอร์ไซค์เที่ยวอีกจะได้ไหม?”

​“พรุ่งนี้...ฉันไม่...”

​“ผมว่าจะคุยกับคุณตวงรักเรื่องไกด์นำเที่ยววันนี้”

เขาเงยหน้าขึ้นมาสบตาเธออีกหน แล้วยิ้มน้อยๆ หวานใจขึงตาใส่เขา ขู่กันใช่ไหมอีตานี่!

​“โอเค...พรุ่งนี้ก็พรุ่งนี้ มารอฉันตอนสิบโมงล่ะ มีเวลาให้แค่สี่ชั่วโมง อยากจะไปไหนก็ไป”

ว่าแล้วก็เดินกระแทกเท้าจากไป ทิ้งให้ธงรามมองตามหลัง เขาอารมณ์ดีจนต้องฮัมเพลงออกมาเบาๆ

​การมาหลบภัยที่นี่ ก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรเลยสักนิด ดีต่อใจมากๆ เลยด้วยซ้ำ