14

​“พรุ่งนี้หวานต้องไปส่งสร้อย ดักรอคุณสีสันนะ เอ...ต้องเรียกว่าคุณรามสิเนาะ”

​“แล้วนี่ไม่ทำงานทำการหรือยังไงกันน่ะ คุณสร้อย”

ว่าแล้วก็ปรายตามองเพื่อนสาว ที่ตอนนี้กำลังนอนมาร์คหน้าอยู่บนเตียงของเธอ

​“ขอลางานแม่แพนเค้กวันหนึ่งน่ะ นานๆ หยุดที แม่ไม่ว่า อิอิ ถ้าจะบ้าผู้”

​“แนะ”

ฟังแล้วก็อดใจคอไม่ดีแทนน้องชายนัก เธอรู้ว่านาวินคิดยังไงกับสร้อยสาย คงจะแปลบใจใช่เล่นเลยล่ะ ที่สาวที่ตัวเองแอบรัก ตอนนี้ดูจะชื่นชมผู้ชายคนอื่นอย่างออกนอกหน้ามาก

​“ก็แค่เอฟซี แฟนคลับเฉยๆ คนมันปลื้มอะเค้าเขียนหนังสือสนุกจริงๆ นะยัยหวาน ต้องลองอ่าน แล้วจะติดหนึบๆ”

​“ที่กรี๊ดกร๊าดตานั่นกันนี่เพราะผลงานสินะ”

​“อันนั้นก็เรื่องหนึ่ง ของแถมคือคุณรามอะหล่อมากกกก”

สร้อยสายลากเสียง เธอดึงมาร์คหน้าที่แห้งแล้วออก เอาแผ่นที่แปะหน้าเมื่อครู่ลูบแขน เพราะเผื่อว่ายังมีตัวบำรุงเหลือจะได้บำรุงผิวตรงส่วนอื่นไปด้วยจะได้ใช้ให้คุ้มค่า

​“อะนะ”

​“เห็นในอินสตาแกรมปุ๊บนะ ฉันขอสมัครเป็นแฟนคลับไปยาวๆ เลย อิอิอิ”

​“เยอะนะเราอะ”

หวานใจมองเพื่อนแล้วค้อน สร้อยสายมานั่งข้างๆ เธอก่อนจะยิ้มกว้าง เอียงซ้ายเอียงขวาให้หวานใจมองดูหน้าของเธอ

​“ดูให้หน่อย ว่าหน้าอิ่ม ฉ่ำ เด้งหรือยัง”

​“มันก็เหมือนเดิมรึเปล่าอะ”

​“พูดจาตัดกำลังใจจริงๆ มาร์คนี่เคลมว่าทำให้ผิวฟู เด้งดี ภายในสามชั่วโมงเชียวนะยะ แผ่นหนึ่งแพงนะนี่ ลงทุนพกมามาร์คด้วย เพราะพรุ่งนี้จะไปเจอคุณรามนี่แหละ”

​“ฉันไม่เห็นว่าหน้าแกจะเด้งขึ้นนะสร้อย เห็นแต่...”

ว่าแล้วก็ใช้นิ้วจิ้มหน้าผากเพื่อนอย่างหยอกๆ นัยน์ตาระยับขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์

​“สิวแกขึ้นหรือเปล่าน่ะ ดูสิมีรอยแดงๆ ตรงหน้าผากเลย”

​“หะ...เหรอ ตายแล้วๆๆ”

พอลุกพรวดขึ้นไปส่องกระจก สร้อยสายก็ร้องกรี๊ดๆ ทำให้คนที่ใจจะแกล้งหัวเราะคิกคัก เออ...ทุกคนดูจะเป็นเอามากจริงๆ เกี่ยวกับเรื่องของนายธงรามอะไรนี่

​พรุ่งนี้เธอจะต้องไปเป็นสารถีให้ตานั่นอีกวันสินะ

​โอ๊ย...ไม่อยากไป แต่จะทำไงได้ล่ะ รู้ทันเสียอีกนะว่าเธอแกล้งเอาให้กินอาหารพื้นเมืองแบบชวนหวาดเสียว แล้วก็ดันกล้ากิน แถมยังมาตักแบ่งเธอ จนทำให้เธอพานกินข้าวไม่อร่อยมาจนถึงตอนนี้

​ล้างแค้นสิบปียังไม่สายสินะ

​แล้วเธอจะจัดการหมอนี่ยังไงดีนะ

​บางทีหวานใจก็โตแต่อายุ ใจบางอย่างก็ยังเป็นเด็กๆ จอมซนอยู่บ้าง โดยเฉพาะกรรมพันธุ์เรื่องขี้แกล้ง เรื่องนี้ถ่ายทอดมาจากพ่อของเธอคือเพลิงแบบเกือบร้อย

​เธอคิดทบทวนไปมาว่าจะหาทางจัดการหมอนั่นยังไงดี ให้หายเจ็บใจก็ยังดีเอ้า!

​หูก็ฟังสร้อยสายพร่ำบ่นถึงเรื่องสิว แถมด้วยเรื่องจะแต่งตัวยังไงดี ชุดที่เอามาสวยหรือยังนะ ใจก็คิดยุ่งไปหมดว่าจะทำยังไงกับนายธงรามดี สักพักก็มีเสียงเคาะประตูห้อง นาวินนั่นเอง เขายิ้มปริ่มข้ามเธอไปมองสร้อยสาย ที่ตอนนี้กำลังทำหน้ายุ่ง สาละวนอยู่ตรงโต๊ะเครื่องแป้ง

​“มีอะไร?”

​“มาชวนลับสมอง” เขาอวดสำรับไพ่ในมือ

“ไหนๆ วันนี้ก็อยู่กันเกือบครบขา เล่นป๊อกเด้งกันไหมพี่หวาน ผมเป็นเจ้ามือเอง”

​“มาๆ เข้ามา ยัยสร้อย มาเล่นป๊อกเด้งกับนาวินกัน”

​“หืม…”

สร้อยสายหูผึ่งเลยล่ะกับคำว่าป๊อกเด้ง เธอชอบเล่นกับมารดาบ้างเพื่อนบ้าง เล่นพนันขันต่อกันนิดหน่อย ห้าบาทสิบบาทพอสนุก ถึงจะชอบแต่นานๆ จะได้เล่นสักที เพราะมัวแต่ทำงาน และไม่มีโอกาส

​“เอาจริงเหรอนาวิน”

​“เอาจริงสิพี่สร้อย”

เขามองสาวเจ้าตาเยิ้ม ขณะที่สาวไม่ได้มองเขาเลย โถ...พ่อข้าวเหนียวนึ่งที่น่าสงสารของพี่หวานใจเอ๊ย หวานใจมองน้องชายอย่างนึกเอ็นดู

​“หมดตัวเหมือนหนก่อนอย่างมาโอดนา”

​“ไม่น่า...ก็ตาล่ะห้าบาทสิบบาทก็พอแล้ว พี่สร้อยอย่างแทงหนักสิ”

​“พี่มีทุนแค่สองร้อยนี่ล่ะ”

สร้อยสายถูมือ นัยน์ตาเป็นประกายวิ้งๆ เลยทีเดียว เมื่อจะได้ทำเรื่องโปรด หวานใจหาผ้ามาปูเพื่อรองรับไพ่ กะเล่นกันบนพื้นข้างเตียงนั่นแหละ แต่ก่อนที่พวกหล่อนจะทันได้เล่นกัน ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกหน ทำเอาเก็บรวบหลักฐานแทบไม่ทัน

​“อ้าวแม่จ๋า”

หวานใจคนไปเปิดประตู ประหลาดใจเล็กน้อยที่เห็นมารดา เพราะปรกติเวลานี้ท่านมันจะอยู่ทำงานกับบิดาในห้องทำงาน

​“พรุ่งนี้ฝากเซ็นหนังสือให้แม่อีกเล่มสิ”

ท่านวางหนังสือบนมือของหวานใจ แล้วชะโงกมองว่าเด็กๆ กำลังทำอะไรกัน นาวินนั่งทับบนผ้าที่มีไพ่ซ่อนอยู่ ทำเป็นมองโทรทัศน์ข้างๆ มีสร้อยสายที่มองจ้องทีวีตาเป๋ง ใจเต้นตึกๆ เพราะรู้ว่าตวงรักไม่ชอบให้เล่นการพนัน ถ้ารู้คงจะโดนดุเรียงตัวล่ะงานนี้

​“ได้สิแม่”

เจ้าตัวทำจมูกฟุตฟิต เมื่อได้กลิ่นวานิลาลอยกรุ่นมาจากตัวมารดา และกลิ่นเหมือนขนม

“แม่จ๋าทำอะไรหรือเปล่าอะ ทำไมหอมๆ”

​“แม่ทำคุกกี้เม็ดมะม่วง จะฝากไปให้คุณรามเขาพรุ่งนี้ แอบสืบมาว่าเขาชอบ ก็เลยอยากจะทำสูตรเด็ดของแม่ไปให้ชิม ให้พลังงานนักเขียนคนโปรดสักหน่อย จะได้อ่านเรื่องใหม่เร็วๆ”

​“น้าตวงขา...”

สร้อยสายถึงกับถลามาที่ประตู เมื่อได้ยินว่าตวงรักพูดว่าจะทำอะไรไปให้คนโปรดของพวกเธอ

“สร้อยไปช่วยทำนะคะ จะได้ใส่ความรักลงไปเยอะๆ พี่รามจะได้มีกำลังใจเขียนนิยายให้พวกเราอ่าน”

​“ไปๆ”

​แล้วสองสาวต่างวัยก็จูงมือกันลงไปเสียอย่างนั้น นาวินอ้าปากหวอ ส่วนหวานใจได้แต่ยักไหล่ ก่อนจะถอนใจเฮือก แล้วมานั่งแปะข้างๆ น้องชาย

​“โห...อุตส่าห์หลบแม่พกไพ่มาด้วยอะ”

​“ต้องไปหัดเขียนนิยายให้เก่งๆ นะนาวิน ยัยสร้อยจะได้กรี๊ดเอาบ้าง” พี่สาวว่าแบบนั้น ทำเอาน้องชายยิ้มแหย หน้าแดงเถือกขึ้นทันที

​“อะไรอะพี่หวาน”

​“แกนั่นแหละ อะไร? แอบชอบยัยสร้อยมันล่ะสิ มิน่าล่ะ ถึงไม่สนใจน้องวาวา ที่ไล่เพียรตามตื๊อ ตื๊อเช้าตื๊อเย็น จนเพื่อนเรางาบไปกินเสียเอง”

​“แหม...”

อายจนไม่รู้จะทำอย่างไร ไหนๆ พี่สาวก็รู้ความในใจไปแล้ว ก็เลยนอนกับพื้น เอาหมอนอิงบนโซฟามาปิดหน้าแก้เขิน เห็นอาการของน้องชายแล้ว หวานใจก็ขำกิ๊ก แล้วไปทรุดลงนั่งขัดสมาธิข้างๆ กันกับนาวิน

​“มาหนนี้ ก็บุกให้สำเร็จเลยสินาวิน”

​“ผมอายอะ ไม่กล้า...ผมจะจีบยังไงล่ะ พี่สร้อยคงเห็นผมเป็นแค่น้องนะพี่หวาน แบบ...เฮ้อ...พี่หวานไม่รู้อะไรพี่สร้อยน่ะ เผลอๆ เห็นผมเป็นเพศเดียวกันไปหรือเปล่าก็ไม่รู้”

​“ยังไง?”

ขมวดคิ้วแล้วมองหน้าน้องชาย ที่ตอนนี้จากเขินหนัก ก็ดูจะแปรเปลี่ยนเป็นเซ็งจัดได้อย่างรวดเร็ว เขาเอาหมอนมากอด แล้วทรงตัวขึ้นนั่ง พลางเริ่มระบาย

​“พอผมจะเริ่มเลียบๆ เคียงๆ ชวนคุยแบบพิเศษๆ อะไรแบบนี้ พี่สร้อยก็จะชอบเท้าความไปถึงเรื่องอดีตของพวกเรา ตอนที่เป็นเด็ก วิ่งแก้ผ้าลงกระโดดน้ำฝายในสวนโครมๆ ด้วยกัน ยังล้อผมเรื่อง...”

หน้าของนาวินแดงจัดอีกหน เมื่อรำลึกถึงอดีต เหมือนว่าหวานใจก็จำได้ว่าพ่อตัวดีทำอะไรไว้ เธอก็เลยหัวเราะคิกออกมา

​“พี่หวาน หัวเราะอะไรอะ ตอนนั้นมันเด็กรึเปล่า? เลยทำลงไป”

​“เรื่องที่เราเอาจู๋ไปหนีบขาไว้ แล้วบอกว่าเป็นผู้หญิงเหมือนพวกพี่แล้ว เสกจู๋หายไปแล้ว ขอเล่นตุ๊กตากระดาษด้วยน่ะเหรอ ร้องไห้ขี้มูกยืดที่พวกพี่ไม่ให้เล่นด้วยเพราะเป็นผู้ชาย ก็เลยไปทำลายหลักฐานตัวเอง แก้ผ้ามาอวดอะนะ”

​“โอ๊ย...พี่หวานนนน” นาวินลากเสียง อายจนไม่รู้จะอายยังไง

“ก็ตอนนั้นมันสี่ขวบรึเปล่าอะ แล้วพวกพี่ทำไมถึงจำ...จ๊ำจำกันนะเรื่องบ้าๆ แบบนี้”

​“แหม...” หวานใจขำจนน้ำหูน้ำตาไหลเมื่อนึกถึงอดีตวัยเยาว์

“ก็มันประทับใจน่ะสิพ่อคุณ โอ๋ๆ อย่ามาร้องน้า ตอนนี้เป็นหนุ่ม กล้ามโตบะเริ่ม นมก็จะโตกว่านมพี่ไปล่ะเราน่ะ อิอิอิ เอ...ที่เพาะกล้าม เลยไปเพาะนมนี่ เพราะอยากมีนม มาเล่นกับพวกพี่อีกหรือเปล่านะ”

​“พี่หวาน!”

ทำเสียงเข้ม แล้วก็ต้องถอนใจ เมื่อเห็นพี่สาวตัวดียังหัวเราะ เอาเถอะ ขำกันเข้าไป หวานใจขำน่ะไม่เท่าไหร่ แต่กับอีกคนนี่ เขาไม่อยากให้หล่อนจำเรื่องน่าอายอะไรแบบนี้เลยสักนิด

​“ก็นั่นล่ะ...ผมจะไปรอดเหรอ กับพี่สร้อยน่ะ จะเริ่ม จะจีบ ก็น่ะ...”

​“อืม...”

หวานใจชักจะหนักใจหนักอกแทนน้องชาย อย่างว่าเรื่องของหัวใจบางทีก็ลึกล้ำซับซ้อนเหลือเกิน เรื่องของใครก็คงจะต้องจัดการเอาเองนั่นแหละ

​“แถมยังมีนายสีสันอะไรนั่นอีก เสน่ห์แรงจริงๆ ผมเข้าใจความรู้สึกของลุงเพลิงล่ะแหะ โอย...หงุดหงิด หึงอะ”

​“นายนี่...ดูท่าจะเอาไว้ในรีสอร์ตของเราไม่ได้จริงๆ พี่อยากจะให้ย้ายออกไป เช็คเอ้าท์ออกไปเสียวันนี้พรุ่งนี้”

​“ผมก็ชักจะอยากทำแบบนั้นเหมือนกัน” นาวินว่า

​“สองหัวดีกว่าหัวเดียวนะนาวิน เคยได้ยินสุภาษิตนี้หรือเปล่า?”

พี่สาวตาเป็นประกายทันที ขณะที่น้องชายขมวดคิ้วนิดๆ

​“แล้วเราทั้งสองหัวจะโดนป้าตวง โบกเอาคนล่ะที หรือเอาหนังสติ๊กยิงไหมล่ะพี่หวาน”

​“แหม...มันก็ต้องเนียนๆ สิ มาช่วยคิดสิ ว่าจะทำแบบไหน ทำยังไง ให้ตานั่นเคือง ไม่ชอบที่นี่ จนอยากจะหนีเช็คเอ้าท์ออกไปน่ะ”

​“อืม”

​แล้วปฏิบัติการสองหัวดีกว่าหัวเดียวของสองพี่น้อง ก็เริ่มขึ้น...