15

ธงรามปิดปากหาว พลางถอดแว่นสายตาที่ใช้ยามทำงานออก ตามองจ้องจำนวนคำและจำนวนหน้าบนเครื่องโน๊ตบุ๊ค แล้วยิ้มอย่างพอใจ วันนี้งานคืบหน้าแหะ เป็นการเปิดเรื่องที่ไม่เลวเลยล่ะ เขาทำงานในสถานการณ์แบบนี้ได้ถึงสามหน้า ถือว่าเป็นการทำงานที่ลื่นไหลกว่าสถานการณ์ปรกติเสียด้วยซ้ำ

​ชายหนุ่มส่งข้อความ หาเพื่อนสนิทที่เป็นบรรณาธิการ ทิวสนจะได้ไม่เป็นห่วงเขามากเกินไปนัก น้องชายบอกสั่งไว้ว่าระหว่างที่เคลียร์เรื่องวุ่นๆ นี้ให้เขาหายหัวไปก่อน ห้ามติดต่อใคร แต่กับทิวสน ธงรามขออนุญาตละเมิดคำสั่งน้อง แอบแวบติดต่อไป เพราะนึกสงสารเพื่อนรัก ที่ป่านนี้คงจะว้าวุ่นมากแน่ๆ

​เขาหยิบบุหรี่ เดินออกไปนอกบ้าน เพื่อสูบมันที่ตรงบริเวณม้านั่งหน้าบ้านพักของเขา อากาศในยามดึกเย็นสบาย เขามองเหม่อไปยังท้องฟ้าที่มีเพียงดวงดาวส่องประกายระยิบระยับทักทายเขา คืนเดือนมืดไร้จันทร์ เผยความงามของเหล่าดวงดาวให้เขาได้ชื่นชมกับธรรมชาติ

​โทรศัพท์ที่เขาถือติดมาด้วยสั่นเบาๆ เป็นสัญญาณบอกว่ามีสายเข้า เขาหรี่ตาเพื่อเพ่งมองว่าเป็นหมายเลขของใคร สูดลมหายใจเข้าน้อยๆ อย่างจะเตรียมรับมือ

​“ไอ้ราม ไอ้ห่า ไอ้...”

คำด่าสบถ ออกมาอีกเป็นชุดจากปลายสาย เขารอจนทางนั้นพักเหนื่อย แล้วจึงส่งเสียงทักทายกลับ

​“ไง”

​“ยังจะมาไงอีก กูนี่เกือบโดนคุณนายแม่ของมึงจิกหัว อื้อหือ...วุ่นวายกันทั้งสำนักพิมพ์”

​“อา...”

​“เค้าหาว่ากูพามึงหนีครับ ไอ้ราม พุทโธ่ กูจะพามึงหนีทำแมวอะไรวะ มึงสวยเหมือนลิซ่าก็ยังพอว่า จะพาหนีได้คุ้มหน่อย นี่ตัวยังกับควาย แดกก็เปลือง งานก็กว่าจะส่งกูแต่ล่ะที กูเข็นแล้วเข็นอีก ฮ่วย!”

​“เอ่อ...”

ฟังไปก็อดขำไม่ได้ พยายามจะเปิดช่องหาทางคุยแก้ตัวสักนิด แต่อีกฝ่ายก็ไม่เว้นช่องไฟให้เขาเลยสิน่า

​“แล้วมึงเป็นอะไรของมึงไอ้ราม หะ! สีดาของมึงสวยขนาดนั้น โอ้โห...ยังจะเสือกหนี ปล่อยให้พระลักษณ์คาบไปแดกแทนซะงั้นอะ”

​“สีดานั่นแม่กู”

เขาว่าปรามๆ เขาชื่อคล้ายตัวละครเรื่องรามเกียรติ์ พวกเพื่อนบางทีก็ล้อคนที่มาเป็นคนรักของเขาว่าสีดาของเขา ซึ่งมันก็ดันไปพ้องกับชื่อของมารดา เหมือนการหยอกล้อแหย่กันแรงๆ ตามประสาเพื่อนผู้ชายห้าวๆ

​“จริงนะ กูเห็นตอนไปงานมึง อื้อหือ น้องจันดาลีน่ะ สวยจนกูเคลิ้มเลย แล้วมึงทำไมถึงหนีหอวะ ปล่อยให้ไอ้ลักษณ์ มันกลายเป็นเจ้าบ่าวไปแทนซะอย่างนั้น แถมพวกกูก็พลอยโดนด่าไปด้วย ข้อหาสมคบคิดให้มึงหนี”

​“ข่าวข้างนอกเป็นยังไงบ้าง เอ่อ...น้องแก้มหอมโดนว่าเสียหายอะไรหรือเปล่า?”

​“ก็ไม่มีข่าวอะไรนะ ปิดกันเงียบเลย ที่กูรู้ว่าไอ้ลักษณ์กลายเป็นเจ้าบ่าวแทนมึง ก็จากแม่มึงนั่นแหละว่ะ ที่มาอาละวาดวันนั้นแหละ”

​“งั้นก็โล่งอกไปที”

เขาเองนึกสงสารจันดาลีและครอบครัวของเธอเหมือนกัน ถ้าจะต้องมามีชื่อเสียเพราะตัวเขา แต่...เขาเอ็นดูเธอแบบน้องสาวเท่านั้น ความรักมันบังคับกันไม่ได้จริงๆ ขืนแต่งกันไปจริงๆ วันหนึ่งเขาอาจจะต้องขอให้เธอเลิกรากับเขาจนได้นั่นแหละ

​ความรัก...

​อืม...

​ภาพใบหน้าของใครบางคน แวบเข้ามาในห้วงนึก

​“ตกลงมึงไปสิงอยู่แถวไหนวะไอ้ราม แล้วเรื่องงานล่ะ”

​“กูอยู่ที่...เอ่อ กูไม่บอกดีกว่า”

​“กลัวกูปากโป้งรึไง ไม่หรอก...อีกอย่างคุณนายแม่ของมึงเค้าก็เลิกมาจ้องจับผิดกูล่ะ กูจะไปสิงอยู่ด้วยคนว่ะ”

​“หืม?”

​“มีเรื่องนิดหน่อยน่ะ กูจะลาพักร้อนเฮียหนุ่มเค้าสามอาทิตย์ จะได้อ้างว่าไปเกาะตามงานมึงไง จะได้ลาง่ายหน่อย”

​“มึงมีเรื่องอะไรวะ”

​“กูกำลังจะโดนเหมือนที่มึงโดนจนต้องหนีเตลิดอยู่นี่ไง”

​“หืม”

​“เอ่อน่ะ ส่งพิกัดมาด่วน เดี๋ยวกูจะไปหามึงด้วยความรวดเร็ว ส่งมาทางไลน์นะไอ้ราม ถ้าไม่ส่งกูจะแช่งให้แม่มึงตามหามึงเจอ แล้วก็ลากมึงกลับมาเข้าหออีกที”

​“เอ่อๆ”

​“กูวางล่ะ ไอ้ห่า...ปั่นงานด้วยล่ะมึงน่ะ กูไปอ้างกับเฮียว่าพักร้อนกะตามงานมึง กูก็ต้องมีผลงานนะโว้ย”

​“เอ่อ”

​ตอบได้แค่นั้น ทางนั้นก็วางสาย แล้วก็มีเสียงข้อความดังขึ้นแทน ธงรามจำต้องส่งพิกัดไปให้อีกฝ่าย เพราะไม่อย่างนั้นก็คงจะต้องโดนตื๊อไม่เลิกแน่ๆ

​เรื่องที่ธงรามอยากให้เป็นความลับ มันชักจะไม่ค่อยลับเสียล่ะ

​เขาลังเลว่าจะส่งข้อความหาน้องชายดีไหม อยากถามไถ่ว่าเรื่องราวไปถึงไหนแล้ว แต่ก็ควรทำตามที่ธงลักษณ์สั่งเรื่องติดต่อกัน เขาอัดบุหรี่เข้าปอดอีกหน แล้วขยี้มันกับจานรอง ลุกขึ้นยืนพลางเอามือล้วงกระเป๋ากางเกง ตามองเหม่อไปในความมืด ใจล่องลอยไปไกล

​ทอดอารมณ์อีกสักพัก เขาก็กลับเข้าห้อง ล้างหน้าแปรงฟันลวกๆ ก่อนจะขึ้นเตียงนอน แต่ยังข่มตาหลับไม่ลง เขานอนก่ายหน้าผาก ตายังคงมองจ้องไปที่ความมืด

​แบบนี้...เรื่องยุ่งๆ ของธงลักษณ์กับจันดาลีจะจบได้เมื่อไหร่กันนะ

​แล้วเมื่อไหร่เขาจะพ้นผิดได้กลับบ้านกันหนอ

​แต่...

​การอยู่ที่นี่ก็ไม่เลวหรอก

​

............................................................................................................................................................................

​เสียงเคาะประตูดังขึ้นในยามสาย คนที่นอนเกือบค่อนรุ่งเพราะมัวแต่คิดอะไรวุ่นวายถึงกับสะดุ้งตื่น เขางัวเงียเดินไปเปิดประตู แล้วก็ตื่นเต็มตา เมื่อเห็นคนที่ยืนหน้าหงิกๆ มือถือถุงกระดาษ ที่เป็นคนมาเคาะห้องเขาในยามสายวันนี้

​“คุณลูกค้า...”

​ปัง!

​เขาปิดประตูดังปัง แล้วรีบก้าวเข้าไปในห้องน้ำ หยิบน้ำยาบ้วนปากมากลั้วปาก หยิบเอาหวีมาหวีผมลวกๆ เสยมันไปข้างหลัง แล้วรวบเอาไว้ด้วยยางรัดผม ก่อนจะก้าวยาวๆ ไปเปิดประตูอีกหน คนที่กำลังงงๆ เพราะถูกปิดประตูใส่หน้า ยังคงยืนอยู่ตรงนั้น ธงรามกระแอม พร้อมกับเอามือล้วงกระเป๋า แล้วยิ้มส่งให้เธอ

​“ครับ”

​“เอ่อ...เอ้า...ขนมค่ะ แฟนคลับของคุณทำมาให้”

หายงงแล้วหวานใจจึงยื่นถุงขนมส่งให้เขา ธงรามรับไว้ เขาพึมพำขอบคุณเธอ นัยน์ตาคมจับจ้องที่ใบหน้าของเธอ มองเพลินไปตามคิ้ว ตา จมูกปาก อย่างละสายตาแทบไม่ได้ คนถูกมองกะพริบตาเมื่อเห็นว่ากำลังถูกจ้อง แล้วเชิดหน้าขึ้นพร้อมกับทำเสียงแข็งๆ

​“มองอะไรคะ?”

ธงรามสะดุ้ง เหมือนจะรู้ตัวว่าเผลอมองเธอเพลินไป เขาเพียงยิ้มส่งให้ แล้วกระแอมก่อนจะก้มลงมองถุงกระดาษที่รับมาจากเธอ สิ่งของในนั้นทำให้เขาถึงกับเริ่มหิวขึ้นมาทันที

​“คุกกี้ น่ากินจังเลยครับ แฟนคลับนี่ คุณแม่ของคุณหรือเปล่าครับ”

​“หวาน...บอกคุณธงรามหรือยัง เรื่องจัดทริปพิเศษให้เค้าน่ะ อุ๊ย...คุณธงราม”

เสียงใสๆ เอ่ยดังแทรกขึ้น พร้อมกับหญิงสาวคนหนึ่งที่เดินแกมวิ่งตรงมายังเธอและเขา หล่อนรูปร่างเล็กกว่าหวานใจ ใบหน้าสวยคม ผมของหล่อนปล่อยยาวจนถึงเอว เป็นคนที่ผมสวยมาก ผมหล่อนมันและดำขลับ ยามวิ่งมันสะบัดทิ้งตัวตามหลังเจ้าของ ราวกับนางแบบโฆษณาแชมพู หล่อนสวมชุดเอี๊ยมสีเขียวขนมเปียกปูน เสื้อตัวในเป็นเสื้อยืดสีขาว มันทำให้หล่อนดูสดใสน่ารักสมวัย

​“กำลังจะบอก”

หวานใจทำเสียงเบื่อๆ เอ้าไหนๆ เพื่อนของเธออยากจะนำเสนอ ก็ให้บอกกันเองไปเลยก็แล้วกัน เธอรุนหลังสร้อยสายให้ยืนตรงหน้าระหว่างเธอและธงราม

​“สวัสดีค่ะ”

สร้อยสายยกมือไหว้เขา ยิ้มกว้างให้เขา ตามองเขาด้วยนัยน์ตาชื่นชม ธงรามมักจะเจอกับสายตาแบบนี้เสมอๆ ยามที่เขาพบปะกับแฟนนิยายของเขา มันเป็นสายตาที่เทิดทูนบูชา และทำให้ธงรามอดชื่นใจปลื้มใจไม่ได้ทุกครั้ง

​“สวัสดีครับ”

​“คือ...”

พอเจอขวัญใจตัวจริงๆ ตรงหน้า แถมยังโต้ตอบเธอด้วยรอยยิ้ม น้ำเสียงของเขาทำให้สร้อยสายขาสั่น แทบจะเป็นลม เธอไม่กล้ามองหน้าเขาแบบเต็มตา โอย...เขิน เขินไม่ไหวแล้ว สาวน้อยคิดเพียงแค่นั้น แล้วก็เขินจัด จนต้องวิ่งหนีกลับไปดื้อๆ ทิ้งให้ธงรามมองตามหลัง แล้วร้องออกมาว่า

​“อ้าว...”

​“ยัยเพี้ยนเอ๊ย”

หวานใจมองตามหลังเพื่อน อดขำสร้อยสายไม่ได้ เธอหันมามองก็เจอว่าธงรามกำลังมองเธออยู่พอดี จึงยักไหล่ เผลอทำแก้มป่อง ซึ่งทำให้คนมองอยู่หัวใจสะดุดตุบ...

​โครม!

​หัวใจเขากำลังหล่นร่วงลงไปในอะไรบางอย่าง

​ทำไมเธอถึงได้

​น่ารักมากขนาดนี้กันนะ...สาวน้อย

​“ยัยสร้อยเป็นแฟนคลับนิยายคุณน่ะ แล้วก็เป็นคนช่วยทำขนมในถุงนี้ด้วย ส่วนเรื่อง เอ่อ...เรื่องทริปน่ะ วันนี้ฉันมีทริปพิเศษจะมาเสนอคุณ ไม่ใช่การขี่มอเตอร์ไซค์พาเที่ยว แต่เราจะพาคุณนั่งรถเที่ยวในสวนส้ม สวนดอกไม้ละแวกนี้ คุณจะไปหรือเปล่า?”

​“ไปสิครับ”

ตอบโดยไม่ต้องคิดกันเยอะล่ะ หวานใจยิ้มกว้างให้เขา นัยน์ตาเป็นประกายระยับเลยล่ะ หัวใจที่ร่วงหล่นไปแล้วของธงราม มันยิ่งถูกดูดให้ถลำลึกลงไปเสียยิ่งกว่าเดิมเพราะรอยยิ้มนั้น

​“ถ้าอย่างนั้นเตรียมตัวนะคะ อีกครึ่งชั่วโมงเจอกัน แล้วคุณจะรักรีสอร์ตของเรา และการพาเที่ยวของเราค่ะ คุณลูกค้า”

​ไม่ต้องเชิญชวนให้เชื่อขนาดนั้นด้วยรอยยิ้มแสนน่ารักนี่ เขาก็รัก...ที่นี่มากขึ้นทุกวัน ทุกวินาทีอยู่แล้ว

​ธงรามคิด ขณะที่มองตามหลังหวานใจที่เดินจากไป เพื่อให้เขาได้เตรียมตัว