60

หวานใจและนาวินกลับมาเรียนที่มหาวิทยาลัยแล้วเพราะเปิดเทอม เป็นการเปิดเทอมที่หวานใจแสนจะมีความสุข เพราะธงรามซึ่งตอนนี้ได้ถูกรับรู้จากมารดาแล้วว่า กำลังคบหาดูใจกับลูกสาวเธอ แถมได้ไฟเขียวจากท่านแล้วเรียบร้อย ว่าจะช่วยเธออีกด้วย

​ธงรามแวะมาหาเธอเกือบทุกวัน เขาเองก็ต้องทำงานช่วยที่บริษัท ตามคำสั่งของมารดาที่ต้องเรียนรู้งานและช่วยงานของน้องชาย ถ่ายเทงานจากธงลักษณ์ให้ได้มากเท่าที่จะทำได้ เพราะน้องชายของเขากำลังจะย้ายตัวเองไปทำงานที่หนองคาย อาจจะไม่ค่อยได้มาทำงานที่สาขาใหญ่อีกแล้ว

​ถึงจะกลุ้มใจ เครียดบ้าง กับงานที่ตนเองไม่ถนัด แต่ธงรามมีกำลังใจอย่างหวานใจ ที่เป็นแรงชูใจให้กับเขาอย่างดี เขาตั้งใจจะเฝ้ารอให้เธอเรียนจบ และวันนั้น...เขาจะไปแนะนำตัวกับบิดาของเธอ พร้อมกับขอเธอมาดูแล อย่างถูกต้องเป็นทางการ

​วันนี้เขาก็นัดรับประทานอาหารเย็นกับเธอ หวานใจเลือกร้านที่เธอและเขาอยากมาลองชิมดู ตามรีวิวที่เห็นในสื่อ ว่าเป็นร้านเด็ดร้านดัง และอร่อย แต่เสียว่าต้องรอคิวยาวและอยู่ไกลถึงพัทยา เขาเลยตกลงกับเธอว่าอาจจะค้างคืนกัน เล่นน้ำทะเลกันสักวันหนึ่ง งานนี้มีนาวินประกบมาด้วย เพราะหวานใจขอกับมารดาไว้ว่าจะมาเที่ยวค้างคืน ท่านเลยบอกว่าควรจะชวนนาวินไปด้วย จะอย่างไร ธงรามก็เป็นผู้ชาย และยิ่งเขารักเธอด้วยแล้ว บางทีก็อาจจะมีกรณีห้ามใจกันไม่ได้ขึ้นมา

​คำพูดของมารดาทำให้ลูกสาวอดเขินไม่ได้ แถมยังคิดลึกไถลอยู่คนเดียว แน่นอนว่าเรื่องเพศ หวานใจเรียนรู้แต่ทฤษฎี เนื่องจากไม่เคยมีแฟน และตัวเธอเองก็ยังหัวเก่าไม่ใช่น้อย เรื่องการเก็บพรหมจรรย์ไว้ในคืนแต่งงาน ก็ยังวนเวียนในสมองของเธอ ว่าเธอควรจะรอให้ถึงเวลานั้น

​แต่...

​เธอเหลือบมองธงรามที่รับหน้าที่เป็นคนขับรถ มองตั้งแต่มือเขา นิ้วเขาเรียวยาวได้รูป มีเส้นเอ็นขึ้นที่หลังมือ มันทำให้มือของเขาดูแกร่ง....แข็งแรง โอย...เซ็กซี่

​มองไล่ขึ้นไปอีก ตรงช่วงตัว บ่าไหล่ ถึงเขาไม่ใช่หนุ่มล่ำก้ามปูเหมือนน้องชายของเธอ แต่แผงอกของเขาก็กว้าง กว้างแค่ไหนน่ะเหรอ? ก็ขนาดสาวตัวไม่เล็กนักอย่างหวานใจยังรู้สึกเหมือนตัวจี๊ดเดียวตอนโดนเขากอด...แอร๊

​ใบหน้าของเขา...มีเสน่ห์ ดูดีตลอดเวลา ความเป็นธรรมชาติของธงราม ที่ไม่ต้องมาปรุงแต่ง ปั้นหน้าว่าหล่ออยู่ทุกวินาที หากแค่เขาสะบัดผม ทำผมยุ่ง มัดจุก ทำหน้านิ่ว หรือแม้แต่ลืมตัวหาว...เขาก็ยังดูดี

​ใจของหวานใจเต้นเบาๆ เริ่มแรงขึ้นเรื่อยๆเมื่อเจ้าตัวคิดเตลิดอยู่คนเดียว เตลิดแบบไกลลิ่วเสียด้วย...กับการมาค้างคืนด้วยกันหนนี้ เรียกได้ว่าเป็นหนที่สอง ที่เธอกับเขาได้อยู่กันแบบนี้ หนแรกก็ตอนที่ไปหลงป่าด้วยกัน เธอจำได้ตอนเธอนอนกอดเขา...เธอมีความสุขมาก และธงรามก็เป็นสุภาพบุรุษมากเช่นกัน

​บางทีหวานใจก็ชักจะอยากให้เขาเลิกเป็นสุภาพบุรุษเสียบ้าง เกือบสี่เดือนแล้วที่คบหากัน เขาเสมอต้นเสมอปลายตลอดเวลา นาวินที่เป็นสปายรับคำสั่งและค่าจ้างมาจากตวงรัก ว่าให้เฝ้าแอบดูคนทั้งคู่ให้หน่อย ก็รายงานไปยังตวงรักว่า ธงรามจัดอยู่ในประเภท หนุ่มในอุดมคติชัดๆ หวานใจยังไงก็คงอยู่รอดปลอดภัยแน่ๆเพราะเขาเห็นแค่คนทั้งคู่จับมือกันเท่านั้น นอกนั้นไม่เคยเห็นว่าธงรามจะทำอะไรพี่สาวของตนเลย ขนาดแกล้งเปิดโอกาสก็แล้ว อะไรก็แล้ว แต่ธงรามก็ยังรักษาระยะรักของตนเองไว้ได้อย่างดีเยี่ยม ห้ามใจได้ จนเขาเองชักจะสงสัยตงิดๆ

​

‘ป้าตวง เอาตรงนะ นี่กลัวว่าพี่หวานอะจะไปปล้ำคุณรามเอา’

​‘ว้าย’ ผู้เป็นป้าถึงกับอุทาน แล้วก็หัวเราะ ‘อะไรกันน่ะนาวิน’

​‘ก็จริงอะป้าตวง พี่รามนี่เสน่ห์แรง ความติสต์ของแกออร่าแรงมาก ขนาดทอมอย่างพัดยังใจแกว่งเบาๆ เลย ชมพี่รามให้ผมได้ยินจนผมหึงอะ’

​‘งั้นเราก็ระวังพี่สาวเราไว้ก็แล้วกัน เรื่องทางนี้ไม่มีอะไร ลุงเพลิงของแกยังบ้างานอยู่ ป้าก็มีเกริ่นๆ ไว้บ้างนั่นแหละ ดูท่าทีว่าจะว่ายังไง จะรับมือไหวไหม แต่ก็ดูยังสงบๆ อยู่นะน่าจะไม่มีอะไรแล้วมั้ง’

​‘ผมจะทำการเฝ้าระวังพี่หวานเป็นอย่างดีนะครับป้าตวง ไม่ให้พี่หวานไปพลั้งเผลอปล้ำคุณรามเข้า อิอิ สงสารพี่เค้า’

​ตวงรักได้แต่หัวเราะขำหลานชาย เพราะคิดว่าเจ้าตัวล้อเล่น ลูกสาวของเธอคงไม่ก๋ากั่นถึงขั้นนั้น...เอ....หรือต่อให้จะทำเข้าจริงๆ เธอก็ยอมรับได้นั่นแหละ จะได้รวบรัดจับมือสามีมัดไปเลยเรื่องธงราม ไม่ได้เสียหายอะไร

​“ผมไปเอาบัตรคิวให้นะ” นาวินอาสา พลางเอามือป้องตา

“โอ้โห ยอมแล้ว คิวยาวมากอะพี่หวาน เราล้มเลิกมะ รอไหวเหรอ? ดูท่าจะดึกเลยกว่าจะได้กิน”

​“น้องหวานว่ายังไงล่ะ ค่อยมาใหม่พรุ่งนี้ไหม?”

ธงรามหันมาถามเธอ เพราะตอนนี้ก็เกือบทุ่มหนึ่งแล้ว เขากลัวว่าหวานใจกับนาวินจะหิว เพราะไปรับคนทั้งสองจากมหาวิทยาลัยแล้วก็ตรงมาเลย

​“ยังไงก็ได้ค่ะ หวานตอนแรกก็อยากกินนะคะ แต่ก็...ขี้เกียจรอน่ะค่ะ พอเห็นคิวแล้ว แอบถอดใจ”

​“คนใจร้อนอย่างพี่สาวผม รอไม่ไหวหรอกครับพี่ราม” นาวินแกล้งว่า แล้วสะกิดหวานใจ พร้อมกับกระแอม

“ใช่ไหมพี่หวาน อย่างพี่หวาน ไม่ชอบรอนาน ยืดเยื้อไปไม่ไหวอะเนอะ”

​“ถ้าอย่างนั้นก็หาอะไรกินแถวๆ นี้ก่อนก็แล้วกันนะครับ”

ธงรามขับรถเลยไปจนเกือบจะถึงที่พัก ตกลงกันว่าจะรับประทานอาหารที่ร้านแห่งหนึ่งที่อยู่ก่อนถึง จึงตกลงใจเลี้ยวเข้าไปที่นั่นแทน แม้จะไม่ได้กินยำรสอร่อยร้านดังที่เปรี้ยวปากอยากกิน แต่ก็กินอาหารทะเลแบบอื่นแทน

​อิ่มอร่อยกันแล้ว ธงรามก็พาสองพี่น้องเข้าไปยังรีสอร์ตที่จองไว้ รีสอร์ตเป็นแบบติดหาด นาวินหนุ่มบ้าพลังเห็นดังนั้น ก็ถอดเสื้อ แล้ววิ่งปราดทำท่าจะลงไปตั้งแต่ยังไม่ทันได้เก็บของ หวานใจเห็นน้องชายคึกจะลงน้ำ ก็จะเอาบ้าง แต่น้องชายเบรกเจ้าหล่อนไว้เสียก่อน

​“จะไปไหนพี่หวาน”

​“ลงด้วย อยากเล่นน้ำทะเลตอนกลางคืน”

หวานใจสูดลมหายใจเข้าปอด ตอนนี้เธอยังสวมชุดนักศึกษาอยู่ แต่นาวินมองไปทางธงรามที่เห็นสองพี่น้องกำลังวิ่งลงไปที่หาด ก็เอากระเป๋าไปวางให้ในห้องพักให้ เขาจองที่พักแบบเป็นหลัง มีสองห้องนอน จะได้เป็นส่วนตัวกัน

​ “นู้นนน ไปทางนู้นไป๊”

นาวินชี้มือไปทางรีสอร์ต ห้องพักของพวกเขา หวานใจท้าวเอวฉับ ทำตาแข็งใส่น้องชายทันที

​“อะไรยะ ไล่พี่หรือไง แหมๆ หรือว่า...” หวานใจมองไปรอบๆ มีสาวชาวต่างชาติ น่าจะพักอยู่รีสอร์ตเดียวกัน

“แกไล่พี่เพราะแอบเล็งอะไรไว้ เดี๋ยวฉันจะแอบถ่ายไปฟ้องเฮียพัดนะ” 

​“โธ่...ไม่หรอก พี่หวานล่ะก็ ผมเปิดโอกาสให้พี่หวานต่างหากเล่า”

​“เปิดโอกาสอะไรกัน”

หวานใจทำหน้างง น้องชายเลยเคลื่อนตัวเข้าใกล้แล้วกระซิบ แต่ไม่รู้จะกระซิบทำไมเพราะอยู่กันแค่สองคน

​“พี่จะได้จัดการพี่รามยังไงเล่า”

​“ว้าย! อีตาบ้า”

หวานใจอุทาน แล้วตีแขนล่ำๆ นั่นดังผั๊วะ เล่นเอาชายหนุ่มคลำป้อย รอยนิ้วขึ้นทันทีห้านิ้วหรา

​“หูย...เจ็บนะพี่หวาน ผมอุตส่าห์หาโอกาสให้นา ก็พี่รามอะ เค้าแบบ...เป็นผู้ชายที่แบบว่า...บรรยายไม่ถูกว่ะ แต่ว่าช้า ไม่ทันใจ”

​“แกนี่ เขาเป็นคนดีต่างหาก”

หวานใจออกตัวแทนคนรัก เธออดภูมิใจในข้อนี้ของธงรามไม่ได้ แม้จะแอบขัดใจอยู่บ้างลึกๆ ข้อที่จริงๆ แล้วเขาควรจะทำมากกว่าจับมือก็ได้นะ

​เอ๊ะ?

​ยัยหวาน

​หล่อนนี่ยังไงยะ!

​“มันดีก็จริง แต่มันช้า อย่าลืมนะว่าลุงเพลิงน่ะ แง่งๆๆ แน่ล่ะถ้ารู้ว่าพี่หวานกับพี่รามคบกัน เผลอๆ อาจจะมากีดกัน อีกต่างหาก ป้าตวงก็ไฟเขียวแล้ว พี่หวานก็...” เขาใช้มือตบบ่าพี่สาวเบาๆ

​“ก็จัดการไปเลย คืนนี้ผมจะทำไม่รู้ไม่เห็น อิอิอิ”

​“ตาบ้า ลามก!”

ตีน้องชายอีกสองสามที แล้วก็เดินปังๆ เข้าไปที่บ้านพัก หูยังแว่วเสียงนาวินหัวเราะ แล้วตะโกนบอกให้เธอกล้าๆ หน่อยอีกด้วย

​เอ๊อ...

​มันจะยังไงล่ะยะ

​“หวานจะไปเล่นน้ำกับนาวินไหม?”

เสียงทักดังขึ้น หวานใจหันขวับไปมองทางต้นเสียง ธงรามนั่นเอง เขาคงอาบน้ำแล้วเรียบร้อย เพราะเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว ผมยาวของเขาเปียกระบ่า มีผ้าขนหนูผืนเล็กพาดบ่ากว้างนั่นไว้ เขาสวมเสื้อกล้ามสีขาว กางเกงเลสีเข้ม อา...ทำไมใจเธอเต้นแรงจังหนอ

​จัดการเสียเลย...

​แนะ...

​หวานใจสั่นหน้า ก่อนจะตอบเสียงหวาน

​“ไม่หรอกค่ะ ปล่อยนาวินไปเล่นคนเดียวนั่นล่ะ หวาน...หวานอยาก...”

เธอมองเขาแล้วเผลอแลบลิ้นเลียริมฝีปาก เขาหล่อ เขาดูดี เขาน่ากินจริงๆ นั่นแหละ โอย...ธงรามเลิกคิ้ว มองหน้าแดงๆ สายตาแปลกๆ นั้นของหวานใจ ก็ถามขึ้นเสียงทุ้ม

​“หิวหรือเปล่าน้องหวาน พี่ซื้อมาม่ามาเผื่อไว้ด้วยนะ สนใจไหม?”

​“เอ่อ...ค่ะ”

​เอ้า ดันตอบตกลงทั้งๆ ที่เธออิ่มจนแทบจะกินไม่ไหวล่ะ แล้วใครจะไปบอกได้ล่ะ ว่าหิวอะไร โอ๊ย...นี่เพราะนาวินบิ้วเธอแน่ๆ เธอถึงได้เลอะเลือน คิดอะไรทะลึ่งแบบนั้นอะ

​เธอนั่งดูเขาตั้งกาน้ำร้อน และต้มมาม่าให้เธอและตัวเอง มองแผ่นหลังกว้างๆ ของธงราม แล้วก็ให้ถอนใจ ระหว่างเธอกับเขา อะไรก็ดูราบรื่นไปหมด ทัศนคติของเธอและเขาในหลายเรื่อง ก็ตรงกัน มีที่ขัดกันบ้างแต่ก็เล็กน้อยและก็ไม่ได้แตะต้องยุ่งเกี่ยวความคิดกัน เคารพกันและกัน เขาน่ารักนัก และทำให้เธอรักมากยิ่งขึ้น ตลอดเวลาที่อยู่ใกล้กัน

​ตอนนี้เธอเฝ้ารอเวลาที่เธอจะเรียนจบ เพื่อที่เขาจะได้คุยกับพ่อแม่ของเธอ ขอให้เขาและเธอได้อยู่ด้วยกัน

​ก็เรียกง่ายๆ ว่าขอแต่งงานนั่นแหละ

​หวานใจย่นจมูกน้อยๆ เธอฝันหวานไปจนถึงวันนั้นแล้วเรียบร้อย แต่ระหว่างนั้นเล่า เธอกลัวเหลือเกินว่าจะมีอุปสรรค โดยเฉพาะจากบิดาของเธอ เพลิงหวงเธอมาก รักเธอมาก และเขาก็ทั้งห้าวทั้งห่าม...เธอกลัวใจพ่อของเธอมากที่สุดล่ะตอนนี้

​“มาแล้วครับ ร้อนๆ เลย พี่มีเผื่อนาวินด้วยนะ สงสัยจะเพลินไม่ขึ้นมาเสียที” เขาว่า

​“เดี๋ยวก็กลับมาล่ะค่ะ อืม...อร่อยจัง ทำไมหวานทำเองมันไม่อร่อยแบบที่พี่รามทำให้นะ”

เธอสูดเส้นมาม่าเข้าไป แล้วทำหลับตาพริ้ม ว่ามันอร่อยจริงจัง จนธงรามเห็นแล้วก็หัวเราะ เขาใช้นิ้วจิ้มหน้าผากเธอเบาๆ อย่างจะหยอก

​“แนะ ทำเองมันต้องออกแรงยังไงล่ะ ใช้พี่ไม่ต้องออกแรงมันเลยอร่อย”

​“คนที่รักทำให้ต่างหาก รสชาติมันเลยดีมาก”

เธอยิ้มส่งให้เขา รอยยิ้มนั้นหวานนัก จนธงรามชักจะใจเต้น ระหว่างที่คบหากันนี้ เขาเฝ้าถนอมเธอ ไม่กล้าเกินเลยมากมาย ไม่กล้าแม้กระทั่งจูบ เพราะกลัวตัวเองจะห้ามใจไม่ไหว เกินเตลิดไถลไปมากกว่านั้น

​เขารับปากกับตวงรักแล้วว่าเขาจะดูแลลูกสาวของเธอ รับปากแล้วว่าจะถนอม รอจนถึงวันสำคัญ ฉะนั้นเขาจะต้องอดทนให้ได้

​ขืนเขาทำไม่ได้ เขามีหวังเจอผู้ชายอีกคนหนึ่ง เอาเรื่องแน่ๆ

​“อย่ามาปากหวานเลย ยังไงพี่ก็ทำให้หวานกินอยู่แล้วล่ะ”

​“ไม่ได้ปากหวานนะคะ หวานพูดจริงๆ แล้วก็รักพี่รามจริงๆ ด้วย”

พูดเองก็หน้าแดงเอง ธงรามทรุดลงนั่งใกล้เธอ เหมือนจะลืมตัว กับความน่ารัก คำพูดของเธอที่ทำให้หัวใจเขา...สุขเหลือเกิน

​“อย่าพูดแบบนี้บ่อยๆ”

เขาเอื้อมมือไล้แก้มนุ่ม หวานใจกัดริมฝีปาก มองเขาตาแป๋ว ใจเต้นตึกตัก

​“ทำไมหรือคะ ก็หวานรัก หวานก็บอก”

​“พี่จะ...”

ตาคมนั้นหลุบมองปากอิ่ม คนถูกมองตอนนี้ใจเต้นแทบจะเป็นรัวกลอง เธอเห็นอาการของเขา...สัญชาตญาณบอกว่า เขากำลังจะ...ใบหน้าคมสันนั้นก้มลงใกล้เรื่อยๆ หวานใจหลับตาพริ้ม...รอคอย

​ฟู่!

​เขาเป่าลมใส่ตาเธอ ทำให้หวานใจถึงกับลืมตาขึ้นอย่างตกใจ มือของเขาหยิกแก้มทั้งสองข้างของเธอ จนเธอร้องโอ๊ย ธงรามหัวเราะ พร้อมกับลุกขึ้นยืน ทิ้งแม่สาวจอมแสบไว้ค้างแบบนั้น แล้วมองตามหลังเขาตาแป๋ว

​“จะ...จะอะไรเล่า คนบ้า น่าปล้ำจริงๆ”

​หวานใจบ่นพึม เธอเก็บล้างทำความสะอาดห้องครัว แล้วเดินตามเขาออกมา ธงรามกำลังเปิดดูโทรทัศน์ ช่องเคเบิ้ลเอาภาพยนตร์เก่ามาฉาย หวานใจตรงไปนั่งข้างๆ เขา เขาหันมาแล้วยิ้มนิดๆ ส่งให้เธอก่อนจะหันไปสนใจภาพยนตร์ในจอต่อ

​เอาล่ะวะยัยหวาน โอกาสนี้ไม่ได้มีบ่อยๆไหนๆ นาวินให้แล้ว...ใจกล้าสักหน่อยวะเรา

​คิดแล้วก็ซบลงกับอกของธงรามเหมือนจะอ้อน หูเธอได้ยินไม่ฝาด หัวใจเขาเต้นแรงขึ้น เธอจึงตัดสินใจโอบเขา เบียดตัวนุ่มๆ เข้ากับเขา

​ตึก...ตึก...ตึก

​ตอนนี้หัวใจของธงรามเต้นรัวเลยล่ะ

​“หวานนั่งดีๆ”

เขากระแอม แล้วทำจะปลดมือเธอออก หน้าคมสันนั่น...มีสีแดงแต้มนิดๆ และไม่ยอมมองสบตาเธอ

​“หวานอยากกอดพี่รามนี่นา”

​“หืม?”

​“พี่รามรักหวานจริงๆ หรือเปล่านะ” หวานใจถอนใจเฮือก แล้วหลับหูหลับตาทะลวงความกล้า พูดออกมาเสียงสั่น

“พี่รามไม่เห็นเคย...กอดหรือทำแบบคนรักกับหวานบ้างเลย”

​ธงรามนิ่งไปครู่ เขาก้มลงดูคนที่หลับตาปี๋ซบกับอกเขาอยู่นี่ หน้าของเธอแดงจัดไปจนถึงหู เขาหัวเราะเบาๆ มือเขาลูบผมของเธออย่างเอ็นดู

​เฮ้อ...เขาเฝ้าระวังตัว ไม่ทำอะไรมากไปกว่าจับมือ โอบไหล่ แต่สิ่งนั้นกลายเป็นสิ่งที่ทำให้หวานใจ...กำลังเข้าใจผิดเขาไปหรือเปล่านะ?

​“หวานจ๋า”

เขาประคองหน้าเธอไว้ด้วยสองมือ มองสบตาเธอ หวานใจเงยมองเขา หน้าของเธอยังคงแดงก่ำ ปากสั่นนิดๆ เธออายนั่นแหละ อายจนชักจะโมโห ที่กล้าขนาดนี้แล้ว เขาก็ยังนิ่งอยู่ได้

​“ตกลงแล้วพี่รามยังไงกับหวานกันแน่ล่ะ” โมโหและอายจนน้ำตาไหลแล้วล่ะตอนนี้

​“อ้าว...ร้องไห้ทำไมกัน”

เขาหัวเราะ อดขำเธอไม่ได้ แล้วปาดน้ำตาให้ หวานใจทำหน้างอ ปัดมือเขาออก แล้วเช็ดน้ำตาเอง

​“ยังจะมาหัวเราะหวานอีก ห้ามหัวเราะนะ คนนิสัยไม่ดี”

​“โอ๋ๆ มามะ มานี่เร็ว”

เขาดึงเธอเข้าสู่อ้อมแขน หวานใจพยายามดิ้นรน แต่ก็แพ้แรงเขา เธอได้แต่ถอนใจเฮือกอยู่ในอ้อมกอดเขา อกเขาอุ่น กลิ่นของเขาหอม ทำให้เธอ...รู้สึกดีจัง

​“พี่รามบ้า...หวานอายนะ หวานอุตส่าห์อ่อย พี่รามไม่ทำอะไรหวานเลย”

​“หืม? นี่อ่อยกันแล้วเหรอ?”

​“หรือจะให้หวานแก้ผ้าล่ะ โอ๊ย...แต่หวานก็ไม่กล้าหรอก”

เธอได้แต่บ่นงึมอยู่ในอ้อมอกเขา ธงรามลูบเรือนผมของเธอ เขายังคงหัวเราะจนอกกระเพื่อม หวานใจหนอ...เธอทำให้เขาอารมณ์ดีจริงๆ เธอเติมสีสันในชีวิตของเขาหลายๆ สิ่ง แล้วแบบนี้เขาจะยอมปล่อยเธอไปได้อย่างไร

​“รู้ไหมว่าหวานไม่ต้องถึงกับลงทุนอ่อยพี่หรอก แค่มองตาหวาน แค่เห็นหน้าหวานพี่ก็...อยากจะทำอะไรต่อมิอะไรมากกว่าที่ทำจะแย่”

​“แหม...ก็ไม่เห็นจะทำ”

​“อยากให้ทำเหรอ?”

เขาถามเชยคางมนให้มองหน้าเขา หวานใจมองเขาตาแป๋ว หน้าของเธอยังคงแดง มีคราบน้ำตาติดที่แก้ม เธอกัดริมฝีปาก แล้วย่นจมูกน้อยๆ

​“ก็...หวาน...แหม...โอ๊ย...หวานอายนะพี่ราม แต่มันก็”

​“ยังไง” เขาลูบนิ้วกับปากนิ่ม จนมันเผยอนิดๆ ก้มลงต่ำเรื่อยๆ

“ถ้าหวานอยากให้พี่ทำ พี่ก็ไม่ปฏิเสธหรอก”

​“อื้อ”

​ริมฝีปากของเขาทาบลงมา ก่อนจะบดเคล้าอย่างลองชิม แล้วค่อยแนบแน่นขึ้น ดูดดื่มขึ้น เขาแยกเรียวปากของเธอออก แทรกเข้าไปดื่มลิ้มความหวานทั่วโพรงปากนุ่ม

​หวานใจตัวแข็ง ตกใจกับสัมผัสแปลกใหม่ ที่เขากำลังสั่งสอน จับจูงเธอให้เรียนรู้ สัมผัสกับความรู้สึกของผู้ใหญ่ มือร้อนของเขาลูบไล้ไปทั่วร่างนุ่ม นอกผ้า แตะต้องไปทั่วอย่างห้ามใจไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว

​“ชอบไหม?”

ธงรามถาม เขาถอนปากออก มองเธอด้วยนัยน์ตาหยาดเยิ้ม หวานใจกัดริมฝีปาก ที่บวมเห่อนิดๆ ใจเต้นระทึก ร้อนวูบวาบไปหมดกับสัมผัสแรกแห่งประสบการณ์เสน่หา