59

​“พรุ่งนี้ก็ออกจากโรงพยาบาลได้แล้วครับผม แค่กระดูกร้าวไม่ถึงกับหัก”

​“เห็นไหมล่ะ หลอกพ่อหลอกแม่ กรรมสนองน่ะตาราม”

เสียงของมารดาเอ่ยเปรยๆ ท่านยังเคืองบุตรชายฝาแฝดทั้งสองที่เล่นกล เรื่องแต่งงานที่ท่านจับคู่ให้กับจันดาลี สองแฝดทำให้ท่านปั่นป่วน แทบจะจับไข้ เมื่อเล่นกลสลับเจ้าบ่าว แฝดพี่อย่างธงรามก็หายวับหายตัว มาโผล่อีกที ก็ไปยุ่งกับคดีจับยาไอซ์ แถมยังต้องมาเจ็บตัวแบบนี้อีกด้วย

​หัวอกคนเป็นพ่อแม่ ก็ทั้งเครียด ทั้งกลัวไปสารพัด

​“เอาน่า ลูกก็เจ็บแล้วคนหนึ่ง อีกคนหนึ่งก็กำลังรักกันหวานเลยล่ะ ตาลักษณ์ก็บอกเองว่ารักหนูแก้มหอม ถึงได้ทำแบบนี้ เรานั่นแหละจับคู่ให้ผิดเอง อย่าไปโกรธอะไรอีกเลยน่าคุณดา”

​“ค่ะ!”

คุณสีดาหันไปมองหน้าสามีแล้วค้อน คุณราชยิ้มพลางเอ่ยถามอาการของบุตรชายเพิ่มเติม สองพ่อลูกคุยกันเสียงเบา และทำท่าไม่สนใจคุณสีดาที่ส่งค้อนแล้วค้อนอีกให้กับสามี

​“หมอบอกว่าออกได้พรุ่งนี้ แม่จะจองตั๋วกลับให้แกเลยนะตาราม กลับไปนี่ก็ต้องโดนทำโทษ ไปทำงานทำการช่วยบริษัทของเรา แกจะมาทำชิลไปชิลมางานการโยนไปให้น้องไม่ได้ล่ะ เพราะแม่จะยกสาขาที่หนองคายให้ตาลักษณ์ทำ อาจจะไม่ต้องเดินทางมากรุงเทพฯ อีกแล้ว งานทางนี้ก็ให้แกเรียนรู้แล้วก็ทำ เพราะน้องมีเมียอยู่ทางโน้นล่ะ ผัวอยู่ทางเมียอยู่ทางไม่ดีหรอก”

​“คือ...”

ธงรามอึกอัก เขายังไม่อยากกลับไปตอนนี้ เขายังไม่ได้ลาใครบางคนเลย ตั้งแต่ที่แยกย้ายกัน เขายังไม่ได้ติดต่อเธอเลย เขาอยากเข้าพบกับเพลิงและตวงรัก พูดคุยกันให้รู้เรื่องเกี่ยวกับเรื่องของหวานใจ ก่อนกลับ...

​“ตกลงตามนี้นะ”

ท่านเอ่ยอย่างรวบรัด อยู่เยี่ยมบุตรชายอีกสักพัก ก็ชวนสามีออกไปเที่ยวข้างนอกด้วยกัน เพราะท่านไม่ค่อยชอบบรรยากาศของโรงพยาบาล

​หวานเป็นยังไงบ้างครับ

​ธงรามส่งข้อความไปแล้วก็เฝ้ารอเธอส่งกลับ แต่เธอก็ไม่ยักกะอ่านข้อความของเขา มันทำให้เขาใจไม่ดีเลย อยากจะแอบหนีออกจากโรงพยาบาล ไปหาเธอ เธอเงียบไปแบบนี้ ตอนแรกก็น้อยใจ แล้วก็ชักจะนึกเป็นห่วง

​กระสับกระส่ายอยู่พักหนึ่ง น้องชายแฝดก็มาเยี่ยมเขาพร้อมกับภรรยา ธงลักษณ์เห็นหน้าตาของธงราม ก็พอจะรู้ว่าพี่ชายคงจะมีเรื่องในใจ ถึงได้ดูหน้าตามุ่ยขนาดนั้น

​“มีอะไรหรือเปล่านายราม”

​“ห่วงน้องหวาน”

​“หืม? น้องหวาน ใช่เด็กที่ไปหลงป่ากับนายน่ะเหรอ”

ธงลักษณ์เลิกคิ้ว เขามองพี่ชายก่อนจะแกล้งบอกให้ภรรยาลงไปซื้อกาแฟให้เขาสักแก้ว เมื่อจันดาลีไม่อยู่แล้ว เหลือเพียงสองพี่น้องตามลำพัง ธงลักษณ์ก็เริ่มรีดความในใจของผู้เป็นพี่ชาย

​“ห่วงหรือว่ารักเขาวะ นายราม”

​“เอ่อ...”

ธงรามหน้าเป็นสีเรื่อ แค่นี้น้องแฝดก็พอจะรู้ล่ะ ว่าอะไรเป็นอะไร

​“ฉันว่านายพักฟื้นอยู่ที่นี่อีกสักพักไหม เรื่องที่แม่จะลากนายกลับไปน่ะ เดี๋ยวฉันคุยให้”

​“ได้ด้วยเหรอนายลักษณ์ จริงๆ แล้วฉันก็อยากอยู่ที่นี่อีกสักพักน่ะ คือ...งานฉัน....”

​“เอาตรงๆ บอกมาเลยตรงๆ พี่ชาย ช่วยกันได้ก็อยากช่วย หึๆ”

​“นายยังจะต้องถามอีกเหรอ...เฮ้อ...เขินว่ะ”

เห็นอาการเกาหัวเกาหูให้วุ่นของธงรามแล้ว น้องแฝดก็หัวเราะชอบใจ

​“เป็นเอามากนะนี่นายราม คนนี้...ใช่?”

​“ก็...ประมาณนั้นแหละ”

​“เด็กนะนั่น”

​“แก้มหอมก็เด็ก” พี่ชายย้อน ธงลักษณ์เลยหัวเราะ

​“ดูพ่อเขาจะร้ายพอดูเลยนะนายราม แรงด้วย”

​“ก็รู้อยู่ เพราะเรื่องนี้นั่นแหละ เลยต้องเครียดอยู่นี่”

​“อืม...” น้องชายเอื้อมมือตบบ่าธงราม

“มีอะไรให้ช่วยบอกได้นะนายราม ฉันอยู่ข้างนายเสมอ ฉันมีความสุขแล้วก็อยากให้นายมีความสุขด้วย เรื่องคุณแม่ของเรา เดี๋ยวฉันจัดการให้ นายอยู่นี่ได้ตามสบาย”

​“ขอบใจมากว่ะ น้องชาย”

​สองพี่น้องมองตากัน และยิ้มให้แก่กัน เสียงเคาะประตูดังขึ้น พร้อมกับเสียงหวานๆ จากจันดาลี จึงหยุดคุยกันเรื่องนี้เสียชั่วคราว

​ธงลักษณ์และจันดาลีอยู่เป็นเพื่อนเขาจนหมดเวลาเยี่ยม คนที่เขาเฝ้ารอก็ยังไม่มาสักที ธงรามถอนใจเฮือก เขาเปิดดูโทรศัพท์ เธอยังไม่อ่านข้อความที่เขาส่งไปเลย เขาเลยไล่นิ้วตามตัวอักษรอีกหน

​หวานทำอะไรอยู่ครับ เป็นอะไรหรือเปล่า ถึงไม่ยอมอ่านไลน์พี่เลย

​คุณคิดอะไรกับลูกสาวฉันหรือเปล่าคะ คุณราม

​ข้อความที่พิมพ์ตอบมาทำให้เขาตัวแข็ง...อา...คนอ่านและคนตอบไม่ใช่หวานใจแน่ๆ เขากลืนน้ำลาย ก่อนจะพิมพ์ข้อความตอบกลับไป

​

​คิดครับ คิดจริงจังด้วยครับ

​ยัยหวานยังเด็ก...ยังเรียนไม่จบ คุณรู้ใช่ไหมคะ

​ผมรอจนน้องหวานเรียนจบได้ครับ ผมพร้อมจะพิสูจน์ตัวเองในทุกๆ ด้าน แล้วสำหรับเรื่องอายุของผมกับน้องหวาน ผมคิดว่าการที่ผมอายุมากกว่า มีอาชีพมั่นคง มันทำให้ผมดูแลน้องหวานได้เต็มที่ครับ คุณตวง

​

​เขาแน่ใจล่ะ ว่าคนที่พิมพ์ข้อความคุยด้วยกับเขาคือตวงรัก ทางนั้นส่งสติ๊กเกอร์หัวใจกลับมาให้เขา

​ฉันน่ะคุยไม่ยากหรอกนะคะ เห็นอยู่ว่าคุณรามเป็นยังไง ชื่นชมด้วยล่ะเพราะเป็นเอฟซีหนังสือของคุณ ความคิดของคุณมันถ่ายทอดมาทางตัวหนังสือ ซึ่งมันทำให้ฉันชอบคุณ แต่คนที่พวกเราควรจะกังวลก็คือสามีของฉัน พ่อของยัยหวานน่ะ หวงลูกสาวเขามาก คุณรู้ใช่ไหม

​ครับ รู้ครับ

​ฉันกลัวว่าถ้าคุณมาคุยมาพบกับยัยหวานพักนี้ พักที่พี่เพลิงคุมเข้มอยู่นี่ มันจะเกิดเหตุเอา ก็ขอให้คุณห่างๆ จากยัยหวานไปสักพักก่อน พอจะได้ไหม ยัยตัวแสบของฉันตอนนี้ถูกริบโทรศัพท์ ตอนแรกพี่เพลิงจะเก็บไว้เองเรื่องโทรศัพท์นี่ แต่ฉันชิงเอามาถือไว้ก่อน นี่ยังคิดว่าเราโชคดีมากๆ เลยนะ

​แต่ผมไม่กลัวนะครับ ที่จะไปสารภาพว่าผมรักน้องหวานกับคุณเพลิง

​คุณไม่กลัวแต่ฉันกลัวนะ กลัวว่าลูกสาวฉันจะต้องเสียใจขนาดหนักเอา ถ้าเกิดคุณเดินดุ่มๆมาสารภาพน่ะ พี่เพลิงมีหวังได้ไล่ยิงคุณก่อนจะพูดจบเอาน่ะสิ อย่ามาเสี่ยงเลย ฉันรู้จักสามีของฉันดี เรามาทำตามวิธีของฉันดีกว่า

​ตกลงว่าคุณตวง ยอมรับเรื่องผมกับน้องหวานแล้วใช่ไหมครับ

​นอกจากยอมรับแล้วก็จะช่วยด้วยน่ะค่ะ

​ผมดีใจมากเลยครับ

​ใจเย็นๆ เรื่องยัยหวานนะคะ ทุกอย่างรับรองจะเป็นไปด้วยดีล่ะ

​ตวงรักส่งสติ๊กเกอร์เป็นรูปหัวใจน่ารักๆ มาให้เขาอีกหน ธงรามวางโทรศัพท์ลง พลางถอนใจเฮือกใหญ่ กึ่งหนึ่งโล่งใจ ที่ผู้ใหญ่ของหวานใจรับรู้แล้ว แถมยังจะช่วยเขาเสียด้วย

​อีกกึ่งหนึ่งก็ยังกังวลและหนักใจ...

​เขาจะฝ่าด่านเพลิงไปได้ยังไงกันหนอ

​หรือเขาควรจะต้องสั่งซื้อเสื้อเกราะกันกระสุนดีนะ

​ธงรามคิดเล่นๆ หรือบางทีเขาอาจจะต้องใช้มันจริงๆ เพื่อพิสูจน์ว่าตนเองรักจนพร้อมยืดอกรับกระสุนจากว่าที่พ่อตา

.....................................................................................................................................................................

​“ก่อนจะกลับกรุงเทพฯ ห้ามไปซนที่ไหนอีก ถ้าพ่อไม่ไปด้วย”

เพลิงเอ่ยเปรยๆ เมื่อถึงเวลามื้ออาหารเย็น ที่ลูกสาวรับหน้าที่เป็นแม่ครัว หวานใจและนาวินต้องทำงานบ้านทั้งหมด ช่วยงานในสวนส้ม และต้องอยู่กับบ้าน ตามคำสั่งของเพลิง โดนยึดโทรศัพท์ โดยคนยึดถือไว้คือตวงรัก แต่พวกเขาก็ยอมเพราะทำผิดไปจริงๆ ถึงจะเป็นความผิดที่ทำให้ครอบครัวพ้นภัยก็เถอะ แต่ความผิดก็คือความผิด การลงโทษก็ต้องรับไปตามนั้น

​“ถ้าหวานอยากกินน้ำเงี้ยวล่ะคะ” หวานใจเอ่ยลอยๆ

“น้ำเงี้ยวป้าบุญ...หวานยังไม่ได้ไปกินเลยอะ”

​“ให้เด็กไปซื้อมาให้” เพลิงว่า

​“แล้วถ้ามีโทรศัพท์เรื่องเรียนของหวานมาล่ะคะ”

เธอว่าอีกหน ตามองไปยังมารดา สายตานั้นอ้อนวอนมาก เพลิงกระแอม

​“แม่เค้าเช็คอยู่ ถ้ามีก็บอกแล้ว ให้รับได้ มีไหมล่ะตวง”

​“ก็...มีนะคะ มีรุ่นพี่แชทเรื่องเรียนมาในไลน์น่ะ เดี๋ยวแม่อนุญาตให้หวานเอาไปคุยได้นะลูก สิบห้านาที เป็นกรณีพิเศษ”

​“สิบห้านาทีนั้นตวงต้องอยู่กับลูกด้วยนะ”

เพลิงว่า เล่นเอาหวานใจถึงกับหน้าเหยเก เธอรู้ว่ามารดาไม่เช็คไม่อ่านอะไรหรอก นึกโล่งใจด้วยที่บิดาให้ท่านเป็นคนเก็บไว้ให้ เธอกลัวมากว่าท่านจะแอบดูแอบอ่านไลน์ของเธอ ยิ่งกับธงราม...ขืนอ่านเจอล่ะก็ ถ้าเป็นเพลิงคงบ้านแตก

​แต่ถ้าเป็นมารดาเป็นคนอ่านล่ะ

​เธอมองท่านตาแป๋ว ดูว่าตวงรักจะมีอาการผิดปรกติอะไรไหม ยามเอ่ยถึงข้อความในโทรศัพท์ของเธอ แต่ท่านก็ยังดูนิ่งๆ แล้วก็ตอบบิดา ว่าจะอยู่ดูให้

​แล้วมื้ออาหารเย็นก็จบลง เพลิงหลีกไปทำงานของตน วันนี้เขารับคนงานใหม่เข้ามาที่สวนส้มแห่งใหม่ของตน มีคนมาสมัครจำนวนมากเลยล่ะ หมดเรื่องพ่อเลี้ยงอุดมแล้ว ก็เปิดโปงกันไปว่าที่ตรงนั้นไม่มีหรอกผีสาง พ่อเลี้ยงอุดมสร้างข่าวปลอมขึ้นมาเพราะไม่ต้องการให้คนไปยุ่งย่ามที่แห่งนั้นต่างหาก และตอนนี้ก็ถูกเจ้าหน้าที่ได้ทำการปิดสถานที่ไว้แล้ว เพื่อทำการฟ้อง การยึดกันต่อไป หนนี้พ่อเลี้ยงอุดมติดคุกยาว เพราะตอนจับกุมอยู่ในเหตุการณ์ เลี่ยงไม่ได้หลบไม่ทัน ถึงจะมีอิทธิพลปานไหนก็ตาม พวกพ้องที่เคยช่วยเหลือกันก็สละเรือหนีหมด เพราะตอนจับกุมมีการไลฟ์ลงโซเชียลด้วย จากสำนักข่าวแห่งหนึ่ง เหมือนจะล็อคทางอ้อมให้เห็นไปเลยว่า อะไรเป็นอะไร เรียกได้ว่ารอดยาก ถ้าใครกล้าเข้าช่วย...ก็ต้องเสี่ยงมากทีเดียว ไม่มีใครกล้าเสี่ยงกับพ่อค้ายาคนหนึ่ง เพราะได้ไม่คุ้มเสีย

​เขาลงโทษลูกสาวและหลานชายตามสมควรเพราะไปทำอะไรเสี่ยงอันตราย แต่ใจนึกชื่นชมว่าช่างกล้าหาญกันเหลือเกิน เชื้อไม่ทิ้งแถวจริงๆ เวลาเห็นอะไรไม่ถูกต้องก็ไม่อาจจะดูดายอยู่ได้

​อีกคนที่น่าชื่นชม ว่าช่างฉลาด ใช้สื่อให้เป็นประโยชน์ กล้า บ้าบิ่น และเป็นที่พึ่งพาได้ ปกป้องลูกสาวเขาได้เป็นอย่างดีก็คงจะเป็น...

​ไอ้หนุ่มที่ชื่อว่าธงราม...

​เพลิงรู้สึกคันหัวใจตงิดๆ เกี่ยวกับนายธงรามอะไรนี่...แต่...คงไม่ใช่หรอกน่า ถ้าใช่ขึ้นมาล่ะ? เขาขบกราม ก็ต้องมีการเรียกมาคุย มาเจรจากันหน่อยล่ะ ลูกสาวเขายังเรียนไม่จบเลย หรือต่อให้เรียนจบ เพลิงก็ไม่ยอมง่ายดายหรอก ให้ลูกสาวเขาคบหากับใคร

​โลกมันกว้าง คนไม่ดีมีเยอะ เขาหวงเขาห่วง ไม่อยากให้หวานใจเจอะเจอกับประสบการณ์ไม่ดี

​ถึงภรรยาจะค้าน ว่านี่คือชีวิตของลูก ที่เขาไม่อาจจะดูแลควบคุมไปจนถึงความคิด และดูแลไปจนหวานใจตายได้ ก็ตามเถอะ เขาก็จะทำได้เท่าที่โอกาสอำนวยล่ะ

​พ่อเสือหวงลูกคิด เขาเช็คไปทางรีสอร์ตว่าธงรามเช็คเอ้าท์ออกไปหรือยัง ผลทำให้เขามีรอยยิ้มกว้างขึ้นทันที ว่ามีคนมาเก็บของธงรามออกไป และจ่ายชำระเงินแล้วเรียบร้อยเมื่อตอนเย็น

​แบบนี้ก็ค่อยโล่งใจหน่อย​

​เอ...แต่ทำไมเขาสังหรณ์แปลกๆ นะ

...........................................................................................................................................................................

​“ได้สิบนาทีเหรอคะแม่”

หวานใจถามเสียงอ่อย นาวินเองก็มาเดินป้วนเปี้ยนอยู่ใกล้ๆ อีกสามวันพวกเขาก็จะกลับกรุงเทพฯ แล้ว ตอนนั้นก็คงได้อิสระคืน เขาน่ะเฉยๆ แต่คนที่ดูเหมือนจะขาดใจท่าจะเป็นหวานใจ ที่ติดต่อธงรามไม่ได้ ไปเยี่ยมก็ไม่ได้ สร้อยสายก็คอยมาส่งข่าวอยู่บ้าง แต่จะดีกว่าไหมถ้าได้ไปดูแลคนที่รักด้วยตัวเอง

​“แม่ให้ครึ่งชั่วโมงเลย พ่อไปทำงานก็ไปนาน เดี๋ยวแม่ดูต้นทางให้”

ตวงรักว่า พร้อมกับล้วงหยิบโทรศัพท์ส่งให้กับลูกสาว

​“คุยกับคุณรามก็คุยไปล่ะ”

​“เอ๋?”

​หวานใจหน้าแดงก่ำล่ะตอนนี้ ตวงรักมองหน้าลูกสาว แล้วยิ้มพราว ก่อนจะดึงแม่ตัวแสบมากอดแรงๆ อย่างหมั่นเขี้ยว

​“แม่แอบถือวิสาสะ อ่านข้อความที่คุณรามส่งมาหาเรา แล้วก็ถือวิสาสะ คุยกับเขาไปแล้วเรียบร้อยล่ะ”

​“หา!”

หวานใจอุทาน หน้าซีดแล้วตอนนี้ ขณะที่นาวินเอง ก็พลอยหูผึ่ง ใจเต้นไปด้วย ตวงรักหัวเราะเบาๆ แล้วประคองหน้าของบุตรสาวไว้ มองกวาดทั่วใบหน้าสวยหวานนั่น พลางยิ้ม

​“ลูกสาวของแม่ เลือกคนถูก...ถูกใจแม่มากเลยนะ รู้หรือเปล่าน่ะ”

​“แม่หมายความว่า เอ่อ...คือ...”

​“แม่สนับสนุนเรื่องเรากับคุณราม เอ...แม่จะต้องซ้อมเรียกเขาว่าลูกหรือเปล่านะ แหม...ลูกสาวแม่นี่ตาถึงนะ แม่จะได้ทวงนิยายนักเขียนได้สะดวกล่ะทีนี้”

​“แหม...”

หวานใจเขิน จนต้องกอดมารดาแล้วซุกหน้ากับซอกคอท่านแก้เขิน นาวินถึงกับร้องเฮ้! ออกมาเลยโดนตวงรักหันไปทำตาดุๆ พลางจุ๊ปาก

​“ชูว์ อย่าเสียงดังสินาวิน เดี๋ยวชายมหาภัยก็โผล่มาหรอก”

​“หืม? ชายมหาภัย” ฟังแล้วก็นิ่งไปครู่ ก่อนจะกะพริบตาปริบๆ แล้วลดเสียงลงเบาๆ

“ลุงเพลิง?”

​“ก็สามีป้านี่ล่ะตัวมหาภัยสำหรับเรื่องนี้เลย”

​“แม่จ๋าก็...อิอิอิ”

อดหัวเขาะขำไม่ได้ ตวงรักเองก็ยิ้มออกมา แล้วถอนหายใจ

​“เรารู้ใช่ไหมล่ะ ว่าพ่อเราเป็นยังไง หืม...ยัยหวาน”

​“ค่ะ”

​“แม่เองก็รู้จักตาบ้านั่นดี ว่าเป็นยังไง เป็นอันว่า...หวานก็ต้องฟังแม่ เชื่อเถอะว่าแม่น่ะมีแผนการในการจัดการพ่อของเรา”

​“ป้าตวงก็ต้องเหนือลุงเพลิงอยู่แล้วล่ะครับ อิอิ”

นาวินเอ่ยแทรก ตวงรักเลยหัวเราะคิกคัก หลานชายถือโอกาส ปรึกษาเรื่องหัวใจกับผู้อายุมากกว่าและแก่ประสบการณ์เสียเลย นาทีนี้

​“ว่าแต่ป้าตวง ป้าตวงช่วยพี่หวานแล้ว ป้าตวงช่วยผมบ้างได้ไหม”

​“ว่ามา”

​“หูย...เรื่องของแกอะ ใครจะไปช่วยไหวหะ นาวิน สเปคมาแต่ล่ะทีนี่...”

หวานใจส่ายหน้า แล้วซบหน้ากับแขนมารดา พลางอ้อน

​“แม่จ๋าฟังแล้ว จะปวดหัว”

​“แหม...ระดับป้าตวง จะต้องช่วยหลานได้แน่นอน ป้าตวงครับ ถ้าเราไปแอบชอบทอม แล้วเราหลอกเขาว่าเราเป็นตุ๊ดนี่ ผมควรจะไปต่อแบบไหนดีครับ แหะๆ”

​“โอ้โห”

ตวงรักถึงกับอุทาน เรื่องของนาวินนี่ก็คุ้นๆ แต่...รายละเอียดต่างกันเล็กน้อย เธอยังโกรธเพลิงเอามาก ตอนที่เขาหลอกเธอว่าเป็นเกย์ อืม...สองคนนี่ลุงหลานกันชัวร์ๆ ล่ะไอ้เรื่องวางแผนนี่

​“เห็นไหมล่ะแม่จ๋า”

​“ป้าอยากจะบอกว่า...” ตวงรักตบบ่าแน่นๆ ของหลานชายเบาๆ

“จงไปสารภาพเสีย แล้วก็ใช้ใจทำให้เขาเห็นความมุ่งมั่น ว่าเราน่ะรักเค้าจริงๆ ชอบเค้าจริงๆ”

​“เฮ้อ...” นาวินได้แต่ถอนใจ สิ่งที่ตวงรักบอก มันดูเหมือนจะทำง่าย แต่มันก็แสนยาก ตอนนี้พัดชาเชื่อไปเต็มๆ แล้ว ว่าเขาเป็นชายผู้แอบแฝงความเป็นสตรีเพศไว้อย่างเต็มพิกัด

​การโกหกนี่เป็นจุดเริ่มต้นของหายนะสินะ

​เขาดันไปเริ่มหายนะไว้แล้วนี่สิ

​มองพี่สาวแล้วก็ให้ริษยานิดๆ แหมๆ ยิ้มออกได้แล้วสินะพี่หวาน ป้าตวงช่วยเต็มตัวแล้วแบบนี้ สิบลุงเพลิงก็ต้องแพ้ป้าตวงนั่นแหละ...