บทที่ 3 เข้าวังหินอ่อน 5

“นี่เป็นแหวนที่อดีตพระสวามีของเรามอบให้เป็นของขวัญแต่งงาน”

สิ่งที่ปรากฎตรงหน้าคือแหวนเพชรเม็ดใหญ่ เจียระไนแบบเหลี่ยมกุหลาบ[1] ดูไม่มีราคาค่างวดเท่าไรเพราะตัวเรือนเป็นทองคำเปอร์เซ็นต์ต่ำ อลิชารับแหวนไปส่องดูไฟดูน้ำอย่างละเอียด พบว่าเนื้อเพชรมีตำหนิมากจนมองเห็นด้วยตาเปล่า และสีก็หม่นเหลือง ไม่ขาวเท่าที่ควร หนามเตยเกี่ยวเพชรก็หักชำรุดไปบางส่วน อลิชาจึงเข้าใจทันทีว่าคุณค่าของแหวนวงนี้ไม่ใช่ราคาค่างวด แต่เป็นความทรงจำ

“เมื่อหลายสิบปีก่อน มีดีสยังยากจนไม่มีอะไรสักอย่าง สวามีของข้ายังเป็นเพียงนักรบทะเลทรายที่ไร้บัลลังก์ แต่เขายอมขายปศุสัตว์ที่มีทั้งหมดเพื่อซื้อแหวนวงนี้ให้เรา”

“โรแมนติกเหลือเกินเพคะ พระองค์ต้องการให้รื้อตัวเรือนใหม่หรือเพคะ”

“ถูกต้อง แหวนวงนี้เป็นของดูต่างหน้า เราต้องการให้แหวนวงนี้งดงามเปล่งประกายอีกครั้ง ใช้ทองคำขาวแทนของเดิมนะ เราจะมอบค่าแรงให้อย่างงามและแน่นอนว่าจะเหมาอัญมณีทั้งหมดของเธอด้วย”

หัวใจของอลิชาพองโตด้วยความดีใจที่พระองค์มอบความไว้พระทัยให้ “หม่อมฉันไม่ใช่ช่างและไม่มีอุปกรณ์ เกรงว่าต้องนำแหวนวงนี้กลับไปด้วยเพคะ”

“เราเข้าใจ แต่ขอให้เสร็จโดยเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ เราป่วยเป็นโรคหัวใจ เกรงว่าอาจจะมีชีวิตอยู่ได้ไม่นานแล้ว อะไรที่ยังค้างคาใจ เราก็อยากจะรีบทำเตรียมไว้ล่วงหน้า”

“การแพทย์สมัยนี้ทันสมัยและก้าวหน้ามากเพคะ หม่อมฉันคิดว่า...”

“เรารู้ตัวเราเองดี”    

“ระวังจะถูกสลับสับเปลี่ยนเพชรนะเพคะ” ป้าฮันนาห์ยังไม่หมดฤทธิ์ นางจึงหาโอกาสค่อนแขวะและยุแยงให้ท่านหญิงระแวง อลิชายิ้มหวานแต่ในใจอยากจะกำเพชรพลอยของป้าขึ้นมาตบซ้ายตบขวา แต่คราวนี้อลิชาไม่ต้องเอ่ยปากอะไรสักคำเพราะท่านหญิงดีนาร์ออกหน้าให้เอง

“หากเจ้าเชี่ยวชาญให้ได้สักครึ่งหนึ่งจากที่เจ้าคุยโม้โอ้อวด เจ้าก็น่าจะรู้ว่าเพชรเหลี่ยมกุหลาบเป็นเพชรราคาถูกและไม่เป็นที่นิยมแล้ว หากเทียบกับเพชรเหลี่ยมเกสร[2]แล้ว ประกายไฟแพรวพราวงดงามห่างกันคนละชั้น และเพชรมีตำหนิสีเหลืองเหมือนน้ำมันก๊าดเช่นนี้ก็ถูกกว่าเพชรไร้สีมาก เพราะฉะนั้นไม่มีเหตุผลที่มิสเฉินจะสับเปลี่ยนไป เจ้าควรจะพิจารณาความผิดของตัวเอง มิใช่สอดปากพูดโดยที่เราไม่อนุญาต”

แม้ท่านจะพระทัยดี เย็นเหมือนน้ำ แต่นิสัยใจคอของท่านหญิงก็เฉียบขาดมาก ป้าฮันนาห์หุบปากเงียบสนิท ส่วนอลิชาปรบมือรัวในใจ ที่แท้ท่านหญิงดีนาร์ก็เป็นผู้เชี่ยวชาญคนหนึ่งนี่เอง ทรงรู้ว่าเพชรจะส่องประกายได้ถึงขีดสุดถ้าเจียระไนเหลี่ยมเกสร เมื่อต้องแสงไฟจะส่องประกายวูบวาบ ระยิบระยับแพรวพราวสวยงามกว่าเพชรสมัยเก่าๆ เดิมๆ อลิชาเห็นว่างานที่ได้รับมาเป็นงานสำคัญดังนั้นจึงคิดว่ารีบกลับไทยในวันนี้เลยดีกว่า

“หม่อมฉันจะนำแหวนเพชรวงนี้กลับเปลี่ยนตัวเรือนตามพระประสงค์เพคะ เมื่องานเสร็จเรียบร้อย หม่อมฉันจะนำกลับมาถวายพร้อมรับค่าแรงและเงินค่าพลอยของวันนี้ทันทีเพคะ”

“อินชา อัลเลาะห์[3]”

อลิชาส่งมอบพลอยพร้อมใบรับรองที่เธอนำมาทั้งหมดและบันทึกรายการไว้ ตกลงว่าจะรับเงินทั้งหมดเมื่อนำแหวนเพชรมาส่ง ก่อนจะจุมพิตหลังมือของท่านหญิงถือเป็นการทำสัญญาด้วยเกียรติ ก่อนที่เธอจะทูลลา พระองค์ก็สำทับว่าคราวหน้าให้นำพลอยงามๆ กลับมาให้ทรงเลือกเพิ่มด้วย

“หม่อมฉันจะไม่ทำให้พระองค์ผิดหวังเพคะ”

อลิชาทูลลากลับออกไป ฮันนาห์มองตามด้วยความเกลียดชัง ก่อนจะหายใจไม่ทั่วท้องเมื่อหันกลับมาเจอดวงเนตรเย็นเฉียบมองอยู่ คติของเชื้อพระวงศ์คือศักดิ์ศรี และจะไม่มีวันให้อภัยผู้หลอกลวง นางฮันนาห์รู้ตัวว่าได้กระทำเรื่องร้ายแรง นำอัญมณีคุณภาพต่ำมาหลอกขายมาตลอดหลายปี เรื่องคงไม่จบแค่คืนเงินคืนของแน่นอน เผลอๆ ธุรกิจของนางกับลูกชายอาจกระเด็นออกจากมีดีสไปแบบไม่เหลือร่องรอยเลยก็เป็นได้ นางฮันนาห์จึงพยายามหาทางเอาตัวรอด

แต่แล้วท่านหญิงก็หน้านิ่วคิ้วขมวด กุมหน้าอกข้างซ้ายอย่างเจ็บปวดและค่อยๆ ฟุบตัวลงหมดสติ นางฮันนาห์แตกตื่น มองซ้ายมองขวาอย่างลนลาน ในห้องประทับไม่มีผู้ใดนอกจากนาง ฮันนาห์กลัวจนตัวสั่นเพราะลองเอื้อมมือไปเขย่าพระองค์ ท่านหญิงก็แน่นิ่งไม่รู้ว่าเป็นหรือตาย

นี่เป็นโอกาสดีเยี่ยม! 

ไวเท่าความคิด นางฮันนาห์ไม่รอช้า รีบกวาดพลอยงามๆ ของอลิชาเข้ากระเป๋าของตัวเองแล้วรอจนแน่ใจว่าพระองค์สิ้นพระชนม์ ก่อนจะตะโกนกรีดร้องโวยวายสุดเสียง

“ช่วยด้วย! ช่วยด้วย หัวขโมย! มันทำร้ายท่านหญิงแล้วชิงแหวนเพชรหนีไปแล้ว!”

-------------

[1] เหลี่ยมกุหลาบ (Single Cut) เป็นรูปแบบการเจียระไนแบบหนึ่ง มีเหลี่ยมแค่ 17-18 เหลี่ยม

[2] เพชรเหลี่ยมเกสร (Brillient Cut) เจียระไน 57-58 เหลี่ยม ทำให้เพชรเล่นไฟส่องประกายงดงามวูบวาบ การเจียระไนเป็นส่วนสำคัญที่ทำให้เพชรนั้นส่องประการแพรวพราว มีการสะท้อนแสงเล่นไฟเป็นอย่างดีจึงได้รับความนิยมอย่างมาก

[3] แปลว่า หากอัลเลาะห์ทรงพระประสงค์