บทที่ 37 แกล้งทำเป็นว่าป่วย

เวลาผ่านไปเกือบหนึ่งเดือน ความรักของไทและขิม ยังคงหวานชื่นจนใครๆ ก็ต่างที่จะอดอิจฉาไม่ได้  ลูกน้องทุกคนต่างยินดีกับไทที่สมหวังกับความรักในครั้งนี้ พวกเขาเห็นขิมที่อยู่ในอู่และคอยช่วยไทคิดบัญชีจนชินตากัน เธอแทบไม่ได้กลับไปนอนคอนโดตัวของเองเลย เพราะไทประเคนทั้งเงิน ทั้งทอง ทั้งตัว (ที่ขยันทำการบ้าน…) จนขิมต้องมาสิงสถิตอยู่ที่นี่ได้ถาวรเลย

เช้านี้ไททำหน้าที่ขับรถไปส่งขิมที่มหาลัยเหมือนเดิมทุกวัน  แต่สายตาเจ้ากรรมดันเหลือบไปเห็นกระโปรงทรงเอของเมียเข้านี่สิ

"ขิม... ทำไมวันนี้กระโปรงมันสั้นจังวะ? ไม่มีตัวอื่นใส่แล้วหรอ นั่งทีนี่จะเห็นไปถึงไหนต่อไหนแล้วนะ" ไททักพลางขมวดคิ้วชนเป็นปม

"มี แต่มันอยู่ที่คอนโดไงเฮีย อีกอย่างขิมใส่กางเกงสเตย์ข้างในด้วย มันไม่เห็นหรอกน่า หนูเซฟตัวเองอยู่แล้วไม่ต้องกลัวว่าจะเห็นน้องสาวหนูหลอก" ขิมก้มมองตัวเองแล้วเถียงกลับ

"ก็เฮียไม่ชอบไง ขาขาว ๆ ของขิม เฮียดูได้คนเดียวเท่านั้น" ไทบ่นอุบอิบ ขี้หวงจนจะบ้า

"คราวหน้าใส่กระโปรงพีทยาว ๆ เลยนะ ถ้าไม่ใส่เฮียจะจับขิมถอดเสื้อผ้าออกให้หมด แล้วจะเอาจนกว่าจะยอมเปลี่ยนอะ"

"มาโรคจิตใส่อีกแล้ว" 

"รึอยากลองอะ ตอนนี้เลยก็ได้นะ พร้อมตอกตลอดบอกเลย"

"พักสะบ้าง…แค่นี้หนูก็เดินขาถ่างมาเรียนทุกวันแล้ว" 

"ฮ่าๆ" ไทขำออกมา ดูภูมิใจกับผลงานที่ทำทุกวัน

พอรถจอดเทียบหน้าคณะ ไทก็ทำแก้มป่องส่งสัญญาณว่าต้องจ่ายค่าจ้างมา  ขิมส่ายหน้ายิ้ม ๆ ก่อนจะก้มลงหอมแก้มไทฟอดใหญ่

"ชื่นใจจังโว้ย มีแรงทำงานหาเลี้ยงเมียละ!" ไทยิ้มระรื่น 

 "เว่อร์ตลอด!" ขิมส่ายหัวแล้วเธอก็ลงรถไป

พอเดินเข้าไปห้องเรียน ขิมก็เจอไหมที่นั่งหน้าบานรออยู่ ขิมเลยแกล้งแซวเพื่อนไป

 "แหม๋!!!…เดี๋ยวนี้หายหน้าหายตาไปเลยนะ  ไม่เห็นหัวเพื่อนไหมที่อู่เลย ไปสิงอยู่อู่พี่ปอตลอดเลยนะมึง"

"ก็แหงดิ…มีผัวก็ต้องอยู่กับผัวป่ะ? ทำอย่างกับตัวเองไม่มีผัวอย่างงั้นแหละ กินนอนอยู่ในอู่เฮียไทซะขนาดนั้น" ไหมเบะปาก

"โห่!…กูจะกลับไปนอนคอนโดบ้าง เฮียไทเขาให้กลับที่ไหนละ ตามติดเป็นเงาชีวิตกูเลย ถ้าสิงกูได้คงสิงไปแล้วอะ"

"ฮ่าๆ…พอๆ กันกับพี่ปอเลย กูจะไปไหนไม่ได้เลย ตามติดตูดกูตลอด"

"ไม่น่าละ ถึงเป็นเพื่อนกันได้ ฮ่าๆ" ทั้งสองคนคุยหัวเราะกันตามประสาเพื่อนสนิท

แต่จู่ ๆ เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ขิมก็ดังขึ้นมา

ติ้ง…

พอหยิบขึ้นมาแล้วเปิดดูเธอก็ต้องตกใจ เพราะคนที่ทักมาคือ ภาค แฟนเก่าของเธอนั้นเอง

ภาค: ขิม... ช่วยภาคหน่อยได้มั้ย ภาคเป็นไข้หนักมากเลย โทรหาเพื่อนก็ไม่มีใครรับสายเลย แค่มาป้อนข้าวป้อนยาให้ภาคหน่อยได้มั้ย ภาคขอแค่นี้จริง ๆ 

ขิมลังเลใจ พิมพ์ถามกลับไป

ขิม : แล้วแฟนภาคละไปไหน

ภาค: ส่งรูปขวดยา

ภาค: ภาคไม่มีใครแล้วขิม กรรมที่เคยทำไว้กับขิมมันคงย้อนมาหาภาคแล้วแหละ

ขิม: อืม ก็ได้ งั้นเดี๋ยวเลิกเรียน เดี๋ยวขิมไป

ภาค: ขอบคุณมากนะขิม งั้นภาครอนะ

จริง ๆ ขิมก็ไม่อยากไปหรอกนะ  แต่เห็นแก่ตอนนั้นที่ภาคเคยดีกับพ่อแม่ของเธอ ตอนมาช่วยเก็บเกี่ยวผลไม้ จึงตัดสินใจตอบตกลงไป... ไปแป๊บเดียวคงไม่เป็นไรมั้ง แต่ถ้าเฮียไทรู้คงตายแน่ๆ

"คุยกับใครวะขิม? หน้าตาเครียดเชียว" ไหมถามอย่างสงสัย

"อ๋อ... คุยกับแม่อะ" 

"อ๋อๆ"

พอเลิกเรียนเสร็จ ขิมที่กำลังจะเดินแยกตัวออกจากไหม จู่ๆ เพื่อนเธอก็ทักขึ้นมา

"ขิมๆ รีบไปไหนเนี่ย ทำไมดูรีบจัง"

"จะไปธนาคารอะ บัญชีแม่ที่โอนเงินมาให้มีปัญหา"

"อ่อๆ…แล้วเฮียไทพาไปใช่มั้ย"

"เดี๋ยวกูไปเองอะ ไม่อยากรบกวนเฮีย"

 "โอเคๆ ปีปอมารับกูแล้ว เจอกันพรุ่งนี้นะมึง"ไหมก็ไม่ติดใจอะไรเพราะปอก็มารับเธอพอดี ทั้งสองจึงแยกย้ายกัน

ขิมรีบทักข้อความหาไททันที

ขิม: เฮีย วันนี้ขิมกลับอู่นะเองนะ จะไปทำธุระธนาคารให้แม่แป๊บนึง

ไท: เดี๋ยวเฮียพาไปเอง รอที่หน้าตึกนั้นแหละ

ขิม: ไม่ต้อง ๆ เฮียดูลูกน้องไปเถอะ งานเยอะไม่ใช่หรอ ขิมไปแป๊บเดียวเองเดี๋ยวรีบกลับ

ไท: เออ ๆ งั้นตามใจ เสร็จแล้วก็รีบกลับมาแล้วกัน

ขิมลอบถอนหายใจยาวเหยียด ก่อนจะเรียกแกร็บมุ่งหน้าไปคอนโดของภาค

ขิมมาถึงหน้าห้องของภาคด้วยความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่ตีกันวุ่นวายในหัว เธอเคาะประตูสองสามครั้ง ก่อนที่ขิมพบว่าประตูมันไม่ได้ล็อก แล้วเดินเข้าไปในห้องนอนของภาคอย่างถือวิสาสะ

"ขิม...ขอบใจนะที่มา" ภาคปรากฏตัวบนเตียงนอนในสภาพที่ดูโทรมจริง ๆ หน้าซีดปากสั่น

"ภาคเป็นไงบ้าง? ลุกไหวรึเปล่า"ขิมเดินเข้าไปใกล้ๆ พลางวางโจ๊กที่ซื้อมาไว้บนโต๊ะข้างเตียง

ภาคพยักหน้าช้า ๆ พยายามจะเดินมาหาขิม แต่ดูเหมือนจะหน้ามืดจนเซมาพิงไหล่เธอ ขิมรีบพยุงไว้ แต่ขิมหารู้ไม่ว่าใบหน้าซีดเซียวและท่าทางไร้เรี่ยวแรงของภาคนั้น มันคือการแสดงระดับรางวัลตุ๊กตาทอง

ภาคไม่ได้ป่วยจนลุกไม่ไหวอย่างที่ปากว่า แต่ในมุมอับของห้อง เขาได้ตั้งกล้องแอบถ่ายเอาไว้ในองศาที่เห็นภาพชัดเจนที่สุด แผนของเขาคือการจัดฉากให้ดูเหมือนทั้งสองกำลังรื้อฟื้นความหลังกัน

'ในเมื่อกูไม่ได้... ไอ้หน้าไหนก็ต้องไม่ได้เหมือนกัน!' ภาคคิดในใจ

"ใจเย็น ๆ ไปนั่งที่เตียงก่อน"

บรรยากาศในห้องเงียบเชียบจนน่าอึดอัด ขิมเลยรีบแกะโจ๊กใส่ชาม

"กินซะ แล้วจะได้กินยา ขิมมีธุระต้องรีบไปต่อนะ"

"ขิมป้อนภาคได้มั้ย มือภาคยกแทบไม่ขึ้นเลย มันปวดไปหมด" เขาตีหน้าเศร้าเพื่อให้ขิมสงสาร

"อืม…เห็นแก่ที่ภาคเคยช่วยพ่อแม่ขิมนะ ขิมถึงมา งั้นภาคก็รีบๆ กิน ขิมจะได้รีบไป"

ภาคพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง ในจังหวะที่ขิมโน้มตัวลงไปป้อนโจ๊ก ภาคก็ใช้จังหวะที่ขิมไม่ระวังตัว คว้าข้อมือเธอไว้แล้วดึงเข้าหาตัว! จนหน้าของขิมเกือบจะชนกับหน้าของเขา ภาพในกล้องแอบถ่ายออกมาดูเหมือนขิมกำลังโน้มลงไปจูบภาคเสียอย่างงั้น

"ภาค! ทำบ้าอะไรเนี่ย" ขิมสะบัดตัวออกทันที สีหน้าเริ่มไม่พอใจ

"ขอโทษขิม... ภาคหน้ามืด" ภาคแกล้งทำหน้าซื่อตาใส แต่ในใจเขากำลังสะใจที่ได้ภาพเด็ดมาครองแล้ว

"ขิม... ภาคขอโทษนะเรื่องวันนั้น ภาคพึ่งรู้ว่าไม่มีใครดีกับภาคเท่าขิมเลย"

ขิมนิ่งเงียบ เธอไม่ได้รู้สึกอะไรกับคำพูดพวกนี้แล้ว ใจเธอมันสั่นเพราะกลัวว่า โทรศัพท์จะดังแล้วเป็นชื่อเฮียไทมากกว่า 

 

"งั้นก็แค่นี้นะ…ขิมขอกลับก่อน" แล้วขิมก็เดินออกจากห้อง โดยไม่ฟังว่าภาคจะพูดอะไรต่อ