บทที่ 40 อยากขอโทษ

เป็นเช้าอีกวันของสัปดาห์ต่อมา ที่ขิมไม่มีไทอยู่ข้างกาย เธอข้างลากสังขารที่ไม่สู้ดีมาที่มหาลัย วันนี้เธอแต่งหน้ากลบความโทรมมาอย่างดีแต่ดวงตามันยังฟ้องว่าผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักหน่วงทุกวัน ระหว่างที่กำลังเดินเข้าคณะ รถกระบะคุ้นตาที่เธอเคยนั่งทุกเช้าก็เลี้ยวเข้ามาจอดไม่ไกลจากเธอ

หัวใจขิมเต้นรัวด้วยความหวังว่าไทจะมาง้อ แต่ภาพที่เห็นกลับทำให้เธอเหมือนโดนฟ้าผ่าที่กลางใจซ้ำสอง ไทขับรถมาส่งไหม แต่ที่เบาะข้างคนขับนี่สิกลับมี ผู้หญิงหน้าตาสวยสะดุดตา กำลังนั่งยิ้มแย้มอยู่ตรงนั้น ตำแหน่งที่เคยเป็นของเธอมาโดยตลอดเวลาที่ผ่านมา

ขิมยืนนิ่งงัน มองภาพตรงหน้าด้วยสายตาที่แตกสลาย 'แค่สามวัน... เฮียมีคนใหม่แล้วเหรอ? ไหนบอกว่ารักหนูนักหนาไงไอ้เฮีย ขิมเม้มปากแน่นก่อนจะรีบก้มหน้าเดินเลี่ยงเข้าไปในตึกเรียนทันที น้ำตามันรื้นขึ้นมาจนมองทางเดินแทบไม่ชัด

ทางด้านบนรถ ไทมองตามแผ่นหลังบางของขิมไปจนสุดสายตา สภาพขิมที่เขาเห็นเมื่อกี้มันดูแย่จนใจเขาไขว้เขวไปหมด ทั้งผอมลงทั้งดูซึมอย่างเห็นได้ชัด มันไม่ใช่ขิมคนเดิมเลย

"ไอ้ไท... คนนั้นเหรอวะที่ทำให้มึงเป็นบ้าแดกเหล้าเหมือนน้ำเปล่าอยู่สามวันน่ะ?" จอย ลูกพี่ลูกน้องสาวสวยที่เพิ่งมาจากต่างจังหวัดเพื่อมาทำธุระที่กรุงเทพฯ เอ่ยถามขึ้นพลางมองตามขิมไป

"เออ... คนนั้นแหละพี่จอย แม่งนอกใจผม ไปหาผัวเก่ามัน" ไทถอนหายใจยาว 

จอยเบะปากแล้วตบหัวไทไปหนึ่งทีดัง เพี๊ยะ!

"ไอ้ควาย! มึงใช้ตาหรือใช้ส้นตีนดู? ดูสภาพน้องเขาเมื่อกี้ดิ หน้าตาไม่เหลือความสดใสเลยนะมึง สายตาผู้หญิงด้วยกันมันดูออก แววตาที่เขามองมึงเมื่อกี้มันมีแต่ความเสียใจ ไม่ได้มีความร่านหรือความลับอะไรซ่อนอยู่เลยนะไอ้ไท"

"โถ่พี่... รูปมันชัดคาตาขนาดนั้น" ไทเถียงเสียงอ่อย

"ไหน กูขอดูรูปหน่อย" ไทเลยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดให้ดู

"โอ๊ย! โง่จริงๆ นี่มันจัดฉาก มึงเป็นช่าง มึงยังดูออกว่ารถโดนย้อมแมวมา แล้วเรื่องเมียตัวเองมึงจะโง่ให้เขาปั่นหัวเหรอ?" จอยส่ายหน้าอย่างเอือมระอา

 "รีบแก้ไขก่อนที่มันจะสายไปเถอะมึง ดูทรงน้องเขาน่าจะตรอมใจแล้วมั้งน่ะ ถ้าเขาเป็นอะไรไป มึงนั่นแหละที่จะตายทั้งเป็น!"

คำพูดของจอยเหมือนน้ำเย็นที่สาดเข้าหน้าไทจนสติเริ่มกลับมาครบถ้วน เขาหวนคิดถึงภาพที่ขิมพยายามจะอธิบายให้เขาฟังทั้งน้ำตาแต่เขากับเอาแต่ตะคอกไล่ส่งเธอออกไป

"เออ... ผมก็เริ่มคิดเหมือนกันว่าไอ้ภาคมันกวนตีนรึเปล่า" ไทพึมพำ 

"ไหม! มึงลงไปเรียนได้แล้ว แล้วฝากดูเพื่อนมึงด้วย ถ้าขิมเป็นอะไรไปรีบโทรหาเฮียทันทีเลยนะ!"

"รู้แล้วน่าเฮีย! วันนั้นไล่เขาอย่างกับหมูกับหมา ทีนี้จะมาทำเป็นห่วง" ไหมบ่นพึมพำก่อนจะเดินลงจากรถไป

หลังจากส่งไหมเสร็จ ไทก็นั่งนิ่งอยู่หลังพวงมาลัย เขาไม่ได้ขับรถออกไปทันทีแต่กลับมองไปทางอาคารเรียนที่ขิมหายเข้าไป ความรู้สึกผิดเริ่มเกาะกินหัวใจจนอยู่ไม่สุข

"ถ้ามึงไม่ได้ทำจริงๆ ... เฮียจะกราบตีนขอโทษมึงเลยขิม" ไทสบถกับตัวเองเบา ๆ ก่อนจะเหยียบคันเร่งออกไปจากมหาลัย

ขิมเดินเข้าห้องเรียนมาก็เลือกนั่งลงที่โต๊ะมุมห้องที่เงียบที่สุด เธอซุกหน้าลงกับท่อนแขนอย่างคนหมดเรี่ยวแรง เสียงเพื่อนคนอื่นๆ ในห้องที่คุยกันจ้อกแจ้กไม่ได้เข้าหูเธอเลยสักนิด ในหัวมันมีแต่ภาพที่ไทขับรถมาส่งผู้หญิงคนนั้น ความเสียใจมันจุกอกจนน้ำตาเจ้ากรรมเกือบจะไหลออกมาอีกรอบ

ทางด้านไหมที่พึ่งเดินเข้าห้องมาพร้อมกับคำพูดของเฮียไทและพี่จอยที่ยังก้องอยู่ในหู เธอหันไปเห็นขิมนั่งไหล่ห่อดูน่าสงสารอยู่ในมุมมืด ใจของไหมเริ่มอ่อนวูบลง เธอรู้ตัวว่าที่ผ่านมาเธอใช้อารมณ์ตัดสินเพื่อนเกินไปหน่อย

ไหมถอนหายใจยาวพลางกำสายกระเป๋าแน่น

 'เอาวะ... เข้าไปคุยให้รู้เรื่องเลยดีกว่า ถ้าขิมมันไม่ได้ทำจริงๆ กูคงเป็นเพื่อนที่แย่มากที่ทิ้งมันแบบนี้' ไหมค่อยๆ ก้าวเท้าเดินตรงไปหาขิมที่นั่งก้มหน้าอยู่ แต่ทว่า...

"นักศึกษาทุกคนฟังทางนี้ หัวหน้าห้องกับไหม มาพบอาจารย์ที่หน้าห้องเดี๋ยวนี้เลย มีกิจกรรมด่วนต้องรีบไปจัดการ" เสียงอาจารย์ประจำวิชาตะโกนเรียกดังสนั่นห้อง

"อ้าว... อะไรของอาจารย์วะเนี่ย" ไหมชะงักเท้ากึก เธอหันไปมองขิมสลับกับอาจารย์ด้วยท่าทางลุกลี้ลุกลน

"เร็วๆ ไหม เรื่องนี้สำคัญมาก เกี่ยวกับคะแนนกิจกรรมของพวกคุณทุกคน" อาจารย์เร่งย้ำ

ไหมได้แต่ทำหน้ามุ่ยพ่นลมหายใจออกมาอย่างขัดใจ เธอหันไปมองทางขิมอีกครั้งด้วยสายตาที่เป็นห่วง แต่สุดท้ายก็ต้องจำใจเดินหันหลังออกไปจากห้องตามคำสั่งอาจารย์ ทิ้งให้ขิมนั่งเดียวดายอยู่ในมุมห้องต่อไปโดยที่ไม่รู้เลยว่าเพื่อนรักกำลังจะเดินเข้ามาหา

"เฮ้อ... ดวงคนมันจะซวย แม้แต่เพื่อนจะมาขอโทษ ผีผลักยังไงก็ไม่ได้คุย!"

พอกิจกรรมจบลง ไหมรีบวิ่งหน้าตั้งกลับเข้ามาในห้องเรียนทันที ใจมันตุ๊ม ๆ ต่อม ๆ อยากจะเข้าไปกอดคอขอโทษเพื่อนให้จบ ๆ ไป แต่พอมาถึงโต๊ะมุมห้อง กลับพบเพียงความว่างเปล่า กระเป๋าและข้าวของของขิมหายไปหมดแล้ว

"เฮ้ย! ขิมไปไหนแล้ววะ?" ไหมหันไปถามเพื่อนที่นั่งโต๊ะข้าง ๆ ด้วยท่าทางลุกลี้ลุกลน

"ขิมเหรอ? เห็นมันหน้าซีดเป็นไก่ต้ม บอกว่าปวดหัวเหมือนจะเป็นไข้จนทนไม่ไหว เลยขอตัวกลับไปก่อนแล้วเนี่ย" เพื่อนตอบพลางทำหน้าสงสัย 

"มึงไม่ได้ไปส่งมันเหรอเห็นปกติไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด"

ไหมใจหายวาบ คำพูดของพี่จอยที่ว่า "มันจะตายเอา" วิ่งเข้ามาในหัวทันที เธอรู้ดีว่าคอนโดขิมตอนนี้ไม่มีใครอยู่ดูแล และสภาพจิตใจขิมตอนนี้มันแย่จนอาจจะทำให้ไข้หนักกว่าเดิม ไหมไม่รอช้า รีบกดโทรศัพท์หาเบอร์คนที่เธอพึ่งจะด่าไปเมื่อเช้านี้

"ฮัลโหลเฮียไท ฟังนะ!" ไหมตะโกนใส่สายทันทีที่ไทรับ

"อะไรของมึงไหม กูกำลังยุ่ง..."

"ยุ่งบ้าอะไรเล่า! ขิมมันไม่สบายหนัก เพื่อนบอกหน้าซีดจนจะเป็นลมแล้วเนี่ย ตอนนี้มันหนีกลับคอนโดไปคนเดียวแล้ว เฮียรีบไปดูมันเดี๋ยวนี้เลยนะ ถ้าขิมเป็นอะไรไปในห้องคนเดียว เฮียเตรียมตัวจุดธูปขอขมาเมียได้เลย"

ไทที่กำลังถือประแจอยู่ถึงกับทำหลุดมือเสียงดัง เคร้ง!

 ความโกรธที่พยายามสร้างเป็นกำแพงพังทลายลงในวินาทีนั้น 

"มึงว่าไงนะ ขิมกลับไปคนเดียวเหรอ? เออ ๆ กูจะไปเดี๋ยวนี้แหละ"

ไททิ้งงานทุกอย่างในอู่ พุ่งขึ้นรถกระบะเหยียบคันเร่งจนล้อฟรีมุ่งหน้าไปคอนโดขิม  ในใจเขามันร้อนรนยิ่งกว่าไฟเสียอีก

 "ขิม... อย่าเป็นอะไรนะ ใจคอเฮียไม่ดีเลย"