บทที่ 39 มึงลองสืบหาความจริงรึยัง

เช้าวันรุ่งขึ้น ขิมลากสังขารที่แทบจะดูไม่ได้ไปมหาลัย ตาที่เคยกลมโตบวมเป่งจนแทบจะปิด สภาพจิตใจของเธอในตอนนี้มันยับเยินยิ่งกว่าตอนที่โดนภาคทิ้งร้อยเท่าพันเท่า เพราะตอนนั้นเธอแค่เสียหน้า แต่ตอนนี้เธอเสียคนที่รักที่สุดไปเพราะความโง่และใจอ่อนของตัวเอง

ทันทีที่เดินเข้าห้องเรียน ขิมเห็นไหมนั่งอยู่มุมเดิม เธอรีบเดินเข้าไปหา หวังว่าเพื่อนจะช่วยเป็นกาวใจให้เธอได้บ้าง

"ไหม... มึง ฟังกูก่อน..." ขิมเรียกเสียงแผ่ว

แต่สิ่งที่ได้รับคือ ไหมมองด้วยหางตา ก่อนจะเชิดหน้าหนีไปก้มเล่นโทรศัพท์ต่ออย่างไม่แยแส กลิ่นอายความเย็นชาแผ่ซ่านจนเพื่อนคนอื่นในห้องยังสัมผัสได้

 ขิมใจหายวาบ... ไหมคงรู้เรื่องนี้แล้วชัวร์ และที่สำคัญ ไหมก็คงต้องเลือกข้างไทอย่างแน่นอน

"ไหม... มึงโกรธกูหรอ กูอธิบายได้นะ" ขิมยังไม่ยอมแพ้ พยายามสะกิดแขนเพื่อน

"อย่ามาแตะ กูไม่มีอะไรจะคุยกับคนอย่างมึงขิม เฮียกูอุตส่าห์ตั้งใจรักมึง แต่มึงกับทำกับเขาแบบนี้เนี่ยนะ ทุเรศวะ" ไหมสะบัดมือออกไม่ให้ขิมจับ

"มึงกับเฮียกำลังเข้าใจกูผิดนะ…เดี๋ยวกูให้ดูแช…" ขิมยังไม่ทันพูดจบ ไหมก็พูดตัดบทขึ้นมา

"มึงไม่ต้องมาอธิบายอะไรหลอก ภาพมันฟ้องขนาดนั้น"

"เฮ้ย เป็นไรกันวะ? ทะเลาะอะไรกันรุนแรงขนาดนี้" เพื่อนในกลุ่มที่เห็นบรรยากาศมาคุเริ่มเข้ามาห้ามทั้งสอง

พวกเขาไม่รู้หรอกว่าเกิดอะไรขึ้น ถึงเคร่งเครียดกันขนาดนี้ ขิมได้แต่ส่ายหน้าทั้งน้ำตาเพราะพูดอะไรไม่ออก

พอเลิกเรียน ขิมกะจะดักรอคุยกับไหมให้รู้เรื่อง แต่ไหมกลับคว้ากระเป๋าแล้ว เดินหน้าตึงออกจากห้องไปทันที ไม่แม้แต่จะหันมามองขิมที่ยืนร้องไห้อยู่ตรงนั้น

จบแล้ว... แม้แต่เพื่อนที่สนิทที่สุดยังไม่เชื่อเธอเลย

คอนโดขิม

ขิมกลับมาถึงคอนโด ล้มตัวลงนอนร้องไห้จนหลับไปเพราะความเพลีย ตื่นมาอีกทีห้องก็มืดสนิท เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยความหวังเล็ก ๆ ว่าไทจะใจอ่อนทักมาบ้าง แต่ก็ไม่มีวี่แววเลย

เธอรีบกดเข้าแอปฯ สีน้ำเงิน ไปที่หน้าโปรไฟล์ของไท...เขาลบทุกอย่าง ไม่เหลือร่องรอยว่าเคยมีขิมอยู่ในชีวิตเลย รูปคู่ที่ไปเที่ยวด้วยกัน รูปที่ไทแอบถ่ายขิมตอนหลับ หรือแม้แต่ไฮไลต์สตอรี่ที่เคยหวานซึ้ง หายเกลี้ยง และที่เจ็บแสบที่สุดก็คือ... ไทเลิกเป็นเพื่อนและบล็อกเธอทุกช่องทาง

"ฮือออออ! เฮีย... ทำไมใจร้ายขนาดนี้วะ"

ขิมร้องไห้โฮออกมาอย่างไม่ขาดสายในห้องที่ว่างเปล่า เธอพยายามกดโทรหาไทซ้ำ ๆ เป็นสิบ ๆ สาย แต่ผลคือ 

~หมายเลขที่ท่านเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้ ~

หรือไม่ก็ถูกตัดสายทิ้งทันทีที่เบอร์เธอโชว์ขึ้นมา

ขิมปาโทรศัพท์ลงบนเตียงอย่างคนหมดแรง ความเสียใจมันจุกจนแทบจะหายใจไม่ออก เธอรู้แล้วว่าสำหรับไท คำว่าโอกาสครั้งที่สองมันไม่มีอยู่จริง ไทเป็นคนจริงเจ็บจริง และตอนนี้เขาตัดเธอออกจากชีวิตไปอย่างสมบูรณ์ไปแล้ว ทิ้งให้ขิมจมอยู่กับความผิดที่ตัวเองไม่ได้ตั้งใจก่อเพียงคนเดียว

อู่เฮียไท

อู่ที่เคยสะอาดสะอ้าน บัดนี้กลับเต็มไปด้วยขวดเหล้าขาวและกระป๋องเบียร์เกลื่อนกลาด กลิ่นแอลกอฮอล์คละคลุ้งไปทั่วห้องทำงาน  ไทในสภาพที่ดูไม่ได้เลย  ผมเผ้ายุ่งเหยิง ตาแดงก่ำจากการร้องไห้และอดนอน นั่งกอดขวดเหล้าเหมือนเป็นอวัยวะที่ 33 ของร่างกาย

"ฮึก!!!... ทำไมมึงต้องเป็นแบบนี้ด้วยวะขิม..." ไทพึมพำเสียงยาน ก่อนจะยกเหล้าเพียวๆ กรอกเข้าปากจนสำลัก

"แค่กๆๆ"

ปอกับไหม เดินเข้ามาเห็นสภาพเพื่อนและพี่ชายถึงกับต้องกุมขมับ ไหมรีบเดินเข้าไปคว้าขวดเหล้าออกจากมือของพี่ชายเธอทันที

"พอได้แล้วเฮีย กินให้ตายเมียของเฮียก็ไม่กลับมาหรอก!" ไหมตวาดเสียงดังลั่นห้องทำงาน

"มึงไม่ต้องมายุ่งกับกูเลยไหม... เพื่อนรักมึงน่ะ มันไปเสวยสุขกับไอ้ภาคแล้ว มันหลอกกูให้เป็นไอ้ควายกินหญ้าอยู่ตั้งนาน"

ปอถอนหายใจยาว เดินเข้าไปตบไหล่เพื่อนเบาๆ

 "ใจเย็นดิไอ้ไท มึงคบกับขิมมา มึงก็น่าจะรู้ว่าน้องเขาเป็นคนยังไง ขิมดูรักมึงจะตายห่า จะกลับไปหาไอ้ภาคนั่นเพื่ออะไรวะ?"

"หลักฐานคาตาขนาดนั้นมึงยังจะช่วยมันแก้ตัวอีกหรอวะไอ้ปอ รูปมันฟ้องว่านอนอยู่บนเตียงด้วยกัน มึงจะให้กูคิดว่ามันไปนั่งพับเพียบสวดมนต์กันเหรอวะ!"

"เออ รูปน่ะกูเห็นแล้ว แต่มึงไม่สงสัยเหรอว่าทำไมไอ้ภาคถึงมีรูปส่งมาให้มึงเร็วขนาดนั้น มึงลองหาความจริงดูบ้างรึยัง ไม่ใช่เอามือปิดหูปิดตาแล้วแดกแต่เหล้าแบบนี้"

"ใช่เฮีย ถึงหนูจะโกรธขิมที่มันโกหกเรื่องไปธนาคาร แต่หนูก็ว่ามันแปลกๆ ไอ้เหี้ยภาคน่ะมันเล่ห์เหลี่ยมเยอะจะตาย เฮียไม่คิดเหรอว่ามันอาจจะจัดฉาก?" ไหมพูดเสริมต่อ

"จัดฉากเหี้ยไรล่ะ ขิมมันก็ยอมรับเองว่าไปหาจริงๆ เพราะมันไม่เถียงกูกลับเลย" ไทตะโกนลั่นพลางขว้างแก้วลงพื้นจนแตกกระจาย

เพล้ง!!!

 "กูเจ็บว่ะปอ... กูรักของกูมาก รักขิมมันมานานแล้ว กูมันไม่ดีตรงไหน มึงเข้าใจกูมั้ย!"

"ทุกตรง…แถมตอนนี้ยังทำตัวเหมือนหมาอีก" ไหมหันมาพูดกับไท

"เออ กูเข้าใจ แต่มึงโตแล้วนะไอ้ไท ใจร้อนเป็นไฟแบบนี้ระวังจะเสียใจภายหลัง แล้วอย่าหาว่ากูไม่เตือนมึงก็แล้วกัน ถ้าขิมถูกใส่ร้ายขึ้นมาจริงๆ มึงนั่นแหละที่จะเป็นไอ้หน้าโง่ของจริงที่ไล่เมียตัวเองไป" ปอมองเพื่อนด้วยความสงสาร

ไทชะงักไปเล็กน้อย กับคำพูดของปอเริ่มเจาะเข้าถึงสมองที่กำลังมึนเมา ความเงียบเข้าปกคลุมภายในจิตใจ ไทก้มหน้านิ่ง ปล่อยให้หยดน้ำตาไหลลงกระทบพื้นปูน

"ถ้าขิมมันหลอกกูอีกล่ะปอ... กูจะเอาหน้าไปไว้ไหน..." ไทถามเสียงสั่น

"งั้นมึงก็ไปสืบให้รู้ดำรู้แดงไปเลย ถ้ามันเป็นเรื่องจริง มึงก็ค่อยเลิกกูไม่ห้าม  แต่นี่มึงยังไม่ถามความจริงจากปากเขาสักคำ มึงก็ตัดสินเขาแล้วเหรอวะ?" 

ไทนิ่งเงียบ แววตาที่เคยมีแต่ความโกรธเริ่มมีความลังเลสับสนเข้ามาแทนที่