บทที่ 38 เฮียเข้าใจหนูผิด

อู่เฮียไท

... ไทที่กำลังนั่งตรวจเช็คอะไหล่รถอย่างอารมณ์ดี เขามองนาฬิกาเป็นระยะ รอเวลาเมียกลับมาจู๋จี๋กันตามที่นัดไว้

ติ๊ง!

เสียงข้อความเข้า ไทหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูด้วยรอยยิ้ม เพราะนึกว่าเป็นขิม แต่พอเปิดดู รอยยิ้มของไทกับหายวับไปกับตา ตัวแข็งค้างราวกับหินที่ถูกสาป

ภาพที่ส่งมาจากเมสเสจภาค คือภาพ ขิมที่กำลังก้มลงไปหาภาคบนเตียงในห้องที่ดูยังไงก็ไม่ใช่ห้องนอนของขิม  พร้อมกับข้อความสั้น ๆ ที่บาดลึกไปถึงกระดูก

"เมียมึงมาหากูถึงห้อง... ขอบใจนะที่ดูแลให้ซะดิบดี แต่ดูเหมือนขิมจะยังลืมรสชาติของเก่าไม่ได้ว่ะ!"

"ไอ้สัส…มึงทำอะไรขิม"

"อยากรู้ก็ถามเมียมึงเอาเองดิ…ไอ้โง่"

ไทนั่งกำโทรศัพท์จนสั่นไปทั้งตัว น้ำตาที่ลูกผู้ชายอย่างเขาไม่เคยให้ใครเห็น กลับไหลคลอเบ้าด้วยความเสียใจและผิดหวังกับสิ่งที่เกิดขึ้น

"กูรักมึงขนาดนี้... กูประเคนให้มึงทุกอย่าง แต่มึงกลับไปหามันอีกแล้วเหรอวะขิม?"

เขาทุบโต๊ะทำงานดัง ปัง! จนลูกน้องในอู่สะดุ้งกันหมด

"ไอ้เหี้ย ใครก็ได้ไปเอารถออก กูจะไปฆ่าคน" ไทตะโกนลั่นอู่ ท่าทางเหมือนยักษ์ปักหลั่นที่พร้อมจะทำลายทุกอย่างที่ขวางหน้า

เป็นจังหวะเดียวกับที่รถแกร็บของขิมเลี้ยวเข้ามาจอดที่หน้าอู่ ขิมเดินลงมาจากรถด้วยใบหน้ายิ้มแย้มหวังจะมาอ้อนไทเหมือนทุกวัน แต่พอเธอเห็นหน้าไทที่แดงก่ำและน้ำตาที่เปียกแก้ม ขิมก็ชาวาบไปทั้งตัว

"เฮียไท... มีอะไรหรอ ร้องให้ทำไม?" ขิมถามเสียงสั่น

 

"มึงไปไหนมาขิม" ไทตวาดลั่นจนลูกน้องที่กำลังรื้อเครื่องรถอยู่ถึงกับทำประแจหลุดมือ 

"ขิมไปธุระ..."

ไทไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาชูโทรศัพท์ที่โชว์รูปภาพนั้นขึ้นมาต่อหน้าขิม

"ธุระบ้านมึงสิ  ธนาคารพ่อมึงอยู่บนเตียงไอ้ภาคเหรอ"  รูปภาพนั้นเหมือนหลักฐานมัดตัวที่ทำให้ขิมพูดไม่ออก

 "มึงทำแบบนี้กับกูได้ไงวะขิม กูกลายเป็นไอ้หน้าโง่ที่นั่งรอเมียกลับมากินข้าว แต่มึงกลับไปสำเริงสำราญกับผัวเก่ามึงหรอวะ"

"ไม่ใช่นะเฮีย! มันป่วย ขิมแค่ไปป้อนยาป้อนข้าว..." ขิมพยายามเข้ามายื้อแขนไท

ไทสะบัดแขนออกอย่างแรงจนขิมเซ แววตาที่เคยมองเธอด้วยความรัก ตอนนี้กลับมีแต่ความผิดหวังและรังเกียจ

"พอ! กูไม่อยากฟังคำตอแหลของมึงอีกแล้ว!" ไทตะโกนทั้งน้ำตา 

"ครั้งแรกที่มึงไปหามันกูก็ไม่ได้คิดอะไร เพราะเรายังไม่ได้คบกัน แต่นี่มันครั้งที่สอง มึงเห็นกูเป็นอะไรในสายตามึงวะขิม ในเมื่อมึงลืมมันไม่ได้ รักมันมาก มึงก็กลับไปหามันเลย"

"เฮีย ฟังขิมก่อน...มันไม่ใช่แบบที่เฮียคิดนะ"

"กูบอกให้พอไง! เก็บของ ของมึงไปให้หมด แล้วออกไปจากอู่กูเดี๋ยวนี้" ไทชี้หน้าขิมด้วยมือที่สั่นเทา

 "แล้วอย่ามาให้กูเห็นหน้าอีก อย่ากลับมาเหยียบที่นี่อีกเป็นอันขาด ที่นี่ไม่ต้อนรับผู้หญิงแบบมึงอีกแล้ว"

"ฮึก…เฮีย มันไม่ใช่แบบที่เฮียคิดนะ"

ขิมร้องไห้โฮ พยายามจะเข้าไปกอดไท แต่ไทกลับถอยหนีเหมือนเธอเป็นสิ่งน่ารังเกียจ

"ไม่ใช่แบบนั้นแล้วแบบไหน รูปมันชัดขนาดนี้อะ มึงจะมาแก้ตัวอะไรอีก สงสัยที่เอากันทุกวันนี้ คงไม่ถึงใจมึงสินะ"

"ทำไมเฮียต้องพูดแรงขนาดนี้ด้วย…ฮึก…ฮื้อออ"

"แค่นี้มันยังน้อยไปกับสิ่งที่มึงทำกับกูด้วยซ้ำ…"

"ไอ้เหี้ยภาคเดี๋ยวกูไปจัดการมันแน่ แต่มึง... เชิญมึงไปเสวยสุขกับมันให้พอเถอะ"

"เฮีย! ใจเย็นก่อนเฮีย!" พวกลูกน้องสามสี่คนรีบวิ่งเข้ามาล็อกตัวไทไว้ เพราะเห็นท่าทางไทเหมือนคนสติหลุด 

"ปล่อยกู! กูจะไปฆ่ามัน" ไทพยายามดิ้น

"น้องขิมกลับไปก่อนเถอะครับ ตอนนี้เฮียไทคงคุยไม่รู้เรื่องแล้ว ขืนอยู่ต่อเรื่องจะยิ่งบานปลาย กลับไปตั้งหลักก่อนเถอะครับ" กัสหันไปบอกขิม

ขิมมองไทที่ยืนร้องไห้อย่างคนหัวใจสลาย เธอรู้ว่าอธิบายไปตอนนี้ไทก็ไม่ฟัง ขิมจึงจำใจเดินออกจากอู่ไปทั้งน้ำตา ทิ้งให้ไททรุดตัวลงนั่งกับเก้าอี้ไม้ตัวเก่า ท่ามกลางเสียงตะโกนด่าทอที่ปนเปไปกับเสียงสะอื้นของผู้ชายที่ชื่อว่าไท

"ไปเลย! ไปให้พ้น! อย่ากลับมาหาไอ้หน้าโง่อย่างกูอีก"

ขิมเดินออกจากอู่มาเหมือนคนไร้วิญญาณ เสียงตะโกนไล่หลังของไทมันดังก้องอยู่ในหัวซ้ำไปซ้ำมา ขาที่เคยเดินคล่องแคล่วกลับหนักอึ้งจนก้าวแทบไม่ออก เธอโบกแท็กซี่กลับมาที่คอนโดของตัวเองที่ไม่ได้กลับมานอนเกือบเดือน

 ทันทีที่ไขกุญแจเปิดประตูเข้าไปในห้องที่มืดสนิทและเย็นเยียบ ขิมก็ปล่อยโฮออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ เธอล้มตัวลงนั่งกองกับพื้นหน้าประตูห้อง ร่างกายสั่นเทาด้วยแรงสะอื้น

"ฮึก…ทำไมเรื่องมันต้องเป็นแบบนี้ด้วยวะ ขิมมันโง่เองที่ไม่รอบคอบ" ขิมพึมพำกับตัวเองทั้งน้ำตา

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา มือไม้สั่นจนเกือบทำหลุดมือ ขิมรีบกดเบอร์หา ไหม เพื่อนที่สนิทที่สุดในตอนนี้ เพราะเธอไม่รู้จะหันหน้าไปพึ่งใคร ความจริงมันจุกอยู่ที่อก เธอต้องการใครสักคนที่รับฟังและช่วยยืนยันว่าเธอไม่ได้ทำเรื่องระยำอย่างที่ไทเข้าใจ

ตื๊ด... ตื๊ด...

"รับสายสิไหม... รับเถอะ" ขิมภาวนาในใจ

แต่ผลที่ได้คือความเงียบ ไหมไม่ยอมรับสาย ขิมพยายามกดโทรย้ำอยู่หลายครั้ง แต่ก็ไม่มีคนรับสายเลย เธอลืมนึกไปว่าตอนนี้ไหมคงอยู่กับปอ และอาจจะกำลังวุ่นวายเรื่องพ่อแม่ตามที่เคยบอกไว้ หรือไม่ก็คงกำลังมีความสุขกันจนไม่ได้ยินเสียงโทรศัพท์

ขิมทิ้งโทรศัพท์ลงบนโซฟาอย่างอ่อนล้า เธอเดินไปที่กระจกบานใหญ่ มองดูสภาพตัวเองในตอนนี้ ตาบวมแดงก่ำ กระโปรงทรงเอ ที่ไทเพิ่งจะบ่นว่าสั้นไปเมื่อเช้า บัดนี้มันยับยู่ยี่ไม่ต่างจากสภาพจิตใจของเธอ

"เฮียไท... ฟังกันบ้างสิเฮีย ฮรื้อออ…" 

ภาพใบหน้าของไทตอนที่น้ำตาไหลมันทำให้เธอเจ็บปวดมาก  เธอไม่เคยเห็นไทร้องให้มาก่อนเลย ขิมรู้ว่าไทเป็นคนขี้หวงและรักเธอมากแค่ไหน แต่การที่เขาไม่เปิดโอกาสให้เธออธิบายเลยมันทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกเขาทอดทิ้งแล้วจริงๆ

เธอนึกถึงคำพูดของภาคที่บอกว่า "ไม่มีใครดีกับภาคเท่าขิม" ตอนนี้ขิมรู้แล้วว่ามันคือคำลวงที่ภาคตั้งใจจะพังชีวิตเธอ และเขาก็ทำมันสำเร็จ

เธอพยายามโทรหาไหมอีกครั้ง หวังว่าเพื่อนจะช่วยคิดหาทางออก หรืออย่างน้อยก็ช่วยไปพูดกับปอให้ปอไปกล่อมไทอีกแรง แต่สุดท้ายก็ยังเป็นความเงียบเหมือนเดิม

ขิมซุกหน้าลงกับหัวเข่า ร้องไห้จนไม่มีน้ำตาจะไหล ความเงียบในคอนโดมันน่ากลัวกว่าเสียงด่าของไทเสียอีก เพราะมันย้ำเตือนว่าตอนนี้เธอไม่เหลือใครเลย