MasukShare
ตอนที่ 11 พบเจอกันอีกครั้ง 2/2
Tanggal publikasi:
2025-01-07 15:16:55ตอนที่ 11 พบเจอกันอีกครั้ง 2/2
ภาคินขับรถมุ่งกลับเข้าตัวเมืองทันที เพื่อที่จะพาหญิงสาวไปส่งโรงพยาบาล ส่วนคนเจ็บ ก็เอาแต่กอดผ้าขนหนูเอาไว้แน่นด้วยเนื้อตัวที่สั่นเทา ภาคินมองด้วยความรู้สึกสงสาร ผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่ต้องมาเจออะไรแบบนี้นี่ถ้าเขา กับคนสนิทไม่มาเจอเข้าเสียก่อนเขาก็ไม่อยากจะคิดเลยว่า ผู้หญิงตรงหน้าของเขานี้จะมีสภาพเป็นเช่นไร พวกมันอาจจะ ทำปู้ยี่ปู้ยำกับผู้หญิงแล้วฆ่าปิดปาก.. อย่างที่เป็นข่าวร้ายๆข่าว พอคิดมาถึงตรงนี้ก็พรานให้เขาอยากจะกลับไปกระทืบไอ้พวกเด่นสังคมพวกนั้นให้จมธรณีไม่ต้องได้ผุดไม่ต้องได้เกิดมาอีก.. ด้วยความ เร็วที่เขาขับไม่นานก็มาถึงโรงพยาบาล เขาลงจากรถแล้วเรียกให้ บุรุษพยาบาลเข้ามานำตัวหญิงสาวไปส่งห้องฉุกเฉินทันที "คุณบุรุษพยาบาลครับทางนี้มีคนเจ็บครับ!.."เขาเปิดประตูเรียกบุรุษพยาบาล ที่อยู่ตรงนั้นทันที บุรุษพยาบาลรีบเข็นรถเข็นไปรับตัวของธารธาราทันทีที่สิ้นเสียงของภาคินไม่กี่วินาทีธารธาราก็ถูกนำตัวเข้าห้องฉุกเฉิน โดยมีภาคินยืนรออยู่ด้านนอก เพื่อรอฟังข่าว.. จากนั้นก็มีพยาบาลเดินออกมาจากห้องฉุกเฉิน เขารีบเอ่ยถามทันที "คนเจ็บเป็นยังไงบ้างครับคุณพยาบาล?"เขาถามออกไปเสียงขรึม ทำเอาพยาบาลสาวถึงกับตัวแข็งเมื่อได้ยินน้ำเสียงอันทรงอำนาจบวกกับบุคลิกที่นิ่งถึงของชายหนุ่มมากถึงตรงหน้า "คุณหมอกำลังตรวจร่างกายอยู่ค่ะ เชิญคุณผู้ชายไปลงทะเบียนตรงแผนกเวชระเบียนด้วยนะคะ" พยาบาลสาวรีบตอบคำถามแล้วให้ชายหนุ่มไปลงทะเบียนให้คนเจ็บด้วยน้ำเสียงสุภาพ "อ้อครับ" เขาพยักหน้าแล้วขานรับก่อนจะเดินออกไป โทรหาคนสนิทให้หา บัตรประจำตัวของหญิงสาวที่อาจจะตกอยู่ในรถแล้วถ่ายส่งมาให้เขา ตืด!!ตืด!. เสียงเรียกเข้าดังอยู่ไม่กี่ครั้งก็มีเสียงของมาวินตอบกลับมา "ครับนาย" ทันทีที่ได้ยินเสียงของคนสนิทเขาก็รีบสั่งความทันที "วินนายไปหาดูซิว่าบัตรประจำตัวของผู้หญิงคนนั้นอยู่ในรถหรือเปล่า เจอแล้วก็ถ่ายรูปส่งมาให้ฉันฉันจะลงทะเบียนคนไข้ให้เธอ?" "ครับนาย"มาวินรับรับคำแล้วไปทำตามทันที "แล้วตอนนี้ตำรวจมาหรือยัง?"เขาถาม และก่อนที่มาวินจะตอบหูเขาก็ได้ยินเสียงหวอรถตำรวจวิ่งมาทางนี้พอดี "มาแล้วครับนาย."เขาตอบก่อนจะเปิดประตูรถของหญิงสาวเพื่อหากระเป๋าสตางค์เพื่อที่จะเอาบัตรประชาชนถ่ายส่งไปให้กับผู้เป็นนาย เมื่อได้รับรูปถ่ายบัตรประชาชนของหญิงสาวแล้วเขาก็วางสาย เดินไปยังแผนกเวชระเบียนทันที กลับมาอีกทีคุณหมอก็ออกมาจากห้องฉุกเฉินพอดี "คนเจ็บเป็นยังไงบ้างครับคุณหมอ"เขาทานทันทีที่เห็นคุณหมอเดินออกมา "หัวแตกเย็บไป 4 เข็มครับแล้วก็ร่างกายมีบาดแผลถลอกพกช้ำหลายจุด คนเจ็บต้องนอนดูอาการที่โรงพยาบาลซัก 3-4 วันนะครับ"นายแพทย์หนุ่มบอกกับชายหนุ่มญาติคนไข้ทันที "ครับ" เขาพยักหน้ารับก่อนจะบอกกับคุณหมอ "เดี๋ยวอาจจะมีตำรวจมาสอบปากคำคนเจ็บคุณหมอช่วยให้ความร่วมมือด้วยนะครับ "เขาไม่ลืมบอกกับคุณหมอหนุ่มเกี่ยวกับคนเจ็บที่เขาช่วยเหลือมา คุณหมอหนุ่มมองหน้าเขาแล้วพยักหน้าก่อนที่เขาจะเล่ารายละเอียดให้กับคุณหมอเจ้าของไข้ของหญิงสาวได้ฟังเมื่อฟังจบแล้วคุณหมอหนุ่มจึงสั่งให้พยาบาลนำตัวคนเจ็บไปเอกซเรย์ทั้งตัวและตรวจให้ละเอียดอีกครั้งเพื่อเก็บหลักฐานก่อนจะให้ พยาบาลพาไปพักที่ห้องพักคนไข้ ธารธาราที่ยังมีสติอยู่ถูกบุรุษพยาบาลเข็นไปยังห้องพักทันทีที่ออกจากห้องฉุกเฉิน โดยมีสายตาของภาคินที่ยืนคุยโทรศัพท์อยู่กับมาวินมองตามไปจนสุดสายตา "เจ้านายครับพวกมันถูกตำรวจนำตัวไปโรงพักแล้วครับส่วนผมก็กำลังจะไปหาเจ้านายที่โรงพยาบาลนะครับ" มาวินบอกกับเจ้านาย "อืม.."ภาคินขานรับและวางสายไป ที่ห้องพักคนป่วย ธารธารามองดูกระปุกน้ำเกลือและเข็มที่เสียบอยู่ที่แขน ด้วยความรู้สึกที่กลัวยังไม่หายก่อนที่เธอจะถามถึงผู้มีพระคุณที่ช่วยเหลือชีวิตของเธอเอาไว้จากพยาบาลสาว "คุณพยาบาลคะผู้ชายที่พาฉันมาส่งโรงพยาบาลอยู่ไหนคะ?"เธอถาม "ดิฉันเห็นเขาคุยโทรศัพท์อยู่ข้างนอกนะคะคนไข้" พยาบาลสาวตอบ "คุณพยาบาลช่วยไปตามข่าวมาพบฉันทีได้ไหมคะ?"เธอบอก กับพยาบาลสาว "ได้ค่ะ.."พยาบาลสาวยิ้มรับแล้วก็กำลังจะออกไปตามชายหนุ่มแต่ประตูก็ถูกเปิดเข้ามาเสียก่อน อุ้ย!! พยาบาลสาวอุทานแล้วยืนมองชายหนุ่มมาดเซอหน้าตาหล่อเหลาตรงหน้าด้วยความรู้สึกชื่นชม ก่อนจะหลบให้คนตัวสูงเข้ามาในห้อง.. ส่วนตัวเองก็ขออนุญาตหลบออกไปจากห้องทันที ธารธารามองคนที่เข้ามาใหม่ด้วยตาเบิกกว้าง พลางพึมพำออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ "คุณนั่นเอง?.."เธอพึงพำด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่า...ด้านภาคินเองก็ตะลึงอยู่ไม่น้อยที่เห็นผู้หญิงที่เขาช่วยเหลือมาเป็นผู้หญิงคนเดียวกันกับคนที่เดินซุ่มซ่ามมาชนเขาถึง 2 ครั้ง 2 ครา "คุณนั่นเอง"เขาเองก็พึมพำออกไปเช่นเดียวกัน ก่อนจะเอ่ยถามหญิงสาวที่นอนเนื้อตัวเต็มไปด้วยผ้าก๊อซปิดแผลอยู่บนเตียงคนไข้ ออกมาเสียงขรึม "คุณเป็นยังไงบ้าง?" เขาถาม "เจ็บไปทั้งตัวเลยค่ะ"เธอตอบ "แล้วคุณมาเจอกับไอ้พวกนั้นได้ยังไง?"เขาถาม "ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะอยู่ๆพวกมันก็ขับรถมาปาดหน้ารถของฉัน" เธอตอบ "คุณเคยเห็นหน้าพวกมันมาก่อนไหม?"เขาถาม "ไม่เคยเลยค่ะ" เธอตอบ "แล้วตอนนี้พวกมันอยู่ที่ไหนเหรอคะ"เธอถามหาพวกคนชั่วทั้งสาม "ส่งตัวพวกมันให้ตำรวจไปแล้วครับ"เขาตอบ "ค่ะ "เธอพยัก "อีกไม่นานตำรวจก็คงจะมาสอบปากคำ"เขาบอก เธอพยักหน้ารับอีกครั้ง ด้วยใบหน้าที่เศร้าสลดเพราะนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ เธอเองก็อยากจะร้องไห้ออกมาอีกครั้ง จนน้ำตา เออล้นขอบตาออกมาอย่างที่เธอไม่รู้ตัว "คุณไม่เป็นอะไรมากก็ดีแล้วพักผ่อนเถอะ อีกเดี๋ยว ตำรวจก็คงจะมาสอบปากคำ"เขาบอก "ขอบคุณคุณมากนะคะที่ช่วยฉัน.ขอบคุณมากๆค่ะ" เธอขอบคุณเขาทั้งน้ำตา นี่ก็เป็นครั้งที่ 3 แล้วพี่เขาได้ช่วยเธอเอาไว้ อาจจะเป็นเรื่องบังเอิญหรืออะไรก็ตามยังไงเสียเธอก็อยากจะขอบคุณเขาจากใจของเธอจริงๆ "ครับ"เขารับคำเสียงขรึม จากนั้นห้องทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบ ก่อนที่เขาจะนึกขึ้นได้แล้วถามเธอออกไปอีกครั้ง "อยากจะโทรหาคนที่บ้านไหมครับ"เขาถาม เธอพยักหน้ารัวเร็วเมื่อนึกถึงบิดาขึ้นมาป่านนี้ทุกคนคงจะรอเธอแย่แล้ว "ค่ะ" จากนั้นเธอก็บอกเบอร์ของบิดาที่เธอจำได้จนขึ้นใจให้กับชายหนุ่มได้กดโทรหาทันที เมื่อเธอบอกว่าเธออยู่ที่โรงพยาบาลเกิดอุบัติเหตุขึ้นนิดหน่อยเสียงของบิดาก็ถามกลับมาด้วยน้ำเสียงตื่นตกใจ "ได้ๆเดี๋ยวพ่อจะไปเดี๋ยวนี้" นายสันติเมื่อได้รับสายจากเบอร์แปลก และเสียงของบุตรสาวบอกว่าตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาลเขาก็รีบถามชื่อโรงพยาบาลแล้วพาภรรยากับบุตรสาวคนเล็กไปยังโรงพยาบาลทันที ผ่านไปไม่ถึง 10 นาทีมาวินก็เข้ามา พร้อมกับคำสารภาพของ ไอ้คนชั่วทั้ง 3 ที่เขาเข้นเอาคำตอบจากปากของมันด้วยตัวเองก่อนที่ตำรวจจะมาถึง เมื่อมาวินเปิดประตูห้องพักผู้ป่วยเข้ามาเห็นหน้าของหญิงสาวที่พวกเขาได้ช่วยเหลือเอาไว้ก็ถึงกับอึ้งมองหน้าเจ้านาย ครั้งแล้วครั้งเล่าก่อนจะเอ่ยถามหญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียง "คุณเป็นยังไงบ้างครับ?"เขาถามเสียงขรึมไม่แพ้ผู้เป็นนาย "ก็เจ็บไปทั้งตัวเลยค่ะ ขอบคุณมากๆนะคะที่ช่วยเหลือฉัน"เธอตอบและขอบคุณผู้ชายอีกคนที่มีส่วนช่วยเหลือเธอจากใจจริง "ไม่เป็นไรครับเป็นใครที่เจอกับเหตุการณ์แบบนี้ก็ต้องช่วยกันทุกคนนั่นแหละครับ"เขาตอบ ก่อนจะตัดสินใจถามหญิงสาวออกไป "คุณชื่ออะไรครับ" มาวินถามทั้งๆที่รู้แต่เขาก็อยากจะรู้จากปากของ เจ้าตัวว่าเป็นใครชื่ออะไรมาจากไหน "ฉันชื่อธารธาราเป็นเจ้าของไร่ธารธาราค่ะ"เธอตอบ มาวินพยักหน้า "ก่อนหน้านี้คุณเคยมีเรื่องทะเลาะเบาะแว้งกับใครหรือเปล่าครับหรือ มีเรื่องที่ไม่ลงรอยกับใครหรือเปล่าครับ"เขาถาม พลางจ้องหน้าหญิงสาว ธารธาราสายหน้าเรือเร็วเพราะเธอไม่เคยมีเรื่องกับใครและผิดใจกับใครจริงๆ "ทำไมคุณถึงถามฉันอย่างนั้นหรือคะ?" เธอถาม "เพราะไอ้พวก 3 ตัวนั้นมันยอมรับกับผมว่ามีคนจ้างมันมาทำร้ายคุณครับ" มาวินเลือกที่จะบอกความจริงกับหญิงสาวออกไป.. ธารธาราถึงกับหน้าซีดเมื่อได้ยินคำพูดของผู้มีพระคุณตรงหน้า. ภาคินเองก็ขมวดคิ้วเข้าหากันเช่นเดียวกัน "มีคนจ้างพวกมันมาเหรอคะ?" เธอถามเสียงสั่นแววตาสับสน "ครับมีคนจ้างพวกมันมา"เขาย้ำคำเดิม ทำเอามือของธารธาราเย็นเหฉียบสั่นสะท้านหน้าซีดจนไร้สีเลือด ภาคินกับมาวินมองด้วยความสงสาร ถึงพวกเขาจะเป็นผู้ชายนิ่งขรึมและแข็งกระด้างแต่ก็ยังมีหัวใจ และในขณะที่เธอตกอยู่ในความคิดของตัวเองอยู่นั้นประตูห้องพักผู้ป่วยก็ถูกเปิดเข้ามา เป็นสันติกับนางสิรินาถและเพลงที่นั่นเองที่เปิดประตูเข้ามา "น้ำลูกเกิดอะไรขึ้นกับลูก?"นายสันติรีบเดินเร็วมาหาบุตรสาวทันทีด้วยความเป็นห่วง ตามมาด้วยนางสิรินาถที่มีใบหน้าตื่นตระหนกและเพลงพิณที่เดินตามหลังบุพการีทั้งสองเข้ามาอย่างเงียบๆ
Bab terbaru
หอบหัวใจหนีไปเป็นพ่อเลี้ยง ตอนที่ 23 ผิดหวัง
ตอนที่ 23 ผิดหวัง ธารธารามองบิดาที่ทำหน้าขึงขังตะคอกใส่เธอด้วยความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจก่อนจะเอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียงที่แห่พร่า "น้ำถามพ่อจริงๆเถอะค่ะ พ่อเคยรักน้ำบ้างไหม? นอกจากเห็นน้ำเป็นคนงานในไร่แล้วพ่อเคยเห็นน้ำเป็นลูกของพ่อบ้างไหม?"เธอถามพร้อมกับมองหน้าบิดาด้วยน้ำตานองหน้า "ทำไมฉันจะไม่รักแกคุณนาทเองเขาก็รักแกเหมือนกับลูกในไส้ของเขาเสียด้วยซ้ำ" "ถ้าคุณพ่อบอกว่าพ่อรักน้ำ แล้วทำไมสิ่งที่เพลงทำกับน้ำพ่อไม่เห็นจะตำหนิเพลงเลยแม้แต่คำเดียวล่ะคะ แต่พ่อกลับมาตำหนิน้ำ ทั้งๆที่น้ำไม่ได้เป็นคนทำอะไรผิดทั้งๆ ที่น้ำเป็นคนถูกกระทำ นี่เหรอคะการ กระทำของพ่อที่บอกว่ารักลูกเท่ากัน..?"เธอถามทั้งน้ำตา "แล้วแกจะให้ฉันทำยังไงในเมื่อเรื่องมันก็เกิดขึ้นมาแล้วแล้วแกเองก็เป็นคนพูดเองกับปากว่าจะไม่แต่งงานกับตาภพแล้ว"สันติเอ่ยออกมาด้วยคิดว่าท่าบุตรสาวยกเลิกงานแต่งไปแล้ว มันก็ไม่ผิดที่บุตรสาวคนเล็กที่หลงรักคู่หมั้นของพี่สาวของตัวเองมากมายขนาดนี้จะเข้ามาอยู่แทนที่ เธอมองบิดาด้วยความรู้สึกผิดหวัง "โดยที่พ่อมาขอคู่หมั้นของน้ำให้กับลูกสาวคนเล็กของตัวเองแบบนี้นี่นะคะ?พ่อทำได้ยังไงคะ? พ่อใจร้ายกับหนูมากเลย
หอบหัวใจหนีไปเป็นพ่อเลี้ยง ตอนที่ 22 เผชิญหน้ากับความจริง
ตอนที่ 22 เผชิญหน้ากับความจริง "นะคุณไปเป็นเพื่อนฉันหน่อยฉันไม่อยากจะไปพบคนพวกนั้นคนเดียวจริงๆ"เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา ภาคินมองคนที่เขาหลวมตัวไปยุ่งเกี่ยวด้วยตั้งแต่แรก พลางถอนหายใจออกมาหนักๆ อย่างหลีกเลี้ยงไม่ได้ มองดูอีกที่ก็เห็นสายตาร้องขอกำลังจดจ้องเขาอยู่ "อืม..ก็ได้" เขาจึงจำใจต้องตอบตกลงไปเป็นเพื่อนของเธอ เพื่อไปพบกับครอบครัวของคู่หมั้นและครอบครัวของตัวเองในครั้งนี้อย่างจำใจ ณไร่ธารธารา หลังจากที่ 3 คนพ่อแม่ลูกกลับไปแล้วนายสันติก็เอาแต่นั่งสองมือกุมขมับพิงพนักโซฟาด้วยความเหน็ดเหนื่อยและเหนื่อยใจ ข้างกายมีนางศิริมาถค่อยปล่อบประโลมอยู่ไม่ห่าง ห่างออกไปมีบุตรสาวคนเล็ก นั่งจิ้มโทรศัพท์อยู่โดยไม่มีท่าทีทุกข์ร้อนใจอะไร ท่าทีสบายใจของบุตรสาวทำเอานางสิรินาถ ถึงกับมองด้วยความแปลกใจ แต่นางก็ไม่ได้ใส่ใจเพราะคิดว่าบุตรสาวคนเล็กยังเด็ก ในขณะที่คนทั้ง 3 กำลังนั่ง ต่างคนต่างก็คิด ถึงเรื่องต่างๆอยู่นั้นก็มีเด็กรับใช้วิ่งเข้ามาด้วยหน้าตาตื่นตกใจและดีใจไปในคราเดียวกัน "พ่อเลี้ยงแม่เลี้ยงเจ้าขา คุณน้ำกลับมาแล้วค่ะ" เสียงร้องโหวกเหวกของเด็กรับใช้วิ่งเข้ามาหาคนทั้งสาม นายสันติเมื่อได้
หอบหัวใจหนีไปเป็นพ่อเลี้ยง ตอนที่ 21 ผิดแผน
ตอนที่ 21 ผิดแผนสันติยังมีใบหน้าเคร่งเครียด ถึงจะได้ฟังเหตุผลที่บุตรสาวหนีไปก็เถอะ "ไม่มีเรื่องผู้หญิงคนอื่นใช่ไหม?"สันติยังคงอดที่จะถามไม่ได้คำถามของว่าที่พ่อตาทำเอาปองภพถึงกับหน้าเสีย กลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก"ไม่มีครับคุณอา ผมรักน้ำ ผมมีแค่น้ำคนเดียวครับ?"เขาพูดพลางปลายตาไปมองยังหญิงสาวอีกคนด้วยแววตาข่มขู่เพลงพิณเมื่อได้รับสายตาข่มขู่ และคำพูดของผู้ชายที่เธอรักบอกกับทุกคนว่าเขารักพี่สาวของเธอและในใจก็มีเพียงพี่สาวของเธอคนเดียว มันทำให้เธอถึงกับรับไม่ได้ ความเสียใจและน้อยใจมันก็ตีตื่นขึ้นมาจนเธออยากจะตะโกนถามออกไปต่อหน้าของเขาว่า แล้วเธอล่ะ? เป็นอะไร? ไม่มีส่วนใดสำคัญกับชีวิตเขาบ้างเลยหรือยังไง? เมื่อทนรับฟังต่อไปไม่ไหวเธอจึงลุกขึ้นยืนก่อนจะหันไปบอกกับมารดาสียงแข็ง"คุณแม่คะ! พอดีว่าลูกน้องที่ร้านโทรมาว่ามีเรื่องด่วนเพลงจะต้องออกไปเดี๋ยวนี้เพลงไปก่อนนะคะ" เธอพูดพลางมองหน้าของปองภพด้วยแววตาตัดพ้อ ก่อนจะเดินสะบัดหน้าเดินผ่านหน้าเขาออกจากห้องรับแขก โดยมีสายตาของคนทั้ง 4 มองตามด้วยความมึนงง? และไม่เข้าใจในอารมณ์ของหญิงสาว แต่กระนั้นนางศิรินาถก็ยังหั
หอบหัวใจหนีไปเป็นพ่อเลี้ยง ตอนที่ 20 ความเสียใจ
ตอนที่ 20 ความเสียใจ อีกด้านหนึ่งภายในห้อง ธารธาราที่เผลอหลับไปด้วยความเมื่อยล้าทั้งกายและใจ ตื่นขึ้นมาอีกทีท่ามกลางห้องที่ไม่คุ้นเคยตา กว่าเธอจะตั้งสติได้ว่าเธอมาขออาศัยอยู่ที่ไร่ชาภาคิน ก็กินเวลาไปเกือบนาที เธอมองออกไปด้านนอกหน้าต่างที่มีไร่ชากว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตาด้วยความหม่นเศร้า ยิ่งนึกไปถึงคนรักและผู้หญิงที่เป็นเพื่อนรักและน้องสาวเพียงคนเดียวของตัวเองมันก็ยิ่งทำให้เธออยากจะร้องไห้ออกมาอีกครั้ง พรางก็นึกสมเพชตัวเองที่ถูกเพื่อนสนิทและน้องสาวที่เธอทั้งรักและเอ็นดูหักหลัง ถ้าทั้งสองคนนั้นบอกกับเธอดีๆว่าชอบคนรักของเธอ เธอเองก็จะยอมหลีกทางให้แต่โดยดี เพราะเธอเองก็ไม่คิดที่จะแบ่งผู้ชายของตัวเองให้ผู้หญิงคนอื่นไปใช้เช่นกัน ถ้าเธอรู้ เธอก็จะยกให้อย่างไม่คิดที่จะเสียดายเลยแม้แต่นิดเดียว แต่คนพวกนั้นเลือกที่จะแทงข้างหลังเธอ ทำร้ายเธออย่างเลือดเย็น ในโชคร้ายก็ยังมีความโชคดีที่เธอรู้เรื่องสกปรกโสมมของคนพวกนั้นก่อนที่เธอจะได้แต่งงานกับเขา และตกนรกทั้งเป็น เมื่อถึงวันนั้น การเลิกรามันก็จะไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะการฟ้องหย่ามันไม่ได้ใช้เวลาแค่วันสองวันเสียทั้งเวลาและความรู้สึก.. ในขณะที่เธอกำล
หอบหัวใจหนีไปเป็นพ่อเลี้ยง ตอนที่ 19 ปองภพร้อนใจ
ตอนที่ 19 ปองภพร้อนใจเพลงพิณเข้ามาในบ้านสิ่งแรกที่เธอทำคือมองหาพี่สาวต่างมารดา"พี่น้ำกลับมาหรือยัง? "เธอถามเด็กรับใช้ที่อยู่แถวนั้น"คุณน้ำยังไม่กลับมาเลยค่ะคุณเพลง"เด็กรับใช้หันมาตอบเมื่อได้รับคำตอบของเด็กรับใช้เพลงพิณก็เดินขมวดคิ้วเข้าไปในบ้าน ด้วยอารมณ์หงุดหงิด เพราะเธอตั้งใจจะมาคุยกับพี่สาวเรื่องของปองภพ เธออยากจะขอร้องให้พี่สาวไปบอกกับปองภพให้เธอเป็นเจ้าสาวแทน แต่เมื่อเดือนเข้ามาในบ้านก็เห็นมารดานั่งอยู่ในห้องรับแขกกำลังนั่งสั่งงานทางไลน์อยู่กับออแกนไนท์ที่มาจัดเตรียมสถานที่งานแต่งให้กับพี่สาวของเธออยู่นางสิรินาถเองที่เห็นบุตรสาวเดินเข้ามาในบ้านในเวลานี่ก็อดที่จะขมวดคิ้วถามออกไปไม่ได้"อ้าวไม่สบายหรือเปล่าลูกทำไมกลับมาเวลานี้?"นางถาม บุตรสาวคนเล็กด้วยความเป็นห่วง"เปล่าค่ะแม่คะพี่น้ำยังไม่กลับมาอีกเหรอคะ?"เธอปฏิเสธมารดาพลางถามกลับ"แม่ยังไม่เห็นพี่น้ำเขากลับมาเลยนะ" นางสิรินาถตอบบุตรสาว"มีอะไรกับพี่เขาหรือเปล่า??"นางถามกลับอีก"ไม่มี!.".เพลงพิณตอบพลางเดินขึ้นห้องของตัวเองไป ปล่อยให้นางศิริมาศมารตอนบุตรสาวด้วยความมึนงง พลางพึมพำตามหลังบุตรสาว"อะไรกันอยู่ๆก็ไป"ด้านของเพลงพิณ
หอบหัวใจหนีไปเป็นพ่อเลี้ยง ตอนที่ 18 ช่วยเหลือ
ตอนที่ 18 ช่วยเหลือ เมื่อภาคินพาคนที่พึงจะเจอเรื่องหนักๆ เข้ามาในบ้านเขาก็จับให้เธอนั่งลงบนโซฟาในห้องรับแขก พลางหันไปสั่งความกับแม่บ้านที่เดินมาต้อนรับผู้เป็นนาย "พ่อเลี้ยงจะดื่มน้ำอะไรดีคะ?"ละอองเดินเข้ามาถามผู้เป็นนาย ฟางมองไปยังหญิงสาวที่นั่งซบน่าอยู่กับฝ่ามือของตัวเองด้วยความอยากรู้ "น้ำเปล่า 2 แก้วน้ำส้มแก้วนึง" เขาสั่ง "ค่ะ" แม่บ้านสาวรับคำเสียงหวานก่อนจะกลับเข้าห้องครัวไป นำน้ำเขามาเสริฟเจ้านายกับแขกสาว เมื่อแม่บ้านสาววางแก้วน้ำลงบนโต๊ะเรียบร้อยแล้ว เขาจึงหันไปออกคำสั่งกับแม่บ้านสาวอีกที "ละอองไปทำความสะอาดห้องที่ติดกับห้องฉันที"เขาสั่งแม่บ้านพลางหยิบแก้วน้ำมายื่นให้กับหญิงสาว แม่บ้านสาวพยักหน้ารับและมองคนที่เจ้านายพามาด้วยแววตาอยากรู้ แต่พอได้สบกับดวงตาคมของผู้เป็นนายแม่บ้านสาวก็รีบถอยกรูดออกไปจากตรงนั้นทันที ด้วยความคาใจ ภาคินหันกลับมามองหญิงสาวที่ทำตัวเหมือนผีดิบพลางยื่นแก้วน้ำในมือให้ "ดื่มน้ำก่อนคุณ" ธารธารายื่นมือไปรับแก้วน้ำในมือของภาคินเอามาดื่ม พลางเอ่ยขอบคุณเสียงแผ่ว "ขอบคุณค่ะ" ด้านแม่บ้านสาวที่กลับเข้ามาในห้องครัวก็วางถาดในมือลงด้วยความไม่พอใ
หอบหัวใจหนีไปเป็นพ่อเลี้ยง ตอนที่ 13 พ่อเลี้ยงแห่งไร่ภาคิน
ตอนที่ 13 พ่อเลี้ยงแห่งไร่ภาคิน เพราะเธอรู้ว่าถึงเธอจะพูดไปก็ไม่มีใครเห็นด้วยกับเธอที่เธอจะไปขอบคุณผู้มีพระคุณทั้งสองคนนั้นด้วยตัวเองเธอจึงปล่อยผ่านไปก่อน ค่อยไปหาโอกาสไปขอบคุณคนทั้งสองคนนั้นด้วยตัวเองทีหลัง ด้านภาคินและมาวินที่กำลังเดินออกมาขึ้นรถที่จอดอยู่หน้าโรงพยาบาลของตัวเอง เมื่อทั้งสองขึ้น
หอบหัวใจหนีไปเป็นพ่อเลี้ยง ตอนที่ 12 ใครกันที่อยู่เบื้องหลัง
ตอนที่ 12 ใครกันที่อยู่เบื้องหลัง เมื่อ 3 พ่อแม่ลูกเข้ามาภายในห้องก็เห็นบุตรสาวคนโตนอนอยู่บนเตียงคนไข้โดยมีกระปุกน้ำเกลือและผ้าพันแผล พันตามแขนตามขาเต็มไปหมด ทำเอานายสันติถึงกับตกใจที่เห็นบุตรสาว อยู่ในสภาพ แบบนี้ "น้ำหนูไปโดนอะไรมาลูก"นายสันติรีบถลาเข้าไปหาบุตรสาว คนโตที่เตียงคนไข้ทันที พลางถามด
หอบหัวใจหนีไปเป็นพ่อเลี้ยง ตอนที่ 10 พบเจอกันอีกครั้ง 1/2
ตอนที่ 10 พบเจอกันอีกครั้ง 1/2 หลังจากที่สั่งให้ผู้จัดการโรงแรมดูแล บิดาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ภาคินกับคนสนิทก็ออกเดินทางกลับไร่ทันที โดยมี มาวินเป็นสาระถีให้กับผู้เป็นนาย "เจ้านายครับพรุ่งนี้เจ้านายจะมารับคุณท่านเองหรือจะให้ผมมารับครับ?"มาวินหันไปถามผู้เป็นนายทันทีที่รถมุ่งออกสู่ถนนนอกเมืองที่แสงไ
หอบหัวใจหนีไปเป็นพ่อเลี้ยง ตอนที่ 9 ความเจ็บช้ำในอดีต
ตอนที่ 9 ความเจ็บช้ำในอดีต นั่นมันจึงเป็นเหตุผลที่ว่าเธอกับพี่สาวไม่ค่อยจะสนิทกันสักเท่าไรเพราะต่างคนต่างไปทำหน้าที่ของตัวเองเสียมากกว่า ถึงเธอจะไม่ชอบคลุกคลีอยู่ในไร่ในสวนกับคนงานสกปรกพวกนั้น แต่ไม่ใช่ว่าเธอไม่ได้สนใจในธุรกิจของครอบครัว ที่มีทั้งไร่ชา และไร่ดอกไม้ที่มีเอาไว้ส่งตามตลาดร้านค้าโรงแร
Anda juga akan menyukai
