บทที่ 5 : มิติโอสถสวรรค์

กลิ่นคาวเลือดคาวคลุ้งและลมหายใจเหม็นเน่าของฝูงอสูรหมาป่าวิปริตมลายหายไปในพริบตา

ห้วงอากาศของป่าหมอกอสูรถูกแทนที่ด้วยกลิ่นหอมบริสุทธิ์ของปราณวิญญาณที่เข้มข้นจนแทบจับต้องได้ เซียวหนิงเยว่ลืมตาขึ้นมาอย่างระแวดระวัง นัยน์ตาสีดำขลับดุจนักล่ากวาดมองรอบทิศทางอย่างรวดเร็ว

นางไม่ได้ตกอยู่ในวงล้อมของคมเขี้ยวเดรัจฉานอีกต่อไป ทว่ากำลังยืนอยู่กลางผืนดินดำขลับอันเงียบสงบและกว้างใหญ่ไร้จุดสิ้นสุด

"ที่นี่ที่ใด..."

อดีตมือสังหารตั้งท่าเตรียมพร้อมต่อสู้ หยัดเท้าทั้งสองตั้งมั่นสัญชาตญาณระวังภัยเปิดรับทุกสรรพเสียง ทว่ามีเพียงความเงียบสงัดและเสียงน้ำไหลรินบางเบาเท่านั้น

[ติ๊ง... ยินดีต้อนรับผู้สืบทอดเข้าสู่ 'ระบบฟาร์มมิติโอสถสวรรค์']

เสียงเรียบเฉยไร้อารมณ์ดังก้องขึ้นในห้วงความคิด

เซียวหนิงเยว่ก้มมองต้นตอของเสียง แสงสีมรกตสว่างวาบออกมาจากสร้อยคอที่ซุกซ่อนอยู่ใต้สาบเสื้อ ร่างบอบบางล้วงหยิบอัญมณีสีเขียวขึ้นมาตรึงไว้เบื้องหน้า นัยน์ตาสีดำขลับหรี่ลงอย่างจับผิด

ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม... ไม่มีข้อมูลของสิ่งประหลาดเช่นนี้อยู่เลยแม้แต่น้อย

"ระบบฟาร์มมิติ... คือสิ่งใด" น้ำเสียงของอดีตมือสังหารเย็นเยียบ แฝงรังสีคุกคาม "ค่ายกลลวงตา หรือวิชาสะกดจิตของตระกูลพยัคฆ์... จงเผยตัวออกมา อย่าให้ข้าต้องหมดความอดทน"

นางไม่เชื่อเรื่องปาฏิหาริย์หรือของวิเศษประทานพร สิ่งเดียวที่มือสังหารเชื่อถือคืออาวุธในมือและสิ่งที่ตาเห็นเท่านั้น

[แจ้งเตือนผู้สืบทอด... สถานที่แห่งนี้มิใช่ภาพลวงตา ทว่าคือห้วงมิติเอกเทศที่ซ่อนเร้นจากสัมผัสของทุกสรรพสิ่งในโลกหล้า โปรดชำระล้างร่างกายของท่านที่บ่อน้ำพุวิญญาณเบื้องหน้า เพื่อฟื้นฟูสภาพร่างกาย]

เซียวหนิงเยว่ก้าวเท้าอย่างไร้สุ้มเสียงไปยังบ่อน้ำใสดุจกระจกที่ตั้งอยู่ใจกลางมิติ นางกอบน้ำขึ้นชโลมรอยแผลเหวอะหวะบริเวณท่อนแขนและลำคอ พริบตานั้น ปากแผลที่ฉีกขาดพลันสมานตัวเข้าหากันจนไร้รอยแผลเป็น กลิ่นอายความเหนื่อยล้าจากการสังหารสุนัขรับใช้ของตระกูลเซียวมลายหายสิ้น

"สรรพคุณรักษายอดเยี่ยมไร้ที่ติ..."

ริมฝีปากซีดเซียวแสยะยิ้มอำมหิต "หากนำไปสกัดเป็นยาสมานแผลขายในตลาดมืด ข้าคงขูดรีดแก่นผลึกอสูรจากพวกผู้ฝึกตนหน้าโง่เหล่านั้นได้เป็นภูเขาเลากา"

ทว่ารอยยิ้มเยือกเย็นยังไม่ทันจางหาย แสงสีแดงฉานประดุจสัญญาณเตือนภัยพลันกะพริบวาบไปทั่วทั้งห้วงมิติ

[แจ้งเตือนสภาวะวิกฤต... ตรวจสอบร่างกายผู้สืบทอดเสร็จสิ้น... ตรวจพบห้าสายเลือดบรรพกาลลึกลับในครรภ์]

"หา... ห้าสายเลือด?"

เซียวหนิงเยว่เบิกตากว้าง หน้ากากความเยือกเย็นที่หล่อหลอมมาทั้งชีวิตแทบพังทลาย "เจ้าว่าอย่างไรนะ ตั้งห้าเชียวรึ! ร่างกายนี้ไปสมสู่กับตัวอันใดมาถึงได้อุ้มท้องเป็นครอกเช่นนี้!"

[ภัยคุกคามระดับสูงสุด... พลังชีวิตของท่านกำลังถูกสูบกลืนอย่างรุนแรง กลิ่นอายดิบเถื่อนทั้งห้าต้องการปราณวิญญาณมหาศาลเพื่อการหล่อเลี้ยง]

อดีตมือสังหารสูดลมหายใจลึก ข่มความตื่นตระหนกสุดขีดให้จมมิดลงไปในส่วนลึกของจิตใจ มือบางกุมหน้าท้องแบนราบที่เริ่มปวดหนึบ มิน่าเล่าเรี่ยวแรงของนางถึงได้เหือดแห้งรวดเร็วปานนี้ ที่แท้ก็มีเจ้าตัวตะกละถึงห้าชีวิตกำลังแย่งกันสูบพลังเก่งกาจดุจฝูงปลิงกระหายเลือด

"ช่างมารดามันเถิด..."

นางสบถลอดไรฟัน ทว่าฝ่ามือกลับลูบไล้หน้าท้องแบนราบเพื่อปลอบประโลมความหิวโหยของสายเลือดอย่างลืมตัว นัยน์ตาสาดประกายดุดัน "พูดให้กระจ่างไอ้ระบบบัดซบ หากเด็กพวกนี้ต้องการพลัง แล้วข้าต้องทำเยี่ยงไรเพื่อหล่อเลี้ยงพวกเขา... และไม่ให้ตัวข้าถูกสูบจนแห้งตาย"

[เงื่อนไขการรอดชีวิต: ผู้สืบทอดต้องปลูกสมุนไพรวิญญาณและล่าผลึกอสูรวิปริตมาป้อนระบบเพื่อยกระดับห้วงมิติ หากไม่สามารถหาปราณวิญญาณมาเติมเต็มได้ภายในสามเดือน... ท่านจะถูกสายเลือดในครรภ์สูบปราณชีวิตจนแห้งตายกลายเป็นซากศพ]

"สามเดือน... บัดซบ นี่ข้าต้องตกเป็นทาสรับใช้เจ้าตัวภาระจอมตะกละตั้งห้าคนเชียวรึ"

นางแค่นเสียงหยัน ทว่ารังสีอำมหิตกลับพวยพุ่งรอบกาย "แปลงผักอยู่แห่งใด ข้าจะไปถอนหญ้าหาอาหารมาป้อนพวกเขาเดี๋ยวนี้"

อดีตมือสังหารสบถกร้าว โดนระเบิดตายในชาติก่อนยังไม่พอ ชาตินี้ยังต้องมาจับจอบพลิกหน้าดินเพื่อหนีตายเพราะสายเลือดในครรภ์อีกหรือ

ทว่าสัญชาตญาณความหวงแหนกลับบีบรัดหัวใจ... นี่คือชีวิตของนาง คือสายเลือดของนาง ใครก็พรากไปไม่ได้ แม้แต่ความตายก็ไม่มีสิทธิ์มาพรากพวกเขาไปจากนาง!

"แปลงสมุนไพรอยู่แห่งใด!"

เซียวหนิงเยว่กระชากเสียงถาม

[ด้านขวามือของท่าน มีจอบเหล็กและเมล็ดพันธุ์ระดับต่ำเตรียมไว้ให้]

ร่างบอบบางพุ่งทะยานคว้าจอบเหล็กขึ้นมาประหนึ่งกระชากดาบออกจากฝัก นัยน์ตาสาดประกายอำมหิตดุดันประหนึ่งกำลังปลิดชีพเป้าหมาย

"แปลงดินพวกนี้คือลานประหารของข้า! วัชพืชทุกต้นต้องถูกถอนรากถอนโคนให้สิ้นซาก!"

ฉึก! ฉึก! ฉึก!

จอบเหล็กถูกฟาดฟันลงบนดินดำขลับ แม้เรี่ยวแรงจะหดหายจนร่างบอบบางสั่นเทิ้ม ทว่าทุกการสับจอบกลับแฝงไปด้วยรังสีฆ่าฟันดุดัน ดุจกำลังสับกะโหลกศัตรู

หยาดเหงื่อเย็นเยียบไหลชโลมกรอบหน้า ดินกระจุยกระจายตามแรงโทสะของสตรีที่กำลังดันทุรังปกป้องสายเลือด อดีตมือสังหารกัดฟันสู้กับความหนักอึ้งในครรภ์ พลิกหน้าดินอย่างเอาเป็นเอาตาย

"อย่าเพิ่งรีบสูบมารดาจนตายเสียก่อนเล่า..." นางสบถลอดไรฟันขณะทิ้งน้ำหนักสับจอบลงดินซ้ำๆ "หิวโหยกันนักก็อดทนรอประเดี๋ยว ข้ากำลังจะพลิกแผ่นดินหาปราณวิญญาณมาให้พวกเจ้ากลืนกินอยู่นี่อย่างไร!"

แม้ลมหายใจจะหอบสะท้าน ทว่าสองมือกลับกำด้ามจอบแน่นไม่ยอมปล่อย อาศัยเพียงความบ้าบิ่นและสัญชาตญาณปกป้องสายเลือดขับเคลื่อนร่างกายที่จวนจะถึงขีดจำกัด

ขณะเดียวกัน ณ ส่วนลึกสุดของป่าหมอกอสูร ดินแดนที่มืดมิดและอันตรายที่สุด

กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งจนแสบจมูก ซากอสูรทมิฬวิปริตนับร้อยตัวกองพะเนินเป็นภูเขาเลากา ท่ามกลางสมรภูมิอันเหี้ยมโหดนั้น บุรุษรูปงามห้าคนยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางทะเลเลือด รังสี 'จ่าฝูง' ผู้ยิ่งใหญ่แผ่กระจายออกมากดทับสรรพสัตว์ในรัศมีสิบลี้จนหมอบราบสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว

"ฉีกกระชากพวกมันให้หมด! สัตว์เดรัจฉานพวกนี้คือผลผลิตจากการทดลองวิปริตที่พวกสวะลอบทำขึ้น!"

จ้าวราชสีห์ทองคำคำรามก้อง ร่างกายกำยำที่อาบชโลมด้วยเลือดศัตรูกระชากหัวอสูรทมิฬหลุดจากบ่าด้วยมือเปล่า เลือดสีดำพุ่งกระฉูดรดแผงอกกว้าง

"ช่างน่ารำคาญใจเสียจริง พิษบ้าคลั่งที่ตกค้างในสายเลือดพวกเราเมื่อเดือนก่อน ยังคงทำให้ข้าอยากจะฆ่าฟันไม่หยุดหย่อน" บรรพชนจิ้งจอกเก้าหางสะบัดคราบเลือดออกจากกรงเล็บแหลมคม นัยน์ตาเรียวสวยเย้ายวนแฝงความหงุดหงิดกระหายเลือด

"หุบปากซะ... หน้าที่ของพวกเราคือกวาดล้างรังทดลองนี่ให้เหี้ยน" จ้าวอสรพิษทมิฬเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง ลิ้นแฉกแลบตวัดลิ้มรสเลือดบนใบมีดสั้น

จ้าวสมุทรเงือกจันทราและจ้าวหมีบรรพกาลเพียงยืนนิ่งงันดุจมัจจุราชที่รอคอยการเก็บเกี่ยววิญญาณ

พวกเขาเพิ่งผ่านการเข่นฆ่าที่ดิบเถื่อนที่สุด ร่างกายทุกสัดส่วนยังคงตื่นตัวด้วยสัญชาตญาณสัตว์ป่าอันตรายที่พร้อมจะบดขยี้ทุกสิ่งที่ขวางหน้า

ทว่าในวินาทีที่ความเงียบสงบอันน่าขนลุกกำลังจะเข้าครอบงำพื้นที่...

จู่ๆ สายลมเย็นเยียบสายหนึ่งก็พัดผ่านผืนป่าหมอกอสูร หอบเอากลิ่นหอมจางๆ ที่ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดสัมผัสได้ ยกเว้นบุรุษทั้งห้า

นัยน์ตาสัตว์ร้ายของจ้าวอสูรบรรพกาลทั้งห้าหดเกร็งลงพร้อมกัน

ภาพลางเลือนของ 'สตรีร่างบอบบางที่แสนอ่อนนุ่ม' กลิ่นอายรัญจวนหอมหวานบริสุทธิ์ และความเร่าร้อนในค่ำคืนที่สติขาดสะบั้น แวบเข้ามาในห้วงคำนึงอย่างรุนแรงราวกับถูกอสนีบาตฟาดกลางแสกหน้า

"กลิ่นนี้..."

จ้าวราชสีห์ทองคำเบิกตากว้าง กรามแกร่งขบเข้าหากันแน่น

สัญชาตญาณดิบในอกของบุรุษทั้งห้าเต้นเร่าอย่างบ้าคลั่ง เลือดในกายสูบฉีดอย่างรุนแรงจนเส้นเลือดปูดโปนตามท่อนแขน พวกเขาตวัดสายตามองฝ่าม่านหมอกไปยังทิศทางเดียวกันโดยมิได้นัดหมาย