บทที่ 5 : มิติโอสถสวรรค์

กลิ่นคาวเลือดของฝูงหมาป่าวิปริตมลายหายไป ห้วงอากาศถูกแทนที่ด้วยปราณวิญญาณบริสุทธิ์เข้มข้นจนแทบจับต้องได้ เซียวหนิงเยว่ลืมตาขึ้น นัยน์ตาสีดำขลับกวาดมองรอบทิศอย่างระแวดระวัง นางไม่ได้อยู่ในวงล้อมของเดรัจฉาน ทว่ากำลังยืนอยู่กลางผืนดินดำขลับอันเงียบสงบ

ดินสีดำเบื้องล่างอ่อนนุ่มทว่าอุดมไปด้วยพลังชีวิต กลิ่นอายบริสุทธิ์ชำระล้างคาวเลือดที่ติดค้างในปอดจนหมดสิ้น อดีตมือสังหารหยัดเท้าตั้งมั่น สัญชาตญาณระวังภัยเปิดรับทุกสรรพเสียง ทว่ามีเพียงความเงียบสงัดและเสียงน้ำไหลรินบางเบา นางทดลองสูดลมหายใจลึก โคจรพลังตามสัญชาตญาณ... น่าเสียดายที่ร่างนี้ยังคงไร้ปราณวิญญาณ

ทว่าสัมผัสการตอบสนองของกล้ามเนื้อและโสตประสาทกลับเฉียบคมขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเมื่ออยู่ในห้วงอากาศเช่นนี้

[ติ๊ง... ยินดีต้อนรับผู้สืบทอดเข้าสู่ 'ระบบฟาร์มมิติโอสถสวรรค์']

เสียงเรียบเฉยดังก้องขึ้นในห้วงความคิด แสงสีมรกตสว่างวาบจากสร้อยคอที่ซุกซ่อนอยู่ใต้สาบเสื้อ เซียวหนิงเยว่ล้วงหยิบอัญมณีสีเขียวขึ้นมาพิจารณา นัยน์ตาหรี่ลงอย่างใช้ความคิด

"ระบบฟาร์มมิติ... อธิบายเงื่อนไขของเจ้ามา" นางเอ่ยเสียงเรียบ ไม่ตื่นตระหนก ทว่าประเมินสถานการณ์อย่างเยือกเย็น

[สถานที่แห่งนี้คือห้วงมิติเอกเทศ โปรดชำระล้างร่างกายที่บ่อน้ำพุวิญญาณเบื้องหน้า เพื่อฟื้นฟูสภาพร่างกาย]

อดีตนักฆ่าก้าวไปยังบ่อน้ำใสดุจกระจก กอบน้ำขึ้นชโลมรอยแผลเหวอะหวะ พริบตานั้นบาดแผลพลันสมานตัวจนไร้รอยแผลเป็น น้ำพุวิญญาณไม่ได้เพียงแค่สมานแผลภายนอก แต่มันยังซึมซาบเข้าสู่เส้นเลือด ชะล้างพิษไข้และอาการบอบช้ำภายในที่สะสมมาตั้งแต่เจ้าของร่างเดิมถูกทรมาน ความรู้สึกเบาสบายดุจได้เกิดใหม่ทำให้อดีตมือสังหารอดไม่ได้ที่จะวักน้ำขึ้นมาดื่มอึกใหญ่

ความสดชื่นแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย ความเหนื่อยล้าจากการต่อสู้มลายหายสิ้นโดยสิ้นเชิง

"สรรพคุณรักษายอดเยี่ยม..." ริมฝีปากซีดเซียวยกยิ้มบางเบา "หากสกัดเป็นยาสมานแผล คงทำกำไรในตลาดมืดได้มหาศาล"

ทว่ารอยยิ้มยังไม่ทันจาง แสงสีแดงฉานประดุจสัญญาณเตือนภัยพลันกะพริบวาบไปทั่วห้วงมิติ

[แจ้งเตือนสภาวะวิกฤต... ตรวจพบห้าสายเลือดบรรพกาลลึกลับในครรภ์! พลังชีวิตของท่านกำลังถูกสูบกลืนอย่างรุนแรง กลิ่นอายดิบเถื่อนทั้งห้าต้องการปราณวิญญาณมหาศาลเพื่อหล่อเลี้ยง]

หน้ากากความเยือกเย็นของนางร้าวรานไปชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะความหวาดกลัว แต่เป็นความตื่นตะลึงระดมการคำนวณในหัวอย่างบ้าคลั่ง สรีระมนุษย์ธรรมดาจะแบกรับสายเลือดถึงห้าสายได้อย่างไร? ทว่าความปวดหนึบและเรี่ยวแรงที่เริ่มเหือดหายไปอย่างรวดเร็วเป็นหลักฐานชั้นดี พวกมันคล้ายหลุมดำขนาดเล็กที่กำลังตะกรุมตะกรามดูดกลืนพลังชีวิตของมารดาเพื่อเอาตัวรอด

"ห้าสายเลือด... ช่างกระหายพลังยิ่งนัก"

นิ้วเรียวที่เคยเปื้อนเลือดศัตรูมานับไม่ถ้วน บัดนี้กลับสัมผัสหน้าท้องแบนราบอย่างทะนุถนอม ความอบอุ่นสายหนึ่งไหลผ่านปลายนิ้ว... สัมผัสถึงจังหวะชีพจรแผ่วเบาที่ซ้อนทับกันถึงห้าดวง เซียวหนิงเยว่ลูบหน้าท้องเบาๆ นัยน์ตาที่เคยเย็นชาเผยรอยยิ้มบางๆ

"ถ้าพวกเจ้าต้องการพลังขนาดนี้ แม่ก็จะหามาให้เอง... แค่พวกเจ้าเติบโตมาแข็งแกร่งก็พอ" นางเงยหน้าขึ้น แววตาแปรเปลี่ยนเป็นความเด็ดเดี่ยว "ระบบ ข้าต้องทำสิ่งใดเพื่อหาพลังงานมาหล่อเลี้ยงพวกเขา"

[เงื่อนไขการรอดชีวิต : ปลูกสมุนไพรวิญญาณและส่งมอบผลผลิตเพื่อยกระดับมิติ ภายในสามเดือน หากล้มเหลว... สายเลือดทั้งห้าจะสูบพลังชีวิตของท่านจนหมด]

"รับทราบ"

เซียวหนิงเยว่ตอบสั้นๆ ราวกับกำลังรับภารกิจลอบสังหาร นางก้าวไปคว้าจอบเหล็กที่ระบบเตรียมไว้ให้ ท่วงท่ากระชับมั่นและสง่างาม

ฉึก! ฉับ! สวบ!

จอบเหล็กถูกฟาดฟันลงบนดินดำขลับด้วยความแม่นยำ แม้มือจะจับจอบเหล็ก ทว่าสเต็ปเท้าของนางคือวิชาย่างก้าวภูตผี การบิดเอว ทิ้งน้ำหนัก และสับจอบลงดิน ล้วนสอดคล้องกับจังหวะการหายใจเพื่อลดการสูญเสียพลังงานให้น้อยที่สุด ไร้การเคลื่อนไหวที่สูญเปล่า วัชพืชวิญญาณถูกถอนรากถอนโคนอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด

ทุกครั้งที่วัชพืชวิญญาณถูกถอนราก หยาดปราณเล็กๆ จะระเหยขึ้นมา และก้อนแป้งในท้องก็จะสูบกลืนมันไปอย่างหิวโหย นางสัมผัสได้ถึงความพึงพอใจของสายเลือด มันยิ่งเป็นแรงผลักดันให้นางฟาดฟันจอบเร็วขึ้นและหนักหน่วงขึ้น

แม้ร่างกายจะเริ่มอ่อนล้า แต่นางอาศัยเพียงสติปัญญาและสัญชาตญาณปกป้องสายเลือด ขับเคลื่อนทุกการกระทำอย่างเงียบเชียบ ทรงพลัง และเอาเป็นเอาตาย

ขณะเดียวกัน ลึกเข้าไปในป่าหมอกอสูรเพียงสิบลี้...

กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง ซากศพของอสูรทมิฬกลายพันธุ์นับร้อยตัวนอนเกลื่อนกลาด บางตัวถูกฉีกกระชากออกเป็นสองซีกด้วยมือเปล่า บางตัวถูกพิษกัดกร่อน เลือดสีดำเจิ่งนองย้อมผืนดินจนกลายเป็นแอ่งมรณะ ท่ามกลางสมรภูมิอันเหี้ยมโหด บุรุษรูปงามห้าคนยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางทะเลเลือด ออร่าความกดดันของพวกเขาทำให้ป่าหมอกที่เคยดุร้ายกลายเป็นสุสานที่เงียบสงัด ไม่มีแม้แต่แมลงตัวใดกล้าส่งเสียงร้อง รังสี 'จ่าฝูง' แผ่กระจายกดทับสรรพสัตว์ในรัศมีสิบลี้ให้หมอบราบ

"สัตว์เดรัจฉานพวกนี้คือผลผลิตจากการทดลองวิปริตที่พวกสวะลอบทำขึ้น" จ้าวราชสีห์ทองคำคำราม ร่างกายกำยำกระชากหัวอสูรทมิฬด้วยมือเปล่า

"พิษบ้าคลั่งที่ตกค้างในสายเลือดพวกเราเมื่อเดือนก่อน ยังคงทำให้ข้าอยากจะฆ่าฟันไม่หยุดหย่อน" บรรพชนจิ้งจอกเก้าหางสะบัดคราบเลือดออกจากกรงเล็บ นัยน์ตาเย้ายวนแฝงความหงุดหงิด

"หน้าที่ของพวกเราคือกวาดล้างรังทดลองนี่ให้เหี้ยน" จ้าวอสรพิษทมิฬเอ่ยเสียงเย็นเยียบ

จ้าวสมุทรเงือกจันทราและจ้าวหมีบรรพกาลยืนนิ่งงันดุจมัจจุราช พวกเขาเพิ่งผ่านการเข่นฆ่าที่ดิบเถื่อนที่สุด ร่างกายยังคงตื่นตัวด้วยสัญชาตญาณสัตว์ป่าอันตราย ทว่าในวินาทีที่ความเงียบสงบกำลังจะเข้าครอบงำพื้นที่... สายลมเย็นเยียบได้หอบเอากลิ่นหอมจางๆ ที่ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดสัมผัสได้ ยกเว้นบุรุษทั้งห้า

นัยน์ตาสัตว์ร้ายของจ้าวอสูรบรรพกาลหดเกร็งลงพร้อมกัน ภาพลางเลือนของสตรีร่างบอบบาง กลิ่นอายรัญจวนหอมหวาน และความเร่าร้อนในค่ำคืนที่สติขาดสะบั้น แวบเข้ามาในห้วงคำนึงอย่างรุนแรงราวกับถูกอสนีบาตฟาดกลางแสกหน้า

"กลิ่นนี้..." จ้าวราชสีห์ทองคำเบิกตากว้าง กรามแกร่งขบแน่น

สัญชาตญาณดิบในอกของบุรุษทั้งห้าเต้นเร่าอย่างบ้าคลั่ง เลือดในกายสูบฉีดอย่างรุนแรงจนเส้นเลือดปูดโปน พวกเขาตวัดสายตามองฝ่าม่านหมอกไปยังทิศทางเดียวกันโดยมิได้นัดหมาย

ทันใดนั้น บรรพชนจิ้งจอกเก้าหางก็ยกมือขึ้น "กลิ่นนี้... อยู่ใกล้มาก ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ไม่ถึงสิบลี้"

"ไป" จ้าวราชสีห์ทองคำคำรามต่ำ ร่างทั้งห้าพุ่งทะยานหายไปในม่านหมอกอย่างรวดเร็ว โดยมีทิศทางตรงไปยังตำแหน่งของเซียวหนิงเยว่พอดี