บทที่ 5

วันแรกของการเปลี่ยนสถานะจาก ‘สมรส’ มาเป็น ‘หนุ่มโสด’ ที่มีทะเบียนหย่า ไม่มีอะไรที่สักอย่างที่เป็นไปตามที่คิดไว้ นายแพทย์ภวินท์หยิบแก้วบรั่นดีขึ้นมาก่อนจะสาดน้ำสีอำพันลงลำคอรวดเดียวหมดแก้ว เขาหวังใช้ความร้อนจากมันดับทุกข์ในใจ ทว่า.. ของมึนเมาช่วยอะไรไม่ได้เลยสักนิด เขาไม่อาจหยุดคิดเรื่องพราวจันทร์กับลูกชายได้ ภายในใจร้อนรุ่มกระวนกระวายราวกับถูกไฟสุม

“เหมือนคุณมีเรื่องไม่สบายใจ มีอะไรให้ส้มช่วยไหมคะ” พีอาร์ตัวท็อปประจำผับหรูใจกลางกรุงเอนศีรษะซบบ่านายแพทย์หนุ่ม เธอไม่รู้หรอกว่าอะไรที่กำลังกวนใจเขาอยู่ในตอนนี้ แต่ที่รู้ก็คือวิธีใดที่จะช่วยให้ภวินท์ผ่อนคลาย

ภวินท์ก้มมองมือเรียวสวยที่วางแปะอยู่บนขาตนแล้วกระตุกยิ้ม “คุณอยากช่วยผมจริงๆ เหรอ”

“จริงสิคะ ส้มอยากให้คุณผ่อนคลาย ไม่ชอบเลยตอนที่เห็นคุณเครียด” ตั้งแต่รู้จักกับภวินท์มา นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นชายหนุ่มมีเรื่องทุกข์ใจ “เล่าให้ส้มฟังได้ไหมคะว่าคุณมีปัญหาอะไร เผื่อระบายออกมาแล้วมันจะช่วยให้คุณดีขึ้นบ้าง” หน้าที่ของพีอาร์คือทำให้ลูกค้าที่มาใช้บริการผับมีความสุข แต่สำหรับเธอแล้ว ภวินท์ไม่ใช่ลูกค้า เงินตราหาใช่สิ่งที่เธอต้องการจากเขาไม่

“ไม่มีอะไรหรอก แล้วทำไมวันนี้สาวสวยคิวทองอย่างคุณถึงมานั่งกับผมได้ ปกติมาหาทีไร เห็นติดแขกโต๊ะอื่นตลอด”

“ก็เมื่อก่อนคุณมีเมีย ส้มจะเสียเวลากับผู้ชายที่มีทะเบียนสมรสทำไม สู้เอาเวลาไปทำมาหากินดีกว่า แต่ตอนนี้คุณโสดแล้ว ส้มคิดว่าตัวเองพอจะมีหวัง เลยเลือกทิ้งลูกค้าพวกนั้นมาหาคุณ”

น้ำเสียงกัญชพรที่เปล่งออกไป หาได้จริงจังสักนิด ด้วยรู้ดีว่าสำหรับเธอแล้วการที่จะได้ยืนเคียงข้างผู้ชายคนนี้ในฐานะคนรักนั้นไม่มีทางเป็นไปได้ ซึ่งเธอก็หาได้ต้องการเช่นนั้นไม่ เส้นทางชีวิตเราสองคนต่างกันเกินไป ภวินท์เป็นแพทย์ เป็นอาชีพที่จำเป็นต้องรักษาภาพพจน์ ส่วนเธอเป็นผู้หญิงกลางคืน อยู่ท่ามกลางเรื่องคาวโลกีย์ คงยากยิ่งที่เราสองคนจะใช้ชีวิตที่แตกต่างให้มันลงตัวได้ ถึงได้.. ก็คงเหนื่อยน่าดู

ริมฝีปากบางหยักโค้งขึ้นเล็กน้อย “แต่ผมทริปไม่หนักนะ”

“สำหรับคุณ ไม่ต้องจ่ายสักบาท ส้มก็ยอมค่ะ ขอแค่คุณมาหาส้มบ่อยๆ แล้วก็อย่าพึ่งรีบมีใคร แค่นั้นส้มก็พอใจแล้วค่ะ” เธอรู้จักกับนายแพทย์ผู้นี้ประมาณปีกว่าแล้ว เราสองคนเจอกันครั้งแรกที่คลินิกเสริมความงาม เขาเป็นหมอที่ทำหน้าให้เธอ หลังจากนั้นก็ได้มีโอกาสพูดคุย และทำความรู้จักกันมาเรื่อยๆ จนกระทั่งสถานะของเราทั้งคู่ขยับจากหมอกับลูกค้า มาเป็นเพื่อนดื่มเพื่อนเที่ยว

“หวงผมเหรอ ถึงไม่อยากให้ผมมีใคร”

“แล้วหวงได้ไหมล่ะคะ” เธอถามพลางช้อนตาขึ้นมองภวินท์ “หวงได้ไหมคะคุณหมอ”

ความกลัดกลุ้มที่หอบมา คล้ายว่าจะเบาบางลงเมื่อได้พูดคุยกับกัญชพร ภวินท์มองสบตาหล่อนก่อนจะช้อนปลายคางเธอขึ้นมา ทว่าก็ไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่านั้น “หวงได้ครับ สำหรับคุณ ผมให้สิทธิ์ได้เต็มที่”

“นึกว่าเมื่อกี้จะได้จูบกับหมอแล้วซะอีก ผิดหวังนะเนี่ย” เธอแสร้งทำท่ากระเง้ากระงอด กระนั้นก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ด้วยรู้จักนิสัยภวินท์ดี ผู้ชายคนนี้ หากปล่อยให้ใครก้าวล่วงเข้ามาในชีวิต รับรู้เรื่องราวส่วนตัว คนคนนั้นจะไม่มีทางได้ขึ้นเตียงกับเขาเด็ดขาด เพราะชายหนุ่มกลัวจะวุ่นวายในภายหลัง

“สวยๆ อย่างคุณ ผมไม่คู่ควรหรอก” เขาใช้นิ้วไล้แก้มเนียนของกัญชพร สายตาที่เคยแพรวพราวแปรเปลี่ยนเป็นเรียบนิ่ง “ผมอยากดื่มอะไรแรงๆ คุณช่วยจัดให้ผมหน่อยได้ไหม”

“ได้สิคะ” พีอาร์สาวหันมองบาเทนเดอร์คนใหม่ของผับ “ที่ผับพึ่งรับบาเทนเดอร์เข้ามาใหม่ คนนี้มือชงเครื่องดื่มระดับเทพ รับรองคุณต้องชอบ”

“ผมเป็นคนที่ไม่ค่อยเชื่อคำโฆษณาซะด้วยสิ”

“งั้นคงต้องรีบให้บาเทนเดอร์ชงเครื่องดื่มมาให้คุณลองแล้วล่ะค่ะ” กัญชพรหันมองบาเทนเดอร์คนนั้นอีกครั้ง ความรู้สึกบางอย่างบางอย่างปรากฏขึ้นในดวงตาคู่สวย “นอกจากชงเหล้าเก่ง หน้าตายังหล่อแถมนิสัยดีด้วยนะคะ”

หากบอกว่าเขาเป็นซาตาน กัญชพรก็ไม่ต่างจากนางมารไร้หัวใจ ไม่เคยมีผู้ชายคนไหนที่เธอคิดจริงจัง ทว่าเมื่อครู่ถ้อยคำที่พีอาร์สาวเปล่งออกมา คล้ายว่ามีความรู้สึกบางอย่างแอบแฝงอยู่

ภวินท์หันไปมองบาเทนเดอร์คนใหม่ของผับ ด้วยอยากรู้ว่าผู้ชายที่ทำให้กัญชพรเอ่ยถึงเช่นเมื่อครู่ได้ หน้าตาเป็นเช่นไร ทว่าพอได้เห็น นายแพทย์ที่กำลังอารมณ์ดีกลับนิ่งขรึมขึ้นมาทันที

“บาเทนเดอร์ของคุณน่าสนใจจริงๆ ” นายแพทย์หนุ่มมองจ้องบาเทนเดอร์ที่กำลังชงเครื่องดื่มไม่ละสายตา พลางนึกในใจว่าช่างจุดไต้ตำตอเสียจริงที่ผู้ชายที่เขาเห็นอยู่กับพราวจันทร์ทำงานอยู่ผับที่เขาถือหุ้นอยู่กว่าสี่สิบเปอร์เซ็นต์