บทที่ 111

            ปิยภัศร์เองก็เป็นอีกคนหนึ่งที่เห็นเหตุการณ์นี้เช่นกัน เขาเดินเข้าไปในร้านทันทีที่เห็นว่าภูริและเมธาวีเดินออกมาจากร้านนั้นไป

            “คุณปิยภัศร์มารับแหวนที่สั่งทำไว้เหรอคะ เรียบร้อยแล้วค่ะรอสักครู่นะคะ”

            เจ้าของร้านเดินเข้าไปหยิบแหวนวงนั้นมาให้เขา แหวนซึ่งเขาพิถีพิถันทั้งในการออกแบบและคัดเพชรเอง เพื่อที่จะเตรียมขอเธอแต่งงาน แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้ใช้เพื่องานแต่งงานของเขาและเธอซะแล้ว เขาเปิดดูแหวนที่เขาตั้งใจทำขึ้นมาเพื่อเธอและมีวงเดียวในโลก ปิยภัศร์เซ็นเช็คจ่ายเงินค่าแหวน แต่ก่อนที่จะออกจากร้านเขาได้สอบถามว่าภูริมาซื้ออะไร

            ทางเจ้าของร้านก็ตอบตามตรงว่าคุณภูริมาเลือกซื้อแหวนแต่งงาน สงสัยว่าจะมีข่าวดีเร็วๆ นี้

            “คงจะถึงเวลาที่ต้องปล่อยตะวันให้เป็นอิสระ” ปิยภัศร์ตัดสินใจว่าจะจัดพิธีแต่งงานให้เธอกับภูริด้วยตัวเอง แค่คิดว่าเขาจะต้องทำแบบนั้นหัวใจของเขาก็แทบจะแตกสลาย และไม่รู้ว่าเขาขับรถกลับมาถึงบ้านได้อย่างไร

            “ทำไมวันนี้คุณภัศร์กลับเร็วคะ ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่าคะ”

            เนื่องจากป้าวรรณรักและเลี้ยงดูชายหนุ่มมาตั้งแต่เด็ก แค่มองก็รู้แล้วว่าตอนนี้จิตใจของเขากำลังสับสนว้าวุ่นมากแค่ไหน แต่เมื่อเขาไม่ตอบเธอก็ต้องเดาเอาเอง

            “ทะเลาะอะไรกับคุณตะวันมาอีกแล้วหรือคะ”

            “เปล่าครับเราไม่ได้ทะเลาะกัน ป้าวรรณไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ ถ้าตะวันกลับมาป้าวรรณช่วยให้เด็กขึ้นไปตามผมด้วย ผมมีเรื่องสำคัญจะคุยกับเธอ”

            “ได้ค่ะ ถ้าคุณตะวันกลับมาป้าจะขึ้นไปบอกคุณภัศร์ค่ะ”

            “ขอบคุณครับ” เขาเอ่ยปากแล้วเดินขึ้นไปข้างบนด้วยอาการของคนหมดแรง

            ป้าวรรณรู้สึกว่าคุณภัศร์จะต้องมีเรื่องไม่สบายใจ และมันน่าจะต้องเกี่ยวข้องกับคุณเมธาวี

            ‘เฮ้อ! จะพ่อแง่แม่งอนกันไปถึงไหนนะ ต่างฝ่ายต่างก็รักและเป็นห่วงซึ่งกันและกันขนาดนี้ คุณตะวันกำลังท้องอยู่ด้วย ถ้าแม่คิดมากก็จะมีผลกระทบไปถึงลูกในท้อง’

            สงสัยว่าเธอจะต้องทำหน้าที่ประสานให้คู่นี้กลับมาคืนดีกันเหมือนเดิมซะแล้ว

            ภูริขับรถกลับมาส่งเมธาวีที่บ้าน เธอบอกให้เขารีบไปจัดการเรื่องของตัวเองให้เรียบร้อย และจะรอฟังข่าวดีอยู่ที่นี่ ทางที่ดีล่ะก็เมื่อตกลงกันได้แล้วเขาควรจะพาญาดามาที่บ้านด้วย จะได้รู้จักกับพี่ชายของเขาอย่างเป็นทางการ น้องชายคิดจะสละโสดทั้งที พี่ชายก็น่าจะได้มีส่วนรับรู้และแสดงความยินดีกับความสุขของน้อง

            ภูริรีบขับรถไปที่คอนโดของญาดาด้วยความเร่งรีบเพื่อที่จะปรับความเข้าใจกับเธอและขอเธอแต่งงาน เขาไม่ลืมที่จะซื้อดอกกุหลาบสีขาวช่อใหญ่มาให้เธอด้วย เพราะภูริรู้ดีว่าแฟนสาวของเขาชอบกุหลาบสีขาวมากแค่ไหน เขากดกริ่งที่หน้าห้องของเธอและรออยู่สักพักญาดาก็เดินมาเปิดประตู

            แต่พอเห็นว่าเป็นเขาเธอพยายามที่จะปิดประตู แต่ภูริหรือจะยอมให้เธอทำเช่นนั้น เขาผลักประตูเข้าไปจนได้พร้อมกับปิดล็อคประตูนั้น ภูริพบว่าแฟนสาวกำลังร้องไห้อย่างหนักสังเกตได้จากดวงตาที่แดงช้ำ เธอไม่ยอมเปิดโอกาสให้เขาได้อธิบายอะไรจนเขาต้องรวบตัวเธอไว้ในอ้อมแขน และบังคับให้ฟังในสิ่งที่เขาพูด

            “ดาคุณฟังผมนะคุณจะเรียกว่ามันเป็นคำแก้ตัวหรืออะไรก็ตาม แต่ผมขอร้องให้คุณฟังผมพูดให้จบแล้วคุณค่อยตัดสินใจเรื่องของเรา ไม่ว่าผลจะออกมาเป็นอย่างไรผมจะยอมรับมันแต่โดยดี ถึงแม้ว่าสิ่งที่คุณตัดสินใจมันอาจจะต้องทำให้ผมเจ็บปวดก็ตาม”

            ญาดามองหน้าเขาพร้อมกับกลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้ ชายหนุ่มเช็ดน้ำตาให้เธอพร้อมกับปลอบโยนไม่ให้เธอร้องไห้ จากนั้นเขาก็เริ่มเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ญาดาฟังรวมไปถึงการลงทุนไปขอร้องเมธาวีให้มาเล่นบทแฟนสาวของเขา เพื่อที่จะยั่วยุให้เธอแสดงความรู้สึกที่แท้จริงออก เขาจะได้รู้ว่าแท้จริงแล้วเธอคิดยังไงกับเขากันแน่เมื่อฟังจบญาดาก็ต่อว่าเขา

            “นี่คุณแกล้งฉันเหรอคะ...คุณกับคุณตะวันไม่มีอะไรกันแน่นะ คุณไม่ได้รักเธอใช่ไหม”

            “ผมไม่ได้รักเธอในแง่ชู้สาว...ผมรักแต่คุณคนเดียวเท่านั้น และคุณก็ไม่ต้องคิดมากหรือระแวงอะไรอีก ผมกับตะวันมันไม่มีทางเป็นไปได้อยู่แล้ว”

            “ทำไมคะฉันก็เห็นคุณกับเขาสนิทสนมกันดีออก...ใครๆ ก็เอ่ยปากชมว่าพวกคุณเหมาะสมกัน”

            “ดาคุณอย่าไปพูดแบบนี้ให้พี่ชายของผมได้ยินเชียวนะ ไม่งั้นล่ะก็ผมอาจจะโดนพี่ภัศร์เตะได้ เพราะพี่ชายผมเขารักตะวันมากและก็หวงมากด้วย ตะวันเองก็รักพี่ชายของผมมากเหมือนกัน ผมคิดว่าพวกเขากำลังจะมีโครงการที่จะแต่งงานกันเร็วๆ นี้”

            “แล้วที่คุณไปเลือกซื้อแหวนกับเธอวันนี้ล่ะคะ มันหมายความว่ายังไง”

            “ผมเป็นคนขอร้องให้ตะวันมาช่วยเลือกซื้อแหวนมาให้คุณ ผมจะใช้แหวนวงนี้ขอคุณแต่งงาน เดี๋ยวก่อนคุณบอกว่าคุณเห็นผมกับตะวันไปเลือกซื้อแหวน แปลว่าคุณไปที่นั่นด้วยใช่ไหมครับ”

            “ฉันนัดเพื่อนไว้ที่นั่น แต่ว่ายังไม่ทันได้ไปตามนัดก็ต้องยกเลิกไป เพราะว่าฉันมาเจอฉากรักโรแมนติกที่แฟนของตัวเองเลือกแหวนและกอดผู้หญิงคนอื่นต่อหน้าต่อตาแบบนั้น” เขาเพียงแต่ยิ้ม

            “ดอกไม้นี่สำหรับฉันเหรอคะ” เธอเอื้อมมือไปหยิบช่อดอกกุหลาบสีขาวดอกใหญ่ที่เขาเตรียมไว้ให้เธอ

            “ใช่ครับ ผมรู้ว่าคุณชอบดอกกุหลาบสีขาว ผมก็เลยแวะซื้อมาให้ดีใจที่คุณชอบมัน” เขาล้วงมือลงไปหยิบแหวนเจ้าปัญหามายื่นให้เธอ