บทที่ 110

            “เขาไม่เคยพูดเรื่องนี้กับตะวันด้วยซ้ำ”

            “ก็เขาคงจะกำลังน้อยใจตะวันอยู่น่ะสิ ทำไมหมู่นี้ตะวันมีข่าวกับน้องชายของเขาบ่อยจัง พี่ขอถามตรงๆ เลยนะ ตะวันรักคุณภูริหรือเปล่า และตะวันคิดยังไงกับคุณภัศร์ เคยรักเขาบ้างไหม”

            “ภูริเหรอคะเราเป็นแค่เพื่อนกันเท่านั้นเองค่ะ พี่ฟ้าอย่าไปเชื่อข่าวรายวันพวกนั้นเลยนะคะ จะไม่สบายใจเปล่าๆ ตะวันยืนยันค่ะว่าระหว่างตะวันกับเขาไม่มีวันเป็นไปได้”

            “แล้วคุณภัศร์ล่ะตะวันคิดยังไงกับเขา บอกพี่ได้ไหมว่าตะวันรักเขาหรือเปล่า”

            “ตะวันรักเขาค่ะ รักตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ มารู้ตัวอีกทีก็รักเขาจนยากที่จะถอนตัวถอนใจออกมา”

            “ก็ดีแล้วไงแล้วทำไมถึงได้ดูเศร้านัก”

            “เขาไม่เคยบอกรักตะวันสักครั้งเลยนะคะพี่ฟ้า”

            “ไม่เคยพูดแต่จากการแสดงออกเราก็รับรู้ได้ว่าเขารักตะวันมากแค่ไหน หรือว่าตะวันอยากที่จะได้ยินเขาพูดประโยคนั้นด้วยตัวเอง”

            “ผู้หญิงเราก็คงอยากที่จะฟังคนที่ตัวเองรัก พูดว่ารักเราสักครั้งไม่ใช่เหรอคะ”

            “มันก็จริง แต่ตะวันอย่าคิดมากเลยนะ เพราะถึงแม้ว่าคุณภัศร์จะไม่เคยบอกรักตะวัน แต่จากการแสดงออกของเขาก็บอกพวกเราได้ว่า คุณภัศร์รักน้องสาวของพี่คนนี้มากแค่ไหน แม้แต่พ่อยังเอ่ยปากเลยนะ”

            “เขาไปหาพ่อบ่อยเหรอคะพี่ฟ้า”

            “ก็ค่อนข้างบ่อย เขาจะไปดูแลอยู่เป็นเพื่อนคุยกับพ่อ ดูเหมือนว่าพ่อของเราจะชอบเขามากเลยนะ ตะวันจะสบายใจขึ้นไหมถ้าพี่จะบอกว่าคุณภัศร์เคยสารภาพกับพ่อว่าเขารักตะวัน รักมาก เราอย่ามัวพูดเรื่องนี้กันอยู่เลยรีบเลือกชุดกันดีกว่างานนี้มีคนจ่ายให้ด้วยนะ”

            เมธาวีเลือกแบบเสื้อชุดราตรีได้สองชุดเมื่อเลือกได้แล้วก็ให้ช่างมาวัดตัวของทั้งสองคนเพื่อตัดชุด ในขณะที่ช่างกำลังวัดตัวเมธาวีอยู่นั้นมินตราเดินเลี่ยงมาหาเจ้าของห้องเสื้อพร้อมกับแบบเสื้อชุดแต่งงานที่น้องสาวของเธอเป็นคนเลือกไว้ เพื่อสั่งให้ตัดตามแบบที่เมธาวีเลือกไว้นั่นเอง

            เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยสำเร็จไปได้ด้วยดีโดยที่เมธาวีก็ไม่ได้สงสัยอะไร มินตราแอบโทรบอกกวินและปิยภัศร์ว่าทุกอย่างเป็นไปตามแผน จากนั้นเธอก็พาน้องสาวมาส่งที่บ้านโดยไม่แวะเข้าไปในบ้าน เพราะจะรีบกลับไปดูเด็กหญิงญานินหรือน้องดาวที่ปล่อยให้อยู่กับพ่อมาทั้งวัน ป่านนี้ไม่รู้จะงอแงขนาดไหน

            เมื่อเมธาวีเดินเข้ามาในบ้านก็พบว่าภูริกำลังรอเธออยู่ เขามาชวนหญิงสาวออกไปข้างนอกเพื่อที่จะให้เธอไปช่วยเลือกแหวนแต่งงานให้เขา ที่จริงแล้วเธออยากที่จะพักผ่อน แต่พอเห็นท่าทีที่กระตือรือร้นของเขาทำให้ปฏิเสธเขาไม่ลง

            ในที่สุดภูริก็ตัดสินใจเลือกแหวนวงที่เมธาวีแนะนำ เพราะเป็นเพชรน้ำงามโดดเด่น เขาตัดสินใจซื้อทันทีโดยไม่มีการต่อรองราคา ภูริหันไปกุมมือข้างซ้ายของเธอแล้วจะสวมแหวนวงที่เธอเลือกลงบนนิ้วนางข้างซ้าย หญิงสาวตกใจรีบชักมือหนี

            “คุณจะทำอะไร”

            “ผมก็จะลองสวมแหวนให้คุณ ผมคิดว่าขนาดนิ้วของคุณกับญาดาน่าจะไม่แตกต่างกัน เอาน่าตะวันคุณช่วยผมมาถึงขนาดนี้แล้ว ก็ช่วยลองสวมแหวนวงนี้ให้ผมดูหน่อยไม่ได้เหรอ”

            เธอพยักหน้าเป็นเชิงอนุญาตให้เขาสวมแหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายของเธอ

            “ผมรักคุณได้โปรดแต่งงานกับผมนะครับ” แล้วก็ยกมือของหญิงสาวขึ้นมาสัมผัสกับริมฝีปากของตัวเอง

            “คุณแน่ใจเหรอที่พูดประโยคนั้นออกมา ไม่กลัวว่าฉันจะรีบตกลงรับปากแต่งงานกับคุณหรือคะ ถ้าฉันตกลงแล้วคุณจะหนาว”

            “ผมรู้ว่ามันไม่มีทางเป็นไปได้อยู่แล้ว ถ้าขืนผมดึงดันจะทำแบบนั้น ผมคงจะโดนพี่ภัศร์ซ้อมปางตายแน่ เพราะศิลปะการต่อสู้ของเขาเหนือกว่าผมเยอะ สำหรับคุณเป็นพี่สะใภ้ของผมก็ดีอยู่แล้ว”

            “ฉันจะคอยฟังข่าวดีและจะคอยเป็นกำลังใจให้คุณนะคะ ภูริคุณต้องขอเธอแต่งงานให้ได้นะ ฉันว่าคุณญาดาเธอน่ารักดีเธอเหมาะสมกับคุณ”

            “ขอบคุณครับตะวัน” ชายหนุ่มดึงเธอเข้ามาในอ้อมกอดโดยที่เธอเองก็ไม่ได้ตั้งตัว ได้แต่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ในอ้อมกอดของเขา ภูริเองก็รู้สึกได้จนต้องเอ่ยปากแซวออกมา

            “ตะวันเวลาที่คุณอยู่ในอ้อมกอดของพี่ภัศร์ คุณคงจะไม่ได้ทำตัวแข็งแบบนี้หรอกนะ ผมคิดว่าพี่ภัศร์จะทำให้คุณเคลิบเคลิ้มไปกับรสสัมผัสของเขาได้อย่างแน่นอนเลยจริงไหม” เขาปล่อยเธอเป็นอิสระพร้อมกับหัวเราะทำให้เธอหัวเราะตามเขาไปด้วย ถ้าใครไม่รู้แล้วมาเห็นเหตุการณ์นี้ก็คงจะต้องเข้าใจตรงกันว่า เขาและเธอเป็นคู่รักหวานแหววคู่หนึ่งที่กำลังจะแต่งงานกันในไม่ช้านี้อย่างแน่นอน และอดที่จะชื่นชมในการแสดงความรักของพวกเขาไม่ได้

            แต่ที่คาดไม่ถึงก็คือทั้งคู่ไม่มีโอกาสได้รับรู้เลยว่า มีคนอีกสองคนที่เห็นเหตุการณ์นี้เช่นกันและความรู้สึกของพวกเขาก็คือทั้งสับสน เสียใจ น้อยใจที่ต้องเห็นคนที่ตนเองรักมายืนเลือกแหวนกับคนอื่นอย่างสนิทสนม ญาดาแวะมาที่นี่เพราะเธอมีนัดกับเพื่อน ทำให้เธอได้เห็นในสิ่งที่เธอไม่อยากที่จะเห็น เขาคงจะรักผู้หญิงคนนี้มากถึงได้พากันมาเลือกซื้อแหวน หญิงสาวคิดในใจพร้อมกับน้ำตาที่ไหลลงมาไม่ขาดสาย เธอตัดสินใจโทรเลิกนัดเพื่อนและขับรถกลับไปที่คอนโดทันที จะให้เขาเห็นความอ่อนแอของเธอไม่ได้โดยเด็ดขาด

            “ทำไมคุณถึงใจร้ายนักคะภู ปากก็บอกว่ารักฉันแล้วทำไมถึงได้พาผู้หญิงคนนั้นไปเลือกซื้อแหวน ถ้าคุณรักเธอแล้วมาพูดหลอกฉันทำไม มาทำให้ฉันหลงรักคุณทำไมกัน” ญาดาขับรถกลับด้วยจิตใจว้าวุ่น