บทที่ 16

            เมธาวีเริ่มหายใจติดขัดและตกใจกับการกระทำของเขา เพราะไม่คิดว่าตนเองจะเจอกับเหตุการณ์แบบนี้ เธอพยายามที่จะดิ้นรน

            “หยุดนะ! ไปให้พ้น” หญิงสาวเริ่มดิ้นรนขัดขืนอีกครั้ง มือของเธอผลักอกเขาเต็มแรงพร้อมกับพยายามส่ายหน้าหนี ชายหนุ่มเม้มปากอย่างรู้สึกขัดใจไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนกล้าปฎิเสธเขามาก่อน เขากอดรัดฟัดเธออย่างไม่ปรานีเพราะคิดว่าเธอคงเคยกับเรื่องพวกนี้มาก่อนอยู่แล้ว

            “ไม่ม่ม่ม่ม่ม่ม่ม่ม่~~~~~~~~~~"เสียงกรีดร้องครั้งสุดท้ายดังลั่นก่อนที่เธอจะหมดสติไป เสียงของเธอทำให้เขารู้สึกตัวและหยุดการกระทำของตัวเอง

            “ตะวัน...ตะวัน” ป้าวรรณได้ยินเสียงร้องก็รีบวิ่งเข้ามาดูพร้อมกับถาม

            “เกิดอะไรขึ้นคะคุณภัศร์ป้าได้ยินเสียงคุณตะวันร้อง”

            “ตะวันเป็นลมหมดสติไปครับ” ชายหนุ่มอุ้มร่างบอบบางไร้สติไว้ในวงแขน จากนั้นก็เดินพาเธอไปวางที่เตียงในห้องนอนของเขา โดยมีป้าวรรณเดินตามไปด้วยความร้อนใจ ระหว่างที่รอให้หญิงสาวฟื้นอยู่นั้นป้าวรรณไม่อาจระงับความสงสัยไว้ได้อีก

            “เกิดอะไรขึ้นกันแน่คะคุณภัศร์ คุณทำอะไรคุณตะวัน เธอถึงได้ร้องเสียงดังและหมดสติไปแบบนี้”

            “ผมก็แค่จะสั่งสอนเธอนิดหน่อย ใครจะคิดว่าคุณตะวันของป้าจะตกใจจนเป็นลม”

            เขายกมือขึ้นลูบท้ายทอยของตัวเอง ที่จริงแล้วเขาก็แค่จะสั่งสอนที่เธอปากดีกับเขาเท่านั้น ไม่คิดว่าพอมีโอกาสได้สัมผัสใกล้ชิดเธอจะทำให้อารมณ์ของเขาร้อนแรงขึ้นมาได้ และเขาเองก็อดที่จะแปลกใจไม่ได้ว่าทำไมเธอจึงดูเหมือนไม่เคยกับเรื่องแบบนี้มาก่อน

            แต่ชายหนุ่มกลับคิดว่านั่นคือการแสดงละคร เพื่อเรียกร้องความสนใจจากเขาก็เท่านั้น

            “คงจะไม่นิดหน่อยล่ะมั้งคะ ไม่อย่างนั้นคุณตะวันเธอคงจะไม่ร้องเสียงดังแบบนี้หรอกค่ะ เธอรู้สึกตัวแล้วค่ะ”

            เมธาวีขยับตัวและลืมตาขึ้น แต่เมื่อมองเห็นปิยภัศร์นั่งอยู่ที่นั่นด้วย เธอลุกขึ้นมานั่งพร้อมกับไล่ให้เขาออกไปแต่ปิยภัศร์หรือจะยอม เขาพูดให้เธอเข้าใจว่าที่นี่คือบ้านของเขา และเขาจะทำอะไรที่ไหนก็ย่อมได้ทั้งนั้น เมธาวีจึงตัดสินใจว่าเธอจะเป็นฝ่ายไปเอง

            “คุณยังไปไหนไม่ได้จนกว่าผมจะอนุญาต”

            “ทำไมฉันต้องเชื่อคำพูดของนายด้วย”

            “ไม่ต้องเชื่อก็ได้แต่ว่าคุณลืมไปหรือเปล่า ว่าผมยังไม่ได้โทรไปยกเลิกคำสั่งเรื่องเงินของพ่อคุณเลยนะแล้วทำไมจะรีบกลับซะละ”

            หญิงสาวได้ฟังแบบนั้นเธอก็เม้มปาก จริงด้วยเกือบลืมเรื่องนี้ไปสนิทเลย

            “ถ้างั้นนายก็รีบทำซะสิ”

            “คุณพูดกับผู้มีพระคุณแบบนี้เหรอตะวัน”

            ป้าวรรณต้องเป็นฝ่ายห้ามทัพ พร้อมทั้งขอร้องเจ้านายที่เธอเลี้ยงดูมาแต่เล็กแต่น้อย

            “คุณภัศร์คะอย่าแกล้งคุณตะวันเธอเลยค่ะ”

            “ก็ได้ครับ นี่ผมเห็นแก่ป้าวรรณนะครับ”

            จากนั้นชายหนุ่มก็โทรไปยกเลิกคำสั่งที่เขาให้อายัติเงินของคุณวิชญะ เมื่อเขาทำในสิ่งที่เธอต้องการแล้วจึงไม่มีความจำเป็นที่จะต้องอยู่ที่นี่อีก

            “ฉันอยากกลับบ้าน”

            “ผมจะสั่งให้รถไปส่งคุณ”

            ป้าวรรณรับอาสาไปจัดการเรื่องนี้ให้เอง แต่ก่อนที่เมธาวีจะเดินออกไปจากห้องนั้น เธอก็ได้ยินเสียงของเขาพูดลอยลมมา

            “ผมหวังว่าคุณคงจะทำตามที่พูดไว้นะ อีกหนึ่งอาทิตย์เจอกัน ผมจะส่งคนไปช่วยคุณย้ายของมาที่นี่”

            “นายไม่ต้องห่วงฉันพูดคำไหนคำนั้น”

            แล้วเธอก็เดินออกจากห้องไปเพื่อที่จะขึ้นรถกลับบ้าน ปิยภัศร์ยืนมองหญิงสาวเดินขึ้นรถไปทางหน้าต่างห้องนอนของตัวเอง เขายอมรับว่าเมธาวีทำให้เขาอารมณ์ค้าง

            ดังนั้นเห็นทีคืนนี้คงจะต้องไปหาผู้หญิงมาปลดเปลื้องอารมณ์ของตัวเอง คิดได้แบบนั้นเขาก็จัดการอาบน้ำเปลี่ยนเครื่องแต่งตัวออกจากบ้านไป

            ระหว่างทางที่มินตรากำลังจะเดินไปขึ้นรถของเธอที่จอดอยู่นั้น เธอได้พบเห็นเหตุการณ์ชุลมุนของชายหนุ่มฉกรรจ์ประมาณสี่ห้าคนกำลังรุมซ้อมผู้ชายคนหนึ่ง และเธอก็เห็นว่าชายหนุ่มคนนั้นถูกแทงเข้าที่ท้องอย่างแรง

            แถวนั้นค่อนข้างเปลี่ยวไม่ค่อยจะมีคนเดินผ่านไปผ่านมามากนัก มินตราไม่รู้จะช่วยชายหนุ่มคนนั้นได้อย่างไร ก็เลยตะโกนเสียงดังว่า

            “ตำรวจ...ตำรวจมา”

            ชายฉกรรจ์กลุ่มนั้นได้ยินจึงรีบวิ่งหนีไปทิ้งร่างของชายหนุ่มไว้ที่พื้น เมื่อมินตรามั่นใจว่าคนพวกนั้นจะไม่หวนกลับมาอีก เธอจึงรีบวิ่งไปประคองร่างของชายหนุ่มผู้เคราะห์ร้ายรายนั้นไว้ พร้อมกับพึมพำกับตัวเอง

            “จะตายหรือเปล่านะ”

            “ผมยังไม่ตายขอบคุณที่ช่วยผมไว้”

            “เลือดคุณออกมากจัง ฉันจะพาคุณไปโรงพยาบาลก่อนนะคะ คุณพอจะลุกไหวไหม”

            “ผมจะพยายาม”

            “กอดไหล่ฉันไว้ก็ละกันค่ะ”

            แต่กว่าที่มินตราจะพาชายหนุ่มมาที่รถได้ ก็กินเวลามากเหมือนกันและดูเหมือนว่าเขาจะใช้แรงที่เหลือทั้งหมดช่วยพยุงร่างกายของตนเองเอาไว้ เพื่อไม่ให้มินตราต้องแบกรับน้ำหนักตัวของเขามากจนเกินไปนัก แต่การออกแรงมากแบบนั้นทำให้เขายิ่งเสียเลือดมากขึ้น

            มินตราเห็นเลือดของเขาออกไม่หยุดและหน้าเขาดูซีดมาก เธอก็เลยรีบขับรถไปยังโรงพยาบาลเอกชนที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่ง ซึ่งโชคดีที่อยู่ไม่ไกลจากสถานที่เกิดเหตุมากนัก เมื่อหญิงสาวจัดการเรื่องของเขาเรียบร้อยแล้วก็นั่งรออยู่ที่หน้าห้องฉุกเฉิน เพื่อที่จะรอดูอาการของเขา หมอและพยาบาลต่างก็เดินกันให้วุ่นวาย

            และแล้วการรอคอยของหญิงสาวก็สิ้นสุดลง เมื่อแพทย์ที่ทำการรักษาเขาเดินออกมาจากห้องผ่าตัด มินตรารีบเดินเข้าไปถามถึงอาการของชายหนุ่มผู้เคราะห์ร้าย ที่ตัวเธอเองก็ยังไม่รู้จักแม้แต่ชื่อของเขา เแพทย์ที่ทำการรักษาบอกว่าเขาพ้นขีดอันตรายแล้ว ตอนนี้กำลังจะย้ายไปที่ห้องพักฟื้น เธอกล่าวขอบคุณนายแพทย์ผู้นั้น