บทที่ 17

            หลังจากคุยกับแพทย์ที่ทำการรักษาชายหนุ่มเสร็จ เธอก็ตัดสินใจเดินเข้าไปดูอาการของเขาก่อนที่จะกลับบ้าน หญิงสาวเปิดประตูเข้าไปอย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้เกิดเสียงดัง เพราะเกรงว่าจะเป็นการรบกวนคนไข้ แต่เธอกลับพบว่าเขาไม่ได้หลับอย่างที่เธอคิดเอาไว้ หญิงสาวเดินเข้าไปยืนข้างเตียง

            “คุณเป็นยังไงบ้างคะ”

            “เจ็บแผลครับ ขอบคุณอีกครั้งนะครับสำหรับความช่วยเหลือเอ่อ ...คุณ...”

            “ฉันชื่อมินตราค่ะ...มินตรา จิระกานต์กุล คุณไม่ต้องคิดมากเรื่องที่ฉันช่วยคุณหรอกนะคะ เพราะมันไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร ใครที่เห็นเหตุการณ์นี้ก็คงจะทำแบบฉันเหมือนกัน”

            “แต่ถึงยังไงผมก็ต้องขอบคุณคุณมินตราอยู่ดีครับที่ช่วยชีวิตผมไว้ คุณมินตราเป็นลูกสาวบุญธรรมของคุณวิชญะที่เพิ่งกลับจากอเมริกาใช่ไหมครับ ผมกวินครับเรียกผมว่าวินก็ได้”

            “ค่ะ คุณก็เรียกฉันว่าฟ้านะคะ” เธอยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยน

            “คุณรู้จักคุณพ่อของฉันด้วยเหรอคะ ว่าแต่ทำไมคุณถึงถูกรุมทำร้ายแบบนี้ได้คะ”

            กวินเลือกที่จะตอบคำถามแรกของเธอเท่านั้น

            “คุณพ่อของคุณเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงในวงการธุรกิจใครๆ ก็ต้องรู้จักครับ ผมไม่เพียงแต่จะรู้จักคุณพ่อของคุณเท่านั้น ผมยังรู้จักตะวันน้องสาวของคุณอีกด้วย และยังได้มีโอกาสไปงานเลี้ยงต้อนรับเธอ”

            มินตรายิ้มให้เขาเธอเองก็รู้สึกคุ้นหน้าเขาเช่นกัน ดูเหมือนว่าเขาจะเป็นนักธุรกิจรุ่นใหม่ที่เคยลงสัมภาษณ์ตามนิตยสารที่เธอเคยอ่าน

            กวินเอ่ยปากขอยืมโทรศัพท์มือถือของมินตรา เพื่อที่จะโทรติดต่อปิยภัศร์และลูกน้องของตัวเอง เธอหยิบโทรศัพท์มือถือส่งให้กับชายหนุ่ม พร้อมกับเดินห่างออกไปเพื่อเปิดโอกาสให้เขาพูดคุยโทรศัพท์ได้อย่างสะดวก กวินใช้โทรศัพท์มือถือติดต่อกับลูกน้อง และสั่งให้พวกนั้นทำงานบางอย่างตามที่เขาต้องการ จากนั้นเขาก็โทรหาปิยภัศร์เพื่อที่จะบอกว่าตอนนี้เขากำลังนอนพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล

            เสียงโทรศัพท์ของปิยภัศร์ดังขึ้นจนเขารำคาญ นี่ดีนะที่เขาเสร็จภารกิจกับสาวสวยข้างกายเรียบร้อยแล้ว ไม่งั้นละก็คงหงุดหงิดมากกว่านี้เป็นแน่ เขาเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู พอเห็นว่าเป็นกวินก็รีบรับสายทันที

            “วินนายมีธุระอะไร รู้ตัวหรือเปล่าว่ากำลังขัดความสำราญของฉัน”

            “อ้าว! โทษทีที่ฉันโทรมาขัดขวางความสุขของนาย ฉันแค่จะโทรมาบอกนายว่าฉันได้รับบาดเจ็บ ตอนนี้นอนพักอยู่ที่โรงพยาบาล”

            “เกิดอะไรขึ้นกับนาย แล้วตอนนี้นายอยู่ที่ไหน” กวินบอกชื่อโรงพยาบาลพร้อมกับเบอร์ห้องที่เขาพักอยู่

            “ฉันจะไปหานายเดี๋ยวนี้ อีกไม่เกินครึ่งชั่วโมงเจอกัน แค่นี้ก่อนนะ” เมื่อปิยภัศร์วางสายก็รีบแต่งตัวด้วยความรีบร้อนพร้อมกับบอกหญิงสาวที่นอนอยู่ข้างตัว

            “ผมต้องรีบไปเพราะเพื่อนผมได้รับบาดเจ็บ ไว้ผมจะโทรหาคุณอีกที” เขาพูดพร้อมกับจูบไซ้ซอกคอของหญิงสาวก่อนที่จะผละจากไปอย่างรวดเร็ว

            เมื่อกวินคุยโทรศัพท์เสร็จเรียบร้อย เขาส่งโทรศัพท์มือถือเครื่องนั้นคืนให้หญิงสาวพร้อมกับกล่าวขอบคุณเธอ

            “ไม่เป็นไรหรอกค่ะมันเป็นเรื่องเล็กน้อย รู้สึกว่าคืนนี้คุณจะขอบคุณฉันหลายครั้งแล้วนะคะ แล้วก็ไม่ต้องเรียกคุณหรอกค่ะเรียกฟ้าก็ได้ค่ะ”

            “คุณจะกลับเลยก็ได้นะครับ เพราะอีกสักพักเพื่อนของผมก็คงจะมาถึง”

            “เอาเป็นว่าฉันจะรอให้เพื่อนของคุณมาถึงก่อนแล้วค่อยกลับ” จากนั้นเธอก็ขอตัวโทรศัพท์กลับบ้านเพราะเกรงว่าที่บ้านจะเป็นห่วง

            เป็นเวลาเดียวกับที่เมธาวีเดินลงมารอมินตราข้างล่างด้วยความเป็นห่วง เพราะนี่ก็ดึกมากแล้วแต่พี่สาวก็ยังไม่กลับมาซะที ดังนั้นพอโทรศัพท์ดังหญิงสาวจึงเป็นคนรับสาย ตั้งแต่มีเสียงเรียกเข้าดังเพียงแค่ครั้งเดียว

            “สวัสดีค่ะ บ้านจิระกานต์กุลค่ะ”

            “ตะวันนี่พี่ฟ้านะทำไมถึงรับโทรศัพท์เอง เด็กในบ้านไปไหนกันหมด” เมธาวีไม่ได้ตอบคำถามนั้นแต่ถามพี่สาวของเธอด้วยน้ำเสียงห่วงใย

            “ตอนนี้พี่ฟ้าอยู่ที่ไหนคะ ดึกแล้วทำไม่ยังไม่กลับบ้านอีก ตะวันเป็นห่วงก็เลยลงมานั่งรอพี่ฟ้าข้างล่าง พอได้ยินเสียงโทรศัพท์ก็ลุกมารับนี่ล่ะค่ะ”

            “พอดีพี่เจออุบัติเหตุนิดหน่อย ก็เลยจะโทรมาบอกว่าอีกสักพักจะกลับ แล้วก็ไม่ต้องเป็นห่วงนะจ๊ะ”

            “พี่ฟ้าเป็นอะไรมากหรือเปล่าคะ”

            “พี่ไม่ได้เป็นอะไร เพียงแค่เห็นเหตุการณ์แล้วก็พาคนเจ็บมาส่งที่โรงพยาบาล ตะวันอยู่กับใคร พ่อกลับมาหรือยัง”

            “ยังเลยค่ะ ตะวันนึกว่าพี่ฟ้าอยู่กับพ่อซะอีก”

            “เปล่าจ้ะ พอดีเพื่อนของพี่โทรมาก็เลยนัดเจอกัน แต่เห็นพ่อบอกว่าจะแวะไปงานเลี้ยงก่อนกลับบ้าน อีกสักพักก็คงจะถึงบ้านล่ะมั้ง ตะวันอยู่คนเดียวได้ใช่ไหม”

            “ได้ค่ะ พี่ฟ้าไม่ต้องเป็นห่วงหรอกค่ะ อยู่ในบ้านตัวเองจะมีใครมาทำอะไรตะวันได้คะ ถ้าต้องไปอยู่บ้านคนอื่นแบบเมื่อตอนบ่ายล่ะก็...” เธอพูดเพราะนึกถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านมาเมื่อบ่ายวันนี้เอง นี่ขนาดยังไม่ได้เข้าไปอยู่ในบ้านของเขายังเจอเหตุการณ์แบบนี้ และถ้าต้องเข้าไปอยู่ในบ้านหลังนั้นจริงๆ เธอจะต้องเจอกับเหตุการณ์อะไรอีกบ้างนะ

            “ตะวันหมายความว่ายังไง...เกิดอะไรขึ้นกับตะวัน และที่บอกพี่ว่าจะไปหาคุณปิยภัศร์ผลเป็นยังไง ไม่เห็นเล่าให้พี่ฟังบ้างเลย เขาทำอะไรตะวันหรือเปล่า”

            “ก็ไม่มีอะไรมากหรอกค่ะ กลับมาเราค่อยคุยกันนะคะ พี่ฟ้าขับรถกลับบ้านดีๆ นะ เดี๋ยวเจอกันค่ะ” จากนั้นเธอก็ชิงวางสายไปซะก่อนที่อีกฝ่ายจะทันได้ถามให้รู้เรื่อง