บทที่ 15

            ในขณะที่ปิยภัศร์เดินไปตามตะวันเพื่อมากินอาหารกลางวัน เขาก็ได้ยินเสียงคนเล่นเปียโนด้วยท่วงทำนองที่ไพเราะ ปิยภัศร์เดินตามเสียงเพลงไปจนเจอเมธาวีนั่งบรรเลงเพลงอยู่ที่เปียโนหลังนั้น เขายืนฟังจนเธอเล่นจนจบและก็ปรบมือให้กับความสามารถของเธอ

            “ผมไม่คิดว่าคุณจะเล่นเปียโนได้ดีขนาดนี้”

            “ทึ่งล่ะสิ...ฉันเล่นเก่งมากเลยใช่ไหม”

            “ก็งั้นๆ ไม่เห็นจะมีอะไรพิเศษตรงไหน เป็นธรรมดาของลูกคุณหนูที่ถูกเลี้ยงมาอย่างสุขสบายวันวันไม่ต้องทำอะไร ก็เลยหัดเล่นเปียโนเพื่อให้ดูโก้เก๋”  

            ถึงแม้เขาจะทึ่งกับความสามารถของเธอแต่เรื่องอะไรที่เขาจะ ต้องพูดความจริง เมื่ออีกฝ่ายได้ยินคำพูดของเขาก็แว้ดใส่เขาทันที  

            “นายพูดแบบนี้หมายความว่าไง อยากเจ็บตัวมากใช่ไหม ฉันว่าเก็บปากของนายไว้แตกหน้าหนาวดีกว่านะ อย่าต้องให้มันมาแตกเพราะหมัดของฉันเลย เพราะฉันไม่อยากที่จะทะเลาะกับคนกวนประสาทอย่างนาย”

            แต่ปิยภัศร์มิได้กลัวคำขู่ของหญิงสาวแม้แต่น้อย เขากลับหัวเราะและบอกให้เธอสงบศึกชั่วคราวพร้อมทั้งชวนเธอไปทานอาหารฝีมือของป้าวรรณ ปิยภัศร์เดินมาจูงมือเมธาวีราวกับเธอเป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่เขาต้องคอยดูแลอย่างใกล้ชิดทั้งที่หญิงสาวไม่ยินยอม แต่เขาก็บังคับเธอให้เดินตามเขาไปที่ห้องอาหารจนได้

            “ป้าวรรณทำอาหารได้อร่อยจังเลยค่ะ” หญิงสาวเอ่ยชมฝีมือการทำอาหารของผู้สูงวัยอย่างจริงใจพร้อมรอยยิ้ม

            “ถ้าอร่อยคุณตะวันก็กินเยอะๆ นะคะ”

            ปิยภัศร์เองก็คอยทำหน้าที่ตักอาหารให้หญิงสาวมากกว่าจะกินเอง ป้าวรรณมองการกระทำของเจ้านายหนุ่มที่ปฎิบัติต่อหญิงสาวแล้วก็ทำให้เกิดรอยยิ้ม เพราะรู้ดีว่าคุณภัศร์ของเธอไม่ค่อยจะทำอะไรให้ใครแบบนี้บ่อยนัก

            เมื่อกินอาหารเสร็จเรียบร้อย เมธาวีก็นึกขึ้นมาได้ว่าเขายังไม่ได้ยกเลิกคำสั่ง การอายัติเงินที่จะช่วยเหลือธุรกิจของพ่อ เธอจึงเตือนเขา

            “นายยังไม่ได้โทรไปยกเลิกคำสั่งอายัติเงินที่สั่งจ่ายให้พ่อของฉันเลยนะ”

            “ผมทำแน่แต่ต้องหลังจากที่เราตกลงกันซะก่อน”

            “ตกลงเรื่องอะไร!”

            “ทำไมคุณถึงเป็นคนที่ลืมอะไรง่ายแบบนี้ ในเงื่อนไขที่ผมกับพ่อของคุณตกลงกันไว้คือคุณจะต้องมาทำงานเป็นเลขาส่วนตัวของผม และจะต้องมาพักอยู่ที่บ้านหลังนี้”

            “เรื่องนั้นนายไม่ต้องเป็นห่วง ฉันต้องทำตามเงื่อนไขที่นายต้องการอยู่แล้ว นายทุนหน้าเลือด”

            “แล้วเมื่อไรคุณจะทำตามเงื่อนไข”

            “ก็คงต้องขอเวลาเตรียมตัวบ้าง”

            “ผมให้เวลาคุณหนึ่งสัปดาห์กับการที่คุณจะต้องเตรียมตัวย้ายมาอยู่ที่นี่ และไปทำงานในตำแหน่งเลขาส่วนตัวของผมที่บริษัท”

            “อะไรนะ! หนึ่งสัปดาห์นายจะบ้าเหรอ เวลาแค่นั้นใครจะไปเตรียมตัวทัน ฉันขอเวลาหนึ่งเดือนก็ละกัน” เมธาวีเจรจาต่อรองกับนายทุนหน้าเลือดของตนเอง

            “ได้ ผมจะให้เวลาคุณตามที่คุณขอ ส่วนเงินของพ่อคุณก็ไปรับเดือนหน้าก็ละกันนะ ตกลงตามนี้”

            เมธาวีถอนหายใจอย่างแรงราวกับพยายามที่จะข่มอารมณ์โกรธของตัวเอง

            “ฉันยอมนายละ...ตกลงอีกหนึ่งอาทิตย์นายได้เจอฉันแน่ นายทุนหน้าเลือดแล้วนายจะต้องเสียใจที่ตัดสินใจแบบนี้ นายจะให้ฉันย้ายไปอยู่ที่ไหน”

            “ก็อยู่ที่นี่กับผมไง”

            “ฉันตกลงรับปากทำตามเงื่อนไขของนายแล้ว ทีนี้ก็ถึงตาของนายที่จะต้องทำตามข้อตกลงบ้างล่ะนะ”

            “ไม่ต้องรีบก็ได้”

            “นี่นายคิดจะเบี้ยวฉันงั้นเหรอ” หญิงสาวตะโกนใส่หน้าชายหนุ่มเสียงดัง

            “เปล่า...ใครหน้าไหนกันที่จะกล้าโกงคุณหนูตะวัน”

            “ก็นายไงล่ะ วอนตายก่อนวัยอันควรนะ ถ้ายังไม่รีบจัดการเรื่องนี้ให้ฉันล่ะก็นายเป็นโดนดีแน่ยั งไม่รีบทำอีก”

            เมธาวีเดินเข้าไปกระชากคอเสื้อของชายหนุ่มพร้อมกับกำหมัดไปตรงหน้าของเขา ปิยภัศร์ได้โอกาสก็เลยรวบร่างของเธอมากอดเอาไว้ซะเลย

            “นายจะทำอะไร...ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ”

            “เรื่องอะไรจะปล่อย ในเมื่อคุณเดินเข้ามาให้ผมกอดเอง ถ้าผมไม่กอดคุณก็โง่เต็มที” เขาพูดพร้อมกับฝังจมูกได้รูปลงมายังซอกคอของเมธาวี ก่อนจะเปลี่ยนเป็นใช้ริมฝีปากหนาดูดเม้มลงไปยังซอกคอของเธอ จนรอยแดงจางๆ ปรากฏขึ้นทันตา

            “ไม่นะ….ปล่อยฉัน….ไอ้บ้า...ไอ้ลามก” 

            หญิงสาวเริ่มดิ้นรนเอามือผลักอกเขาเต็มแรงและพยายามส่ายหน้าหนี แต่ยิ่งพยายามดิ้นหนีมากเท่าไรหน้าอกของเธอก็ยิ่งบดเบียดกับอกกว้างของเขามากขึ้นเท่านั้น และการทำเช่นนั้นก็ยิ่งเป็นการกระตุ้นความปรารถนาของชายหนุ่มให้เพิ่มมากขึ้นโดยมิได้ตั้งใจ

            “พูดมากน่ารำคาญจริง”

             ปิยภัศร์พูดพร้อมกับแนบริมฝีปากลงบนริมฝีปากบางช่างเจรจาอย่างหนักหน่วงรุนแรงเหมือนต้องการจะลงโทษ

            “คุณ…อะ...อื้อ…” เสียงของหญิงสาวปากกล้าได้ยินแค่ในลำคอ เธอทั้งโกรธทั้งตกใจและดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมกอดของเขา ปิยภัศร์เปลี่ยนจากจูบที่เร่าร้อนรุนแรงมาเป็นอ่อนโยนเรียกร้องจนหญิงสาวหายใจแทบไม่ทัน มือของเขาเริ่มซุกซนลูบไล้ไปยังแผ่นหลังนวลเนียนผ่านเสื้อตัวที่เธอสวมใส่ ส่วนมืออีกข้างเริ่มไล้ลงบนสะโพกกลมกลึงของเธอ