บทที่ 21

            เขามีสีหน้าเรียบเฉยจนน่ากลัว แววตาของเขาวาวโรจน์ด้วยความโกรธ พร้อมกับก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวหญิงสาวทันที เมธาวีเองก็รู้สึกตกใจเหมือนกันที่ชายหนุ่มก้าวพรวดพราดเข้ามาใกล้ เธอถอยหลังเตรียมหนีแต่ก็ช้าเกินไป เพราะปิยภัศร์กระชากตัวเธอเข้ามาไว้ในอ้อมกอดซะก่อน

            “ไม่เคยมีใครกล้าทำกับผมแบบนี้มาก่อน แต่คุณกล้ามากนะตะวัน และนี่คือบทลงโทษสำหรับคนมือไว”

            ปิยภัศร์รัดร่างของหญิงสาวไว้ราวกับงูรัดเหยื่อ พร้อมกับโน้มใบหน้าลงมาใกล้และทาบริมฝีปากลงกับริมฝีปากของเธออย่างรวดเร็ว ริมฝีปากเขาบังคับให้เธอเผยอแย้มรับการรุกรานจากจูบที่รุนแรงเร่าร้อนราวกับจะลงโทษเธอ ก่อนที่จะแปรเปลี่ยนมาเป็นจูบที่วิงวอนอ่อนหวานของเขา และนั่นเองที่ทำให้หญิงสาวใจสั่น

            เธอรู้สึกวาบหวามไปกับจูบและสัมผัสที่เขามอบให้ ก่อนที่เขาจะปล่อยให้เธอเป็นอิสระ หญิงสาวแทบจะไม่มีเรี่ยวแรงที่จะยืนด้วยซ้ำถ้าเขาไม่กอดเพื่อช่วยพยุงตัวเธอเอาไว้

            ชายหนุ่มเห็นปฏิกิริยาของเธอเขาหัวเราะในลำคอ แต่พออีกฝ่ายอ้าปากจะต่อว่าเขาก็ทำท่าจะก้มลงมาอีกครั้ง ตะวันรีบเบี่ยงหน้าหลบทันทีชายหนุ่มก้มลงกระซิบที่ข้างหู

            “จำไว้นะถ้าคุณทำร้ายผมอีกละก็ คุณจะโดนลงโทษแบบนี้” ชายหนุ่มได้ทีข่มขู่ หญิงสาวรีบหุบปากทันทีพร้อมกับสลัดตัวออกจากอ้อมกอดของเขา ปิยภัศร์ยอมปล่อยเธอแต่โดยดี เมธาวียกมือขึ้นเพื่อที่จะตบเขาอีกครั้ง

            “เอาซิ...ถ้าคุณกล้าตบผม ผมก็จะจูบคุณอีก คราวนี้จะทำให้ร้องไม่ออกเลยทีเดียว”

            หญิงสาวชะงักเอามือลงพร้อมกับหันไปบอกลากวิน จากนั้นก็รีบวิ่งออกจากห้องไปโดยที่กวินไม่ทันจะเอ่ยปากรั้งตัวเธอไว้ หยาดน้ำใสใสในตาเธอไหลลงมาอาบแก้มอย่างควบคุมไม่อยู่ ไม่เคยมีใครกล้าทำแบบนี้กับเธอมาก่อน มีแต่เขาคนเดียวที่กล้าทำเช่นนี้ พร้อมกับคิดอาฆาตแค้นในใจ

            ‘คอยดูนะถ้าฉันมีโอกาสที่จะจัดการกับนายฉันจะไม่ปล่อยนายไว้แน่’ เธอเช็ดน้ำตาและบอกกับตัวเองว่าจะอ่อนแอไม่ได้

            เมื่อเมธาวีเดินออกไปจากห้อง กวินซึ่งอยู่ในเหตุการณ์ก็เอ่ยถามขึ้น

            “ภัศร์นายทำเกินกว่าเหตุไปหรือเปล่า”

            “ไม่หรอกนายก็รู้ว่าไม่มีใครกล้าทำแบบนี้กับฉันมาก่อน นี่แค่บทลงโทษเล็กน้อยเท่านั้น”

            “แต่วิธีการลงโทษมีเยอะแยะมากมาย ทำไมนายไม่ใช้กลับเลือกที่จะใช้วิธีนี้ทำโทษเธอ”

            “ลงโทษแบบนี้ละถึงจะเหมาะจะได้ไม่กล้าอีก แต่ถ้ากล้าทำอีกรับรองฉันจะไม่หยุดแค่จูบ”

            “แล้วนายเป็นไงบ้างเจ็บไหม”

            “ถามได้ก็เจ็บน่ะสิเห็นมือเล็กๆ แต่มือหนักชะมัด”

            ปิยภัศร์คุยอยู่กับกวินสักพักก็หันไปเปิดทีวีแก้เซ็ง แล้วก็เจอข่าวนักธุรกิจมาเฟียเจ้าของผับดังหลายแห่งในกรุงเทพฯ

            คู่แข่งทางธุรกิจบันเทิงคนสำคัญของกวินถูกยิงอาการบาดเจ็บสาหัส กระสุนเจาะเข้าที่สำคัญหลายแห่งตอนนี้ยังไม่รู้สึกตัวต้องอยู่ในห้องไอซียู และอยู่ในความควบคุมดูแลของคณะแพทย์อย่างใกล้ชิด

            คาดว่าน่าจะเป็นการหักหลังกันทางธุรกิจ ตำรวจยังไม่สามารถค้นหาเบาะแสได้ว่าเป็นฝีมือของใคร แต่สันนิฐานเบื้องต้นว่าน่าจะเป็นการขัดแย้งทางธุรกิจ

            จากสายข่าวที่ได้ไปติดตามเพื่อที่จะขอสัมภาษณ์คุณกวินที่บ้านของเขานั้น ได้ความว่าคุณกวินไม่สบายต้องเข้าพักรักษาตัวที่โรงพยาบาล ด้วยโรคไส้ติ่งอักเสบตั้งแต่คืนวันก่อน และต้องได้รับการผ่าตัดโดยด่วนนักข่าวก็เลยโทรศัพท์ไปสัมภาษณ์เขาที่โรงพยาบาล

            กวินให้สัมภาษณ์ว่าเขาไม่ทราบเรื่องนี้เพราะว่าตัวเองต้องเข้ามาพักรักษาตัวที่นี่ก่อนที่จะเกิดเหตุ แต่ก็ได้แสดงความรู้สึกเสียใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น หลังจากที่ปิยภัศร์ดูข่าวจบเขาก็ปิดทีวีพร้อมกับหันมาพูดกับเพื่อนด้วยน้ำเสียงที่เจือด้วยเสียงหัวเราะ

            “ฉันก็เพิ่งรู้นะว่านายต้องมานอนผ่าตัดไส้ติ่งอยู่ที่นี่ ฝีมือลูกน้องนายล่ะสิ ดีสมน้ำหน้า…มันไม่รู้ซะแล้วว่ากำลังลองดีอยู่กับใคร การที่นายมานอนรักษาตัวอยู่ที่นี่ก่อนที่จะเกิดเหตุแบบนี้ก็ดีจะได้ไม่มีคนสงสัย”

            “มันสมควรที่จะได้รับผลตอบแทนแบบนั้น นายเองก็มีลูกน้องมือดีมากมายอยู่ข้างตัว”

            ปิยภัศร์ยิ้มในวงการธุรกิจที่พวกเขามีอยู่ บางครั้งก็จำเป็นที่จะต้องมีลูกน้องมือดีไว้ช่วยจัดการกับปัญหาต่างๆ เหล่านี้เหมือนกัน ปิยภัศร์อยู่คุยกับกวินอีกสักพักก็ขอตัวกลับ เพราะตอนบ่ายเขาจะต้องเข้าประชุมที่บริษัท

            กวินนอนพักรักษาตัวที่โรงพยาบาลต่อจากนั้นอีกสองสามวัน หมอก็อนุญาตให้เขากลับมาพักฟื้นที่บ้าน เขาได้โทรไปหามินตราตามนามบัตรที่เธอให้ไว้ แต่เลขาของเธอบอกว่าเธอติดประชุม ชายหนุ่มได้ฝากข้อความไว้ว่ากวินโทรมา หลังจากที่วางสายไปไม่นานหญิงสาวก็โทรกลับมาหาเขา

            “สวัสดีค่ะคุณวิน ฟ้าเองนะคะ เลขาบอกว่าคุณโทรมา มีธุระอะไรหรือเปล่าคะ”

            “ผมไม่มีธุระอะไรสำคัญหรอกครับ เพียงแต่ว่าอยากจะเชิญคุณมาทานอาหาร เป็นการเลี้ยงตอบแทนที่คุณช่วยชีวิตผมไว้ในคืนนั้น”

            “ไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะ อาการป่วยของคุณเป็นอย่างไรบ้างคะ หายดีหรือยัง”

            “ดีขึ้นมากแล้วครับแต่ยังรู้สึกเจ็บแผลอยู่บ้าง ขอบคุณที่เป็นห่วงผมนะครับ ว่าแต่เย็นนี้คุณว่างไหมผมอยากจะเชิญคุณมาทานอาหารแทนคำขอบคุณที่ช่วยชีวิตผมไว้ ผมมีร้านประจำอยู่ร้านหนึ่งบรรยากาศดีมากอาหารก็อร่อยเลยอยากจะพาคุณไปทานอาหารที่นั่น”

            “ได้สิค่ะแล้วจะให้ฟ้าไปพบคุณที่ไหนคะ”

            “เดี๋ยวผมจะไปรับคุณที่ออฟฟิศก็ละกันนะครับ สักประมาณห้าโมงครึ่งดีไหมครับ”

            มินตราปฏิเสธและบอกว่าขับรถไปเองจะสะดวกกว่า กวินบอกสถานที่ตั้งของร้านอาหารที่เขานัดพบเธอ หญิงสาวตกลงจะไปเจอเขาที่ร้านอาหารตามเวลานัดจากนั้นก็วางสาย กวินโทรไปสั่งจองโต๊ะที่ดีที่สุดสำหรับเขาและเธอในค่ำคืนนี้