บทที่ 22

            เขามาก่อนเวลานัดเพื่อมารอหญิงสาว หลังจากนั้นไม่นานเธอก็มาถึงร้านอาหาร และพบว่ากวินได้นั่งรอเธออยู่ก่อนแล้ว อีกทั้งยังสั่งอาหารเป็นที่เรียบร้อย มินตราชื่นชอบบรรยากาศและการจัดตกแต่งภายในร้านถึงขนาดเอ่ยปากชม

            “ร้านนี้บรรยากาศดีนะคะ”

            “ใช่ครับผมกับนายภัศร์ชอบมานั่งทานอาหารที่นี่ เพราะว่าชอบบรรยากาศของร้านนี้ คุณลองทานอาหารร้านนี้ดูนะครับผมว่าเขาทำอร่อยดี”

            กวินชักชวนหญิงสาวทานอาหารที่เขาสั่งมา มันมากมายซะจนเธอตกใจ กวินอธิบายว่าเขาไม่รู้ว่าปกติเธอชอบทานอะไรก็เลยสั่งมาหลายอย่าง เพื่อให้เธอเลือกอีกทั้งยังคอยตักอาหารให้เธออีกด้วย

            ในระหว่างที่กำลังรับประทานอาหารกันอยู่นั้น พวกเขาไม่รู้เลยว่าได้มีนักข่าวอยู่ในร้านนั้นด้วย แล้วเธอได้เก็บภาพอิริยาบทของกวินและมินตราเอาไว้ ไม่ว่าจะเป็นตอนที่กวินตักอาหารให้มินตราหรือพูดคุยหัวเราะกันอย่างมีความสุข

            นักข่าวสาวคนนั้นพอใจกับผลงานของตัวเอง พร้อมกับถ่ายภาพของทั้งสองคนไว้อย่างต่อเนื่อง

            “ฟ้ามีเรื่องอยากจะขอร้อง มันเป็นเรื่องของตะวันกับคุณภัศร์เพื่อนของคุณ ฟ้าจะขอให้คุณช่วยไปพูดกับคุณภัศร์ว่าอย่ารังแกหรือเอาเปรียบตะวัน เวลาที่ตะวันต้องไปอยู่ที่บ้านหลังนั้นได้ไหมคะ”

            กวินเองรู้สึกลำบากใจไม่น้อยกับสิ่งที่หญิงสาวขอร้องให้เขาทำ

            “ฟ้าทราบดีค่ะว่าคุณลำบากใจ แต่นี่เป็นวิธีเดียวที่ฟ้าจะปกป้องน้องสาวของฟ้าได้”     

            “ถึงแม้ว่าพวกผมจะสนิทกันก็จริง แต่เราไม่เคยที่จะยุ่งเรื่องส่วนตัวของกันและกันหรอกนะครับ สำหรับเรื่องนี้ผมรับปากคุณผมจะช่วยพูดกับเขาให้ แต่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่านายภัศร์จะยอมทำตามหรือเปล่านะครับ”

            “แค่ยอมไปช่วยพูดกับคุณภัศร์ ฟ้าก็ต้องขอบคุณมากแล้วค่ะ”

            ทั้งคู่ยิ้มให้กันและกัน และก่อนที่จะกลับหญิงสาวขอตัวไปเข้าห้องน้ำสักครู่ ในขณะที่กำลังจะเดินไปก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินมาชนเธออย่างแรง เธอไม่ทันได้ระวังจึงเสียหลักล้มลง

            โชคดีที่กวินลุกขึ้นไปโอบรอบตัวเธอเพื่อพยุงไม่ให้ล้มลงไปกับพื้น พร้อมกับถามด้วยความห่วงใยว่าเธอบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่ หญิงสาวส่ายหน้าแทนคำตอบ

            กวินหันไปต่อว่าหญิงสาวคนที่เดินมาชนมินตรา จนเธอต้องร้องห้ามเขาพร้อมทั้งบอกว่าตนเองไม่ได้เป็นอะไรมาก

            “ปล่อยได้แล้วค่ะ ฟ้าไม่เป็นไรแล้ว”

            มินตราพูดกับชายหนุ่ม เมื่อเห็นว่าเขาไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยเธอเป็นอิสระซะที เมื่อถึงเวลาที่จะแยกย้ายกันกลับหญิงสาวได้หันมาขอบคุณเขาอีกครั้ง

            “ขอบคุณมากนะคะสำหรับอาหารมื้อนี้และก็เรื่องของตะวัน ฟ้ารู้ค่ะว่าคุณลำบากใจมากแค่ไหนที่ต้องทำตามคำขอร้องของฟ้า แต่ฟ้าไม่มีทางเลือกอื่นจริงๆ”

            “ไม่เป็นไรครับผมจะไปคุยกับนายภัศร์ให้ ถ้าได้เรื่องยังไงจะมาบอกคุณอีกที และคุณก็ไม่ต้องคิดมากจนนอนไม่หลับนะครับ”

            หญิงสาวยิ้มให้เขาก่อนจะขึ้นรถและขับออกไปทันที

            ในระหว่างที่เมธาวีกำลังเตรียมตัวจะออกจากบ้านพร้อมกับกระเป๋าสัมภาระของใช้ส่วนตัว เพื่อย้ายไปพำนักที่บ้าน “รัชตะสุภาค” ตามที่ได้ตกลงไว้กับปิยภัศร์ โทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น หญิงสาวกดรับพร้อมทั้งรู้สึกแปลกใจว่าเป็นเบอร์ของใคร

            “ตะวันนี่ผมเองปิยภัศร์ คุณเตรียมตัวพร้อมหรือยัง รถของผมกำลังจะไปรับคุณ”

            เมธาวีไม่ได้ตอบคำถามของเขาแต่เลือกที่จะยิงคำถามกลับไป

            “คุณรู้เบอร์โทรศัพท์ของฉันได้ยังไง”

            “มีอะไรที่ผมอยากจะรู้แล้วไม่รู้บ้าง แค่เรื่องเบอร์โทรศัพท์ของคุณมันเรื่องเล็กมาก ว่าแต่คุณเตรียมตัวพร้อมหรือยัง”

            “เรียบร้อยแล้วกำลังจะให้รถที่นี่ไปส่ง”

            “ไม่ต้อง ผมสั่งให้รถไปรับคุณแล้วอีกไม่เกินครึ่งชั่วโมงก็คงจะถึง วันนี้คุณยังไม่ต้องไปที่บริษัท ผมให้คุณพักผ่อนหนึ่งวัน และถ้าต้องการอะไรก็สั่งเด็กในบ้าน หรือไม่คุณก็บอกป้าวรรณละกัน”

            “รู้แล้วละน่า” หลังจากที่วางสายรอไม่นานรถที่เขาส่งมารับเธอก็มาถึง ทุกคนทำงานอย่างรู้หน้าที่โดยที่ไม่ต้องให้เธอสั่ง

            เมื่อเมธาวีเดินทางมาถึงบ้าน “รัชตะสุภาค” ป้าวรรณก็ออกมาคอยต้อนรับเธอพร้อมกับบริวาร เพื่อที่จะแนะนำทุกคนให้รู้จักกับคุณเมธาวีหรือคุณตะวัน ป้าวรรณแนะนำเธอในฐานะเลขานุการส่วนตัวของปิยภัศร์และจะมาพักอยู่ที่นี่ด้วย

            จากนั้นก็สั่งให้คนขนกระเป๋าเสื้อผ้าของหญิงสาวขึ้นไปเก็บ พร้อมกับพาหญิงสาวขึ้นไปบนห้องพักส่วนตัวที่ได้จัดเตรียมไว้เพื่อเธอโดยเฉพาะ

            “คุณภัศร์สั่งคนมาจัดเตรียมห้องนี้ให้กับคุณตะวันใหม่เลยนะคะ ใช้เวลาทำอยู่เกือบอาทิตย์จึงเสร็จทันตามคำสั่ง เชิญทางนี้เลยค่ะ” ป้าวรรณเปิดประตูห้องเข้าไปหญิงสาวมองไปรอบบริเวณห้อง

            “คุณตะวันชอบไหมคะ ถ้าจะให้เปลี่ยนแปลงอะไรก็บอกป้าได้นะคะ”

            เธอยอมรับว่าชอบการตกแต่งห้องที่เขาจัดทำให้ อีตาบ้านี่ก็มีรสนิยมไม่เลวเหมือนกันนะ

            “ไม่ต้องเปลี่ยนแปลงอะไรหรอกค่ะป้าวรรณแค่นี้ก็ดีอยู่แล้วค่ะ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงเหงาๆ

            “เป็นอะไรไปคะทูนหัว ไม่สบายใจอะไรหรือเปล่าคะ”

            “เอ่อ...ไม่มีอะไรมากหรอกค่ะ นอกจากตะวันไม่รู้จะทำตัวยังไงเมื่ออยู่ในบ้านหลังนี้”

            “โถแม่คุณของป้า” เธอเดินเข้ามาจับมือของหญิงสาว ก่อนที่จะชี้แจงให้เธอฟังถึงฐานะของเธอในบ้านหลังนี้

            “คุณก็อยู่ในฐานะเจ้านายคนหนึ่งในบ้านหลังนี้นะคะ คุณภัศร์เองก็ต้องการแบบนั้น”

            “แต่ที่จริงแล้วตะวันมาที่นี่ก็เพื่อเป็นตัวขัดดอกที่เขาจะย่ำยีอย่างไรก็ได้”