บทที่ 20

            เช้าวันต่อมาเมธาวีแต่งตัวด้วยชุดกระโปรงยีนส์สั้น สวมสายเดี่ยวสีขาวและสวมเสื้อแขนยาวสีน้ำเงินที่มีฮู๊ดทับอีกทีพร้อมกับสวมรองเท้าบู๊ท

            เธอตั้งใจไว้ว่าจะไปเยี่ยมอาการป่วยของกวิน จากนั้นเธอก็บอกให้รถที่บ้านไปส่งที่โรงพยาบาลที่เขาพักรักษาตัวอยู่ โดยไม่ลืมที่จะแวะซื้อกระเช้าผลไม้ติดไม้ติดมือไปเยี่ยมเขาด้วย พร้อมกับซุปบำรุงสุขภาพที่เธอสั่งให้แม่บ้านทำให้เขาเป็นพิเศษ

            หญิงสาวเคาะประตูก่อนที่จะก้าวเข้าไปในห้อง แล้วก็ต้องพบกับสิ่งที่ทำให้เสียอารมณ์อย่างที่สุดเพราะนายปิยภัศร์ผู้ชายชีกอหื่นกามก็อยู่ที่นี่ด้วย วันนี้เขาอยู่ในชุดเสื้อยืดสีแดงทับด้วยแจ๊กเก็ตหนังสีดำพร้อมด้วยกางเกงยีนส์สีซีดที่ดูเซอๆ แต่ก็ไม่เซอซะทีเดียวเขาดูเท่ห์มากกว่า

            “นายอีกแล้วเหรอ ถ้าฉันรู้ว่าการมาที่นี่จะต้องได้พบกับนาย ฉันจะไม่มาเด็ดขาด”

            เมธาวีพูดกับปิยภัศร์ด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดไม่พอใจ เธอแสนจะไม่ชอบขี้หน้าเขา ยิ่งรอยยิ้มด้วยแล้วยิ่งเกลียดเข้าไปใหญ่ นัยน์ตาคมเข้มของปิยภัศร์มองสำรวจไปทั่วใบหน้าของตะวัน ตั้งแต่คิ้วเข้มได้รูป ขนตายาวงอน จมูกโด่งเป็นสัน แล้วก็มาหยุดตรงริมฝีปากบางสีกุหลาบของเธอ

            เขาไม่อยากเชื่อเลยว่าทันทีที่เห็นหน้าเมธาวีเขาอยากจะเข้าไปโอบกอดเธอ และกระหายอยากที่จะจูบลิ้มรสหวานจากริมฝีปากของเธอ เขาคิดอะไรไม่ออกลืมทุกอย่างไปเลย จากนั้นเขาก็ไล่สายตาลงมาตามเรือนร่างบอบบางของเธอ และไปหยุดนิ่งอยู่ที่เรียวขาที่โผล่พ้นกระโปรงยีนส์ตัวสั้นที่เธอสวมใส่อยู่ และนั่นเป็นเหตุทำให้เขาไม่สามารถละสายตาไปได้เลย

            “มองอะไร!” แล้วเธอก็พบว่าเขากำลังมองเรียวขาของตนเอง ที่โผล่พ้นกระโปรงยีนส์ตัวสั้นนั่นเอง

            “อีตาบ้าทะลึ่งจริง ห้ามมองนะ” ถึงแม้หญิงสาวจะรู้ดีว่าห้ามไปก็เท่านั้น เขาหรือจะทำตามคำสั่งของเธอ

            “ตะวันคุณพูดประโยคอื่นไม่เป็นเหรอ ทำไมชอบพูดแต่ประโยคเดิมๆ อย่างกับแผ่นเสียงตกร่อง และถ้าไม่อยากให้ผมมอง คุณจะแต่งตัวแบบนี้มาทำไม แต่งมาแบบนี้ผมก็นึกว่าให้ผมมองได้ตามสบายน่ะสิ” เขาพูดแต่ยังไม่หยุดยิ้มตายิ่งแพรวพราวกว่าเดิม

            เมธาวีไม่อยากที่จะต่อล้อต่อเถียงกับเขาก็เลยหันไปทักทายชายหนุ่มที่เธอตั้งใจมาเยี่ยม เธอทักทายกวินพร้อมกับยื่นกระเช้าผลไม้ที่แวะซื้อมาให้ รวมไปถึงซุปที่ทานเพื่อบำรุงสุขภาพที่สั่งให้แม่บ้านทำมาให้เขาโดยเฉพาะ

            กวินกล่าวขอบคุณด้วยความเกรงใจ และบอกว่าไม่น่าต้องลำบากขนาดนี้ คาดว่าอีกสองสามวันเขาก็จะกลับไปนอนพักฟื้นต่อที่บ้านได้ ทันใดนั้นเองเมธาวีก็ได้ยินเสียงที่แสนจะกวนประสาทที่เธอไม่อยากจะได้ยินลอยมากระทบโสตประสาท           

            “ตะวันเขาไม่ลำบากอะไรหรอกวิน เพราะว่าเขาไม่ได้ทำเองแค่ออกคำสั่งกับแม่บ้านเท่านั้น นายไม่ต้องเกรงอกเกรงใจก็ได้ จริงไหมครับคุณตะวัน ผมว่าลูกคุณหนูอย่างคุณในชีวิตคงจะไม่เคยเข้าครัวทำอาหารมาก่อนเลยใช่ไหม”

            เธออุตส่าห์พยายามที่จะไม่สนใจใส่ใจเขา แต่หลังจากที่ได้ยินในสิ่งที่เขาพูดสบประมาทเธอก็ทำให้เธอตบะแตกรีบหันไปแว๊ดใส่เขาทันที

            “ปากเสียใครพูดกับนาย...ถ้านายไม่พูดก็ไม่มีใครเขาหาว่านายเป็นใบ้หรอกนะ” แล้วก็หันไปพูดกับกวินว่าไม่จำเป็นต้องเกรงใจ เพราะเธอตั้งใจจัดเตรียมมาให้เขาโดยเฉพาะ แต่ปิยภัศร์ยังคงพูดตอแยเธอเช่นเดิม

            “ตะวันถ้าผมไม่สบายแบบนายวิน คุณจะดูแลผมแบบนี้บ้างหรือเปล่า”

            เธอหันไปยิ้มหวานให้เขาแต่สายตาของเธอมันเป็นสายตาที่อาฆาตมาดร้ายชัดๆ ถ้าสายตาของเธอฆ่าคนได้เขาคงตายนานแล้ว

            “แน่นอนอยู่แล้วรับรองว่าซุปที่จะทำให้นาย จะต้องเป็นมื้อพิเศษที่นายจะลืมไม่ลงเลยทีเดียว เพราะว่าฉันจะใส่ยาเบื่อให้เป็นพิเศษสำหรับนายโดยเฉพาะ เวลานายกินเข้าไปจะได้น้ำลายฟูมปากตายไปเลย”

            “ก็ดีผมจะรอนะ แต่ว่าถ้าผมตายไปเมื่อไรผมจะไม่ปล่อยคุณไว้แน่ ผมจะเป็นวิญญาณตามมาหลอกหลอนคุณราวกับว่าเราเป็นคนคนเดียวกัน มีคุณที่ไหนก็จะมีวิญญาณของผมที่นั่น ผมจะทำจนคุณประสาทเสียจนต้องกินยาฆ่าตัวตายตามผมไปเลย”

            “คนบ้า...ฉันไม่พูดกับนายละเสียอารมณ์ คุณวินคะฉันขอให้คุณหายไวไวนะคะ และก็คงต้องขอตัวกลับก่อนเพราะเบื่อขี้หน้าคนบางคนแถวนี้ จนแทบจะอาเจียนออกมาอยู่แล้ว”

            “อะไรกัน! ผมจำได้ว่าเมื่อวานผมยังไม่ได้มีอะไรกับคุณเลยนะ แค่เรียกน้ำย่อยนิดหน่อยคุณก็ใจเสาะเป็นลมหมดสติไปซะก่อน แล้วทำไมคุณถึงมีอาการเหมือนคนแพ้ท้องได้ละ”

            ฝ่ามือของเมธาวีฟาดไปที่หน้าของปิยภัศร์อย่างเต็มแรง ด้วยความโกรธที่เขากล้าพูดจากับเธอแบบนี้

            “นี่คือผลตอบแทนที่นายดูถูกฉัน”

            กี่ครั้งแล้วนะที่เขาพูดจาดูถูกเธอแบบนี้ เธอเหลือที่จะทนให้เขาดูถูกได้อีกต่อไป กวินเองก็ดูจะตกใจไม่น้อยกับความกล้าหาญของหญิงสาว เพราะเขารู้ดีว่าไม่เคยมีใครกล้าทำแบบนี้กับเพื่อนของเขามาก่อน หรือแม้แต่ตัวเขาเองก็ตาม แต่เมธาวีเป็นผู้หญิงคนแรกที่กล้าทำ

            ปิยภัศร์ยกมือขึ้นลูบไปยังใบหน้าของเขาช้าๆ รอยแดงปรากฏขึ้นทันตาเห็น