บทที่ 29

            อลิสก็วิ่งมาดักหน้าชายหนุ่มพร้อมกับกอดเขาเอาไว้แน่น และพูดด้วยน้ำตานองหน้า

            “อลิสขอโทษค่ะ ยกโทษให้อลิสสักครั้งได้ไหมคะ อลิสให้สัญญาค่ะว่าเหตุการณ์แบบนี้จะไม่เกิดขึ้นอีก”

            “ไม่มีประโยชน์หรอกอลิส ผมตัดสินใจไปแล้วว่าจะยุติความสัมพันธ์ของเรา ต่อไปนี้อย่ามายุ่งกับผมอีก” เขาผลักหญิงสาวออกไปให้พ้นทาง จากนั้นก็เดินออกไปโดยไม่สนใจว่าอลิสจะเป็นอย่างไร หลังจากที่ชายหนุ่มออกไปแล้วอลิสก็ร้องไห้หนักมาก ก่อนที่จะคิดแผนการร้ายเพื่อที่จะใช้กำจัดมินตราออกไปให้พ้นทางของเธอ พร้อมกับพูดด้วยความอาฆาตแค้น

            “นางมินตราเมื่อฉันไม่ได้คุณวิน ก็อย่าคิดนะว่าแกจะได้เขาไปครอบครอง แล้วเราจะได้เห็นดีกัน”

            มินตราไม่ได้มีโอกาสล่วงรู้มาก่อนเลยว่า ในไม่ช้านี้จะมีเหตุการณ์รุนแรงเกิดขึ้นกับเธอ

            เมื่อปิยภัศร์กลับเข้ามาบริษัทในตอนบ่าย เขาก็นั่งเคลียร์งานกับวีรยาเลขาของเขาอยู่ในห้องทำงาน โดยที่ตะวันไม่ได้มีส่วนเข้าไปเกี่ยวข้องด้วย พวกเขาดูยุ่งมากคงจะมีแต่ตะวันเพียงคนเดียวที่ไม่มีอะไรจะทำ ได้แต่นั่งเฉยๆ รอให้เวลาผ่านไปจนได้เวลาเลิกงาน  

            “คุณตะวันคะพี่วีขอตัวกลับก่อนนะคะ” วีรยาเรียกตัวเองว่าพี่กับเมธาวีอย่างสนิทสนม นั่นก็เป็นเพราะหญิงสาวเป็นคนขอร้องไว้นั่นเอง

            “ค่ะเดี๋ยวตะวันก็จะกลับเหมือนกัน” หญิงสาวเตรียมตัวเก็บของหยิบกระเป๋ากำลังจะกลับ แต่ยังไม่ทันที่จะได้ทำเช่นนั้น ปิยภัศร์ก็เดินออกมาเห็นซะก่อน

            “คุณกำลังจะทำอะไร”

            “ฉันก็กำลังจะกลับบ้านน่ะสิมองไม่เห็นหรือไง”

            “กลับบ้าน! คุณเป็นเลขาประสาอะไร เจ้านายยังไม่กลับแล้วเลขาจะกลับได้อย่างไร มีอย่างที่ไหนที่เลขากลับบ้านก่อนเจ้านาย”

            “แต่นี่มันเป็นเวลาเลิกงานแล้วนะ และฉันก็ไม่เห็นว่าจะมีงานอะไรให้ฉันทำ แล้วจะให้ฉันอยู่ทำไม”

            “เลิกงานแล้วแต่ถ้างานยังไม่เสร็จ ก็ยังกลับไม่ได้ต้องอยู่ทำโอทีเข้าใจหรือเปล่า”

            “นายจะบ้าเหรอฉันไม่เห็นว่าจะมีงานอะไรที่จะต้องทำ แล้วทำไมฉันจะต้องอยู่ที่นี่กับนายด้วย ถอยไปห่างๆ เลยฉันจะกลับบ้าน”

            “ใครบอกว่าไม่มี...งานน่ะมีเยอะแยะ...และคุณก็ยังไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น จนกว่าจะทำงานที่ผมมอบหมายให้ทำจนเสร็จ”

            “มีงานอะไรก็รีบเอามาสิ ฉันจะได้รีบทำให้เสร็จจะได้กลับบ้านซะที”

            แล้วเมธาวีก็นั่งลงเพื่อรองานที่ชายหนุ่มจะเอามาให้ทำ และก็ต้องตกใจกับกองงานมากมายที่เขาสั่งให้เธอทำ พร้อมกับกำชับว่าเธอจะต้องทำให้เสร็จภายในวันนี้ พรุ่งนี้เช้าตอนที่เขามาทำงานเขาจะต้องเห็นงานที่ต้องการวางไว้บนโต๊ะ ถ้าพรุ่งนี้มาแล้วไม่มีงานเหล่านี้วางอยู่บนโต๊ะล่ะก็เธอจะต้องถูกทำโทษ

            “นี่มันแกล้งกันชัดๆ งานเยอะแยะแบบนี้ใครจะไปทำเสร็จทัน” เมธาวีโวยวายขึ้นมาทันที

            “นั่นมันเป็นหน้าที่ของคุณ อย่าลืมว่าพรุ่งนี้เช้าผมจะต้องเห็นเอกสารที่ผมต้องการวางอยู่บนโต๊ะ”

            “งั้นฉันขอเอากลับไปทำที่บ้าน”

            “ไม่ได้! คุณจะเอาเอกสารสำคัญของบริษัทออกไปข้างนอกได้อย่างไรกัน”

            จากนั้นปิยภัศร์ก็เดินออกไป ทิ้งให้หญิงสาวนั่งจมอยู่กับงานที่เขามอบหมายให้ทำ

            “งานเยอะแยะขนาดนี้แล้วเมื่อไรเราจะทำเสร็จ คนบ้าสั่งงานเสร็จตัวเองก็หนีกลับบ้าน” เมธาวีบ่นพร้อมกับนั่งทำงานที่ปิยภัศร์สั่งอย่างตั้งใจ

            เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วพนักงานทุกคนกลับไปกันหมดแล้ว ทั้งชั้นเหลือแต่ตัวเธอที่ยังคงนั่งทำงานอยู่เพียงคนเดียว หิวก็หิวเหนื่อยก็เหนื่อยเมื่อยล้าไปหมด เธอหมุนคอไปมาเพื่อขับไล่ความปวดเมื่อย ความมืดเริ่มปกคลุมไปทั่วทั้งเมือง แต่หญิงสาวก็ยังคงนั่งทำงานต่อไปด้วยความตั้งใจ แต่ก็ยังไม่วายบ่น

            “งานบ้านี่ทำเท่าไรก็ไม่เสร็จซะที ทำไมมันถึงได้เยอะแยะขนาดนี้นะ” แถมยังพูดจาค่อนขอดเจ้านายหนุ่ม

            “เป็นเจ้านายบ้าบออะไรกันตั้งนานก็ไม่เอามาให้ทำ พอเราจะกลับบ้านก็มาสั่งๆๆๆ แล้วก็ไป”

            เธอพึมพำกับตัวเองแต่ก็ยังคงนั่งทำงานต่อไปอย่างตั้งใจ เมธาวีทำงานเพลินจนไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน แต่ก็ยังไม่ละความพยายามที่จะทำงานให้เสร็จตามที่เขาสั่งไว้