บทที่ 30

            ในขณะเดียวกันนั้นเองมินตราก็นั่งทำงานอยู่ที่บริษัทเช่นกัน เธอทำงานเพลินจนเวลาล่วงเลยมาจนถึงสองทุ่มกว่างานจะเสร็จ เมื่อเธอเหลือบดูนาฬิกาก็ต้องอุทานออกมา

            “สี่ทุ่มแล้วเหรอ ทำงานจนเพลินเลยเรา ไม่ได้ดูเวลาเผลอแป๊บเดียวมืดซะละ กลับดีกว่า”

            มินตราสะพายกระเป๋าเดินผ่านพนักงานรักษาความปลอดภัยของบริษัท ที่กำลังปฏิบัติหน้าที่อยู่ในขณะนั้นซึ่งเขาเองก็ทำความเคารพเธอพร้อมกับทักทาย

            “สวัสดีครับคุณมินตรา วันนี้กลับซะดึกเลยนะครับ”

            “ทำงานเพลินไปหน่อยดูเวลาอีกทีก็สี่ทุ่มละ...ไปก่อนนะ”

            “ครับผม” เขาทำความเคารพเธออีกครั้ง

            ขณะที่มินตราเดินมาที่ลานจอดรถ ที่ถูกจัดเตรียมไว้สำหรับผู้บริหารของบริษัทโดยเฉพาะนั้น เธอมีความรู้สึกเหมือนกับว่ามีคนกำลังตามเธอมา เธอจึงรีบเดินไปที่รถแต่ยังไม่ทันที่จะได้เปิดประตูรถ ก็มีมือของผู้ชายสองคนมาฉุดเธอไว้ซะก่อน โดยมีผู้ชายอีกคนเป็นคนสั่ง

            “จะรีบไปไหนล่ะครับคุณมิตรา”

            “ปล่อยฉันนะ...พวกนายเป็นใคร...ต้องการอะไรกันแน่”

            “เดี๋ยวก็รู้ ถ้าไม่อยากเจ็บตัวก็ยอมไปกับพวกเราแต่โดยดี”

            “ฉันไม่ไป...ปล่อยนะ...ฉันบอกให้ปล่อยไง” มินตราพูดพร้อมกับพยายามดิ้นรนขัดขืน แต่ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะมีพละกำลังมากกว่า และมากันถึงสามคน

            “อย่าดิ้นสิพูดไม่รู้เรื่องเหรอไง”

            “ช่วยด้วย...ช่วยด้วยค่ะ ใครก็ได้ช่วยฉันที”

            พวกมันตบเธออย่างแรง “อยากส่งเสียงร้องดีนัก ฤทธิ์มากจริงนะ”

            “พวกนายจะทำอะไรฉัน ใครใช้พวกนายมา” หญิงสาวรับรู้ได้ถึงเลือดที่ไหลออกมาจากมุมปากของตนเอง         

            “ไปกับพวกเราแล้วเดี๋ยวก็จะได้รู้เองอดใจรออีกไม่นาน”

            “ไม่...ฉันไม่ไป” หญิงสาวสะบัดตัวหลุดจากการเกาะกุมและพยายามวิ่งหนีไป

            “บัดซบจริง...ปล่อยให้หนีรอดไปได้ยังไง...ตามไปสิ” หญิงสาวกลัวมากและพยายามที่จะวิ่งหนีสุดชีวิต แต่วิ่งไปได้ไม่ไกลก็สะดุดหกล้ม ด้วยเพราะเธอใส่รองเท้าสั้นสูงแถมยังเป็นส้นเข็ม จึงทำให้ยากต่อการวิ่งหนี

            “จะไปไหน...มานี่เดี๋ยวนี้นะ” ชายหนุ่มฉกรรจ์ฉุดกระชากลากถูเธอไปทั้งที่เธอขัดขืนทำให้เกิดการต่อสู้ มินตราได้แผลที่หัวเข่าแถมข้อเท้ายังเจ็บ เพราะหกล้มเมื่อกี้แต่ก็ยังดิ้นรนที่จะหนี

            “บอกให้ไปด้วยกันยังไงเล่า วอนเจ็บตัวซะละนังนี่”

            มันพูดพร้อมกับต่อยไปที่ท้องของมินตราอย่างแรงเธอเจ็บจนน้ำตาไหลออกมา

            ‘นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แล้วคนพวกนี้กำลังจะพาเราไปไหนกัน’

            จังหวะที่กำลังตกอยู่ในอันตรายใหญ่หลวง ได้ยินเสียงๆ หนึ่งพูดขัดขึ้นมาซะก่อน และเมื่อเห็นว่าเป็นใครก็ดีใจจนหาที่เปรียบมิได้ เพราะนั่นหมายความว่าตัวเองจะมีทางรอดแล้ว

            “พวกนายกำลังจะทำอะไรปล่อยเธอเดี๋ยวนี้นะ ฉันบอกให้เอามือโสโครกของพวกแกออกไปจากตัวเธอ”

            “คุณวินช่วยฟ้าด้วยค่ะ”

            “ทำไมเราจะต้องเชื่อนายด้วย และมันก็ไม่ใช่ธุระกงการอะไรของนาย หลีกไปอย่ามายุ่งกับเรื่องนี้”

            “ฉันต้องยุ่งแน่เพราะว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นแฟนฉัน ฉันสั่งให้พวกนายปล่อยเธอ ทำไมยังไม่ทำอีก” เขาตะคอกใส่พวกนั้นด้วยความโกรธพร้อมกับชักปืนขึ้นมา

            “หรืออยากจะลองดีกับลูกกระสุนพวกนี้”

            พวกมันมองหน้ากันไปมาพร้อมกับต่อรอง

            “ได้เราจะปล่อยผู้หญิงคนนี้ แต่นายก็ต้องปล่อยเราไปด้วยเช่นกัน”

            “ตกลงฉันจะปล่อยพวกนายไป”

            พวกมันปล่อยตัวหญิงสาวแล้วก็พากันวิ่งหนีไป มินตราหมดแรงทรุดลงไปกับพื้น กวินรีบวิ่งเข้าไปประคองตัวเธอเอาไว้แล้วถามด้วยความห่วงใย

            “คุณเป็นยังไงบ้าง แล้วรู้ไหมว่าพวกมันเป็นใคร”

            “ไม่เป็นไรมากหรอกค่ะ โชคดีที่คุณตามมาช่วยไว้ได้ทัน ฟ้าเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าพวกมันเป็นใคร แต่ฟ้ามั่นใจว่าไม่เคยมีศัตรูที่ไหน ทำไมถึงได้เกิดเรื่องแบบนี้ได้”

            แต่เมื่อเธอลุกขึ้นยืนเธอก็ต้องทรุดลงเพราะความเจ็บ ดีที่กวินช่วยพยุงเธอเอาไว้

            “สงสัยข้อเท้าของคุณจะแพลงผมอุ้มคุณไปเองดีกว่า คุณไปรถของผมก็แล้วกัน ส่วนรถของคุณก็จอดทิ้งไว้ที่นี่ก่อน”

            จากนั้นเขาก็ก้มลงอุ้มหญิงสาวไว้ในอ้อมแขน และนั่นทำให้มินตรารู้สึกกระวนกระวายใจ เพราะเกรงว่าอาจจะมีใครมาเห็น แล้วก็จะเข้าใจผิดกันไปใหญ่โต

            “ฟ้าเดินเองได้ค่ะ”

            “คุณจะเดินเองได้ยังไงก็ขาคุณเจ็บออกอย่างนี้ ผมอุ้มคุณไปน่ะดีแล้ว อีกอย่างตัวคุณก็เล็กนิดเดียวไม่หนักเท่าไรหรอกครับ”

            ระหว่างที่กวินอุ้มมินตรามาที่รถเขาสังหรณ์ใจว่าผู้อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้จะเป็นอลิส เขาประมาทเกินไปเพราะไม่คิดว่าเธอจะกล้าทำอะไรแบบนี้ ถ้าเขาจับได้ว่าเป็นฝีมือของอลิสล่ะก็เขาจะไม่ปล่อยไว้แน่ หลังจากที่อุ้มมินตรามาไว้ในรถชายหนุ่มก็ขอตัวโทรศัพท์สักครู่ เขาสั่งลูกน้องให้ตามพวกนั้นไปแล้วดูว่าเป็นฝีมือของใคร แต่คิดว่าน่าจะเป็นฝีมือของอลิสที่บงการอยู่เบื้องหลัง

             และถ้าเป็นเช่นนั้นจริงเขาสั่งให้ลูกน้องของเขาจับตัวอลิสเอาไว้ แล้วเขาจะกลับไปจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเอง จากนั้นกวินก็ขับรถออกไป เมื่อมินตราเห็นว่าเขากำลังขับรถออกนอกเส้นทาง ที่จะไปบ้านของตัวเองทำให้ต้องเอ่ยปากถาม

            “คุณกำลังจะพาฟ้าไปไหนคะ นี่มันไม่ใช่ทางกลับบ้านของฟ้านะคะ”

            “ผมกำลังจะพาคุณไปโรงพยาบาลครับ คุณควรจะทำแผลก่อนถ้าปล่อยทิ้งไว้อาจจะทำให้แผลอักเสบ”