บทที่ 33

           อลิสหงุดหงิดถ้านังมินตราปลอดภัย นั่นก็หมายความว่าไอ้พวกนั้นมันทำงานไม่สำเร็จน่ะสิ แล้วยังมีหน้ามาโกหกเพื่อรับเงินค่าจ้างอีก เจ็บใจนักที่นังมินตรามันรอดไปได้

            “แล้ววินทราบหรือคะว่าใครเป็นคนทำ”

            “เธอน่าจะรู้ดีนะว่าใครเป็นคนสั่งการเรื่องนี้”

            “อลิสจะทราบได้ยังไงกันคะ ก็อลิสเพิ่งจะทราบเรื่องนี้จากปากของคุณเดี๋ยวนี้เอง” ปากพูดออกไปแบบนั้นแต่ภายในใจกลับร้อนรุ่ม เพราะสังหรณ์ใจว่าเขาอาจจะรู้ว่าใครเป็นคนบงการเรื่องนี้ กวินกระชากแขนของอลิสอย่างแรง

            “หยุดตอแหลได้แล้วฉันรู้หมดแล้วว่าเธอเป็นคนบงการ สั่งให้คนไปดักทำร้ายฟ้า”

            “อะไรกันคะอลิสไม่รู้เรื่องนี้นะคะ คุณอย่ามากล่าวหาอลิสโดยที่ไม่มีหลักฐาน”

            “ถามหาหลักฐานงั้นเหรอ ได้ฉันจะเอามาให้เธอดู” จากนั้นกวินก็หันไปสั่งลูกน้องให้ไปเอาตัวไอ้พวกนั้นเข้ามา เมื่ออลิสเห็นคนที่เธอจ้างให้ไปทำร้ายมินตราก็ถึงกับหน้าถอดสีเลยทีเดียว

            “นั่นไงล่ะหลักฐานที่เธอถามหา ดูซะให้พอใจและอย่าบอกนะว่าไม่รู้เรื่อง เพราะพวกมันสารภาพหมด แล้วว่าเธอเป็นคนบงการเรื่องนี้ทั้งหมด”

            อลิสแสร้งตีหน้าเศร้าราวกับว่าสำนึกผิดเข้าไปกอดกวินเอาไว้

            “อลิสผิดไปแล้วค่ะคุณยกโทษให้อลิสสักครั้งนะคะ” กวินผลักออกไปอย่างแรง

            “ยกโทษให้อย่างนั้นเหรอ...ได้...เดี๋ยวจะหาว่าฉันใจร้าย...แต่ฉันขอสั่งเธอไว้เลยนะว่าอย่าเข้าใกล้หรือคิดที่จะทำร้ายฟ้าอีก ไม่อย่างนั้นล่ะก็เราจะได้เห็นดีกัน เพราะฉันจะส่งหลักฐานทั้งหมดให้กับตำรวจและหนังสือพิมพ์ทุกฉบับ ทีนี้ล่ะทุกคนจะได้รู้กันซะทีว่าดาราดังที่ทุกคนชื่นชอบ เบื้องหลังทำเรื่องฉาวโฉ่อะไรไว้บ้าง ไม่ใช่แต่เฉพาะเรื่องนี้เท่านั้นนะ เรื่องที่เธอขายยาบ้ายาไอซ์ฉันก็มีหลักฐานที่จะมัดตัวเธออย่างแน่นหนาอีกด้วย ถ้าอยากจะลองดีก็ลองดู และอย่าคิดนะว่าฉันจะไม่กล้าทำ”

            อลิสกลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็น

            “ไสหัวไปได้ละแล้วอย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก พร้อมกับจำใส่กระโหลกของเธอเอาไว้ด้วยนะว่า อย่าริอาจมายุ่งกับฟ้าไม่งั้นเจอดีแน่”

            อลิสรีบหยิบกระเป๋าและวิ่งออกไปทันทีเพราะเธอรู้จักนิสัยของกวินเป็นอย่างดีว่าเขาเป็นคนที่พูดจริงทำจริงเสมอ เรื่องอะไรจะเอาตัวเองเข้าไปยุ่งกับเรื่องเดือดร้อนแบบนี้ เพราะกว่าที่จะก้าวขึ้นมาโด่งดังขนาดนี้ได้มันยากเย็น อลิสจึงตัดใจเรื่องของกวินกับมินตรา และบอกกับตัวเองว่าจะไม่ยุ่งกับคนสองคนนี้อีกเด็ดขาด

            ป้าวรรณเดินกระสับกระส่ายไปมาอยู่ภายในบ้าน สาเหตุก็เป็นเพราะดึกมากแล้วแต่เจ้านายยังไม่กลับกันมาสักคน สำหรับคุณปิยภัศร์นั้นเธอไม่ค่อยจะเป็นห่วงสักเท่าไร เพราะว่าเขามักจะกลับบ้านไม่เป็นเวลา หรือบางทีก็ไปนอนค้างที่คอนโดริมน้ำ แต่คุณเมธาวีนี่สิที่น่าเป็นห่วง ดึกป่านนี้แล้วทำไมยังไม่กลับมาอีก

            เมื่อได้ยินเสียงรถแล่นเข้ามาในบ้านก็เลยรีบเดินออกไปดู ปรากฏว่าเป็นเจ้านายหนุ่มที่กลับมา เมื่อมองไม่เห็นหญิงสาวอีกคนที่เธอกำลังนึกเป็นห่วงอยู่ในขณะนั้น ทำให้ต้องเอ่ยปากถามเจ้านายหนุ่มของตัวเอง

            “คุณภัศร์ไม่ได้กลับมาพร้อมกับคุณตะวันเหรอคะ ป้านึกว่าเธอจะกลับมาพร้อมกับคุณซะอีก”

            “เปล่านี่ครับ...ตะวันยังไม่กลับมาอีกเหรอครับ...เขาไปไหนของเขานะ”

            “ยังเลยค่ะนี่ก็ดึกมากแล้ว ป้าโทรเข้ามือถือของเธอก็ติดต่อไม่ได้ ลองโทรไปที่บ้านโน้นเด็กก็บอกว่าเธอไม่ได้กลับไปที่นั่น ป้าก็เลยร้อนใจไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเธอหรือเปล่า คุณตะวันบอกคุณภัศร์ไว้ไหมคะว่าเธอจะไปทำธุระที่ไหน”

            “ไม่ได้บอกครับ ตั้งแต่ผมสั่งงานเธอเมื่อเย็นผมก็ออกมาจากบริษัทเลย แย่แล้วหรือว่าตะวันยังนั่งทำงานอยู่ที่นั่น”

            “ทำงานอะไรกันคะดึกดื่นป่านนี้แล้ว ป้าไม่สบายใจเลยค่ะติดต่อเธอก็ไม่ได้ด้วย”

            “เอ่อ...เดี๋ยวผมจะเล่าให้ป้าวรรณฟังนะครับ ขอผมโทรเข้าออฟฟิศก่อนเผื่อว่าตะวันจะยังอยู่ที่นั่น”

            ปิยภัศร์รีบโทรศัพท์ไปที่โต๊ะทำงานของตะวัน เขารอสายอยู่นานก็ไม่มีคนมารับสาย เพราะเป็นเวลาเดียวกับที่เธอเดินไปชงกาแฟเพื่อมาประทังความหิว ก็เลยไม่ได้ยินเสียงโทรศัพท์นั่นเอง