บทที่ 40

            หลังจากที่วีรยาคล้อยหลังไปไม่นานก็มีผู้หญิงแต่งตัวเปรี้ยวจี๊ดมาขอพบปิยภัศร์ เธอเดินเข้ามาเคาะที่หน้าโต๊ะทำงานพร้อมกับถามด้วยเสียงทรงอำนาจ

            “ภัศร์อยู่ข้างในใช่ไหมฉันจะได้เข้าไปพบเขา”

            “นัดไว้ล่วงหน้าหรือเปล่าคะ”

            “คนอย่างฉันไม่จำเป็นต้องนัดก็พบเขาได้”

            “แต่ว่าฉันจะต้องแจ้งให้เจ้านายทราบก่อนค่ะ ไม่ทราบว่าคุณชื่ออะไรคะฉันจะได้แจ้งเจ้านายได้ถูก”

            “นี่หล่อนคงจะเป็นเลขาใหม่ล่ะสิ ถึงได้ไม่รู้ว่าฉันเป็นใคร...ไม่ได้เรื่อง...แล้ววีรยาไปไหนทำไมถึงได้ปล่อยให้เลขากระจอกๆ อย่างเธอมาทำหน้าที่แทน”

            “ตกลงคุณจะบอกดิฉันได้หรือยังคะว่าคุณชื่ออะไร ดิฉันจะได้เรียนเจ้านายได้ถูกต้อง”

            “ฉันชื่อเจสซิก้าเป็นแฟนเจ้านายเธอหัดจำเอาไว้ซะด้วย”

            เป็นอย่างที่เมธาวีคิดเอาไว้จริงๆ ว่าผู้หญิงคนนี้คือคนที่เขาไม่ต้องการพบ ถึงขนาดสั่งห้ามไม่ให้ปล่อยเข้าไปรบกวน

            ดีละฉันหาวิธีแก้เผ็ดนายได้ละ จากนั้นหญิงสาวก็ยกหูโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อที่จะโทรแจ้งให้เขาทราบว่าคุณเจสซิก้าต้องการที่จะพบเขา แต่ว่าเธอผู้นั้นกลับเปิดประตูห้องเข้าไปซะก่อน ซึ่งมันก็ตรงกับความต้องการของหญิงสาวพอดี เมธาวีแกล้งทำเป็นวิ่งตามเข้าไปพร้อมกับชี้แจงเขา

            “ฉันพยายามบอกเธอแล้วนะคะว่าต้องแจ้งให้บอสทราบก่อนที่เธอจะเข้าพบ แต่เธอไม่ยอมฟังรีบผลุนผลันเข้ามาเลย”

            ปิยภัศร์มองหญิงสาวอย่างอาฆาตแค้น แต่เธอกลับมองเขาด้วยสายตาใสซื่อเหมือนไม่รู้ว่าตัวเองทำผิด ยังไม่ทันที่เขาจะได้พูดอะไรเจสซิก้าก็เดินเข้าไปกอดเขาเอาไว้ แล้วก็จูบเขาเป็นพัลวันต่อหน้าเมธาวีทำให้เขาต้องห้ามปรามเธอ

            “เจสซิก้าผมกำลังยุ่งคุณมีธุระอะไรกับผมหรือเปล่า”

            “แหมถ้าเจสไม่มีธุระอะไรกับคุณก็มาหาคุณไม่ได้งั้นเหรอคะ” เธอต่อว่าชายหนุ่มแล้วก็หันไปเห็นแม่เลขาตัวดียังยืนเซ่อซ่าอยู่ในห้องจึงหันไปตวาด

            “หมดหน้าที่ของหล่อนแล้วทำไมยังไม่ออกไปอีก มายืนเซ่ออยู่ได้ออกไปสิ”

            “คุณไม่มีสิทธิอะไรที่จะมาสั่งฉันนะคะ คนที่จะสั่งฉันได้มีเจ้านายของฉันเพียงคนเดียวเท่านั้น”

            “ภัศร์คะคุณดูลูกน้องของคุณนะคะ กล้าดียังไงมาพูดจากับเจสแบบนี้ คุณต้องจัดการสั่งสอนแม่นี่ให้เจสนะคะ คุณต้องไล่มันออกไป”

            “เจสผมทำแบบนั้นไม่ได้หรอก ตะวันเขาทำตามหน้าที่ของเขา และผมก็ไม่เห็นว่าเขาจะทำผิดอะไร”

            “การที่แม่เลขาตัวดีของคุณมาพูดจาอวดดีกับเจสแบบนี้ คุณยังว่ามันไม่ได้ทำผิดอีกเหรอคะ”

            แล้วเธอก็หันไปเล่นงานเลขาตัวแสบทันที

            “หล่อนกล้าดียังไงถึงได้มาพูดจาอวดดีกับฉัน ทั้งที่รู้ว่าฉันเป็นแฟนของเจ้านายแต่ก็ยังกล้ามาต่อปากต่อคำ”

            “ฉันจะรู้ได้ยังไงว่าคุณเป็นแฟนของเจ้านายฉันจริงหรือเปล่า หรือว่าทึกทักกันไปเองโดยที่เจ้านายดิฉันเขาไม่ได้รับรู้อะไรด้วย วันวันหนึ่งมีคนมากล่าวอ้างว่าเป็นแฟนกับเจ้านายของดิฉันแบบที่คุณทำไม่รู้กี่คนต่อกี่คน ทุกคนก็พูดและทำแบบคุณนี้ล่ะค่ะ แล้วคุณรู้ไหมว่าผลออกมาเป็นยังไง บางทีเจ้านายของฉันก็หนีไปซะดื้อๆ หรือไม่ก็เรียก รปภ มาเชิญตัวพวกเธอออกไป”

            “กรี๊ด! ...ภัศร์คุณทนนิ่งเฉยให้มันมาพูดจาสามหาวกับเจสแบบนี้ได้ยังไงกัน คุณต้องจัดการแม่นี่ให้เจสนะคะ ไม่อย่างนั้นเจสไม่ยอมจริงๆ ด้วย”

            “ดิฉันชื่อตะวันค่ะไม่ใช่แม่นั่นแม่นี่อย่างที่คุณเรียก ถ้าจะพูดกับดิฉันกรุณาเรียกชื่อดิฉันให้ถูกด้วยนะคะ”

            เมื่อปิยภัศร์เห็นว่าเรื่องราวมันชักจะไปกันใหญ่ เขาเลยตัดปัญหาด้วยการสั่งเลขา       

            “ตะวันคุณออกไปก่อน”

            “ได้ค่ะเจ้านาย” เมธาวียักคิ้วให้เขาก่อนที่จะเดินออกจากห้องไป

            “เจสคุณมาหาผมวันนี้มีอะไรหรือเปล่าครับ”

            “ก็เจสจะมาชวนคุณไปงานแฟนชั่นโชว์ที่เจสจะต้องไปเดินแบบที่นั่นด้วย ไปนะคะเจสอยากให้คุณไปเป็นกำลังใจให้เจสหน่อยนะคะที่รัก” หญิงสาวพูดจาออดอ้อนอ่อนหวานกับเขา

            “ตกลงครับแต่ว่าผมอยู่ไม่นานนะครับ เพราะว่าผมนัดกับกวินไว้ตอนสามทุ่ม ว่าแต่งานเริ่มกี่โมงครับ”

            “ประมาณหนึ่งทุ่มค่ะแต่เจสต้องไปเตรียมตัวแต่งหน้าทำผมตั้งแต่ตอนนี้เลย คุณไปเป็นเพื่อนเจสหน่อยนะคะไปค่ะไปเดี๋ยวนี้เลย” เธอพูดพร้อมกับฉุดเขาเพื่อให้ออกไปพร้อมกับเธอ ชายหนุ่มแอบทำสีหน้าเบื่อหน่ายโดยที่เธอไม่ทันเห็น ปิยภัศร์บอกให้เธอลงไปรอเขาข้างล่างก่อนแล้วเขาจะตามลงไป เจสซิก้าเตือนเขาว่าอย่าให้เธอต้องรอนานนักนะ

            ชายหนุ่มรอจนเธอเดินออกไปแล้วจึงเดินไปยืนหน้าโต๊ะทำงานของตะวัน

            “ตะวันคุณนี่แสบจริงๆ เลยนะเราจะต้องได้เห็นดีกันแน่ แล้วคุณจะได้รู้ว่าการขัดคำสั่งของผมจะได้รับผลอย่างไร ฝากบอกคุณวีรยาด้วยว่าผมออกไปแล้วและจะไม่กลับเข้ามาอีก มีงานอะไรก็ไปวางไว้บนโต๊ะพรุ่งนี้ผมจะเข้ามาจัดการเอง”

            เขาพูดพร้อมกับส่งสายตาอาฆาตแค้นราวกับจะคาดโทษเธอไว้ในสิ่งที่เธอก่อก่อนที่จะเดินออกไป วีรยากลับมาหลังจากนั้นไม่นาน เมธาวีแจ้งให้เธอทราบตามที่เขาสั่งไว้ พร้อมทั้งขอตัวกลับบ้านก่อนเพราะว่าเธอรู้สึกไม่ค่อยสบายปวดหัวและหนาวสั่นราวกับจะเป็นไข้