บทที่ 39

            “ช่างเถอะไหนๆ ก็มาถึงแล้ว...ว่าแต่นายไปทำอะไรที่นั่นแต่เช้า แล้วตอนนี้ขวัญอยู่ที่ไหน”

            “อยู่ที่บ้านของคุณฟ้าเดี๋ยวตอนเย็นฉันถึงจะแวะไปรับ” แล้วกวินก็เล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้เพื่อนรักฟัง

            “นายคิดยังไงกับคุณฟ้ากันแน่ คงจะไม่บอกฉันหรอกนะว่านายรักคุณฟ้า”

            “มันยังไม่ถึงขั้นนั้นหรอก แต่ฉันก็ยอมรับนะว่าฉันสนใจเธอเหมือนที่นายสนใจตะวัน และการที่ฉันต้องพูดออกไปว่าฉันกับฟ้ากำลังคบหาดูใจกันอยู่นั้น ก็เพราะว่าสถานการณ์ในตอนนั้นมันพาไป อีกอย่างฉันก็ไม่เดือดร้อนอะไรที่พูดออกไปแบบนั้น เพราะฉันเองก็ชอบเธออยู่ไม่น้อย”

            “สรุปว่าเราสองคนจะเหมาสองพี่น้องตระกูลนี้มาไว้ซะเองว่างั้น” ยังไม่ทันที่กวินจะได้ตอบอะไรตะวันก็หอบแฟ้มงานเข้ามาในห้อง

            “นี่งานที่นายต้องการ”

            “เดี๋ยวก่อนตะวันอย่าเพิ่งไป ผมจำได้นะว่าเมื่อวานผมสั่งงานให้คุณทำมากกว่านี้ แล้วทำไมผมได้มาแค่นี้”

            “ก็งานที่นายสั่งมันเยอะมากแล้วฉันจะทำเสร็จทันได้ยังไง และถ้านายไม่ใช่คนความจำเสื่อมหรือเป็นโรคอัลไซเมอร์ล่ะก็ นายจะต้องจำได้สิว่าเมื่อคืนนายเป็นคนบอกฉันเองว่าให้ฉันกลับบ้าน ทั้งที่ฉันยืนยันว่ายังทำงานไม่เสร็จทีนี้จำได้หรือยัง” เมธาวีลอยหน้าลอยตาพูดกับปิยภัศร์

            “ก็รีบออกไปทำให้เสร็จซะสิ มายืนพล่ามอะไรอยู่ที่นี่”

            “เชอะ! ไปก็ได้พูดยังกับว่าฉันอยากที่จะเห็นหน้าของนายงั้นแหละ บอกไว้ก่อนเลยนะว่าฉันเบื่อหน้านายเต็มทนแล้ว”

            พูดจบก็เดินออกจากห้องทำงานไปทิ้งให้กวินอยู่ตามลำพังกับปิยภัศร์

กวินเอ่ยปากถามเพื่อนถึงสิ่งที่เขาสงสัย

            “ฉันว่าจะถามนายตั้งแต่แรกแล้วว่าหน้าผากของนายไปโดนอะไรมา”

            “แผลนี้น่ะเหรอเป็นฝีมือของตะวัน”

            “อะไรนะนายไปทำอะไร ถึงได้โดนเธอจัดการซะขนาดนี้”

            “ถ้าฉันทำแล้วโดนจะไม่ว่าเลย แต่นี่ฉันยังไม่ทันได้ทำอะไรเลยนี่สิ มันน่าเจ็บใจจริงๆ”

            แล้วเขาก็เล่าถึงเหตุการณ์เมื่อคืนให้กวินฟัง กวินหัวเราะงอหายที่เพื่อนรักของเขาเจอดีเข้าจนได้

            “ตะวันของนายนี่ก็บู๊ไม่เลวเหมือนกันนะ ว่าแต่นายสั่งงานอะไรให้เธอทำเยอะแยะมากมายขนาดนั้น ถ้านายจะรีบใช้หรือว่าต้องการด่วน ทำไมนายไม่มอบหมายให้คุณวีทำ”

            “มันไม่ด่วนอะไรหรอก ฉันก็แค่อยากจะแกล้งคนอวดดีก็เท่านั้น” กวินหัวเราะเมื่อได้ยินคำตอบ

            “นายทำอะไรเป็นเด็กไปได้ เห็นทีฉันจะต้องกลับก่อนเพราะต้องไปทำงานเหมือนกัน เดี๋ยวตอนเย็นจะต้องไปรับขวัญที่บ้านของฟ้าอีก”

            “โอเคฉันฝากนายบอกขวัญด้วยละกันว่าพี่ภัศร์คิดถึงให้แวะไปที่บ้านบ้าง”

            “น้องฉันเป็นผู้หญิงนะโว้ย! จะให้ไปมาหาสู่บ้านผู้ชายก่อนได้ยังไง”

            “เฮ้ย! ฉันไม่สนน้องสาวของนายหรอกน่าขวัญยังเด็กเกินไป อีกอย่างฉันเห็นเขามาตั้งแต่เล็ก ถ้าเป็นพี่ตะวันของยายขวัญก็ว่าไปอย่าง แบบนั้นน่าสนุกว่าตั้งเยอะ”

            “เออ...ฉันไปก่อนละแล้วจะโทรมาคุย”

            “ถ้าว่างฉันจะไปหานายที่ผับจะได้กินเหล้าด้วยกัน”

            “ได้เลย” กวินพูดทิ้งท้ายไว้ก่อนที่จะเดินออกไป

            เมธาวีนั่งทำงานโดยไม่ยอมลงไปทานอาหารกลางวัน ถึงแม้ว่าวีรยาจะพูดยังไงก็ตาม แต่เธอก็ยังยืนยันว่าจะนั่งทำงานต่อให้เสร็จ วีรยาไม่เซ้าซี้บอกแต่เพียงว่าจะซื้อแซนวิชขึ้นมาฝาก

            ปิยภัศร์ออกไปทานอาหารข้างนอก โดยไม่ใส่ใจหญิงสาวที่ยังคงนั่งทำงานอยู่ถึงแม้ว่าจะเป็นเวลาพักกลางวัน เขาเดินผ่านโต๊ะทำงานของเธอไปโดยที่ไม่ได้มองมาด้วยซ้ำ

            หญิงสาวนั่งทำงานต่อไปทั้งที่รู้สึกปวดหัวและรู้สึกหนาว แม้ว่าเธอจะใส่เสื้อสูทแล้วก็ตาม สงสัยจะเป็นไข้แต่ก็ยังคงนั่งทำงานต่อจนเสร็จ

            ปิยภัศร์กลับเข้ามาที่บริษัทอีกครั้ง หลังจากที่ไปทานมื้อเที่ยงมาเรียบร้อยแล้ว เมธาวีเอางานที่เขาสั่งให้ทำจนเสร็จเข้าไปให้เขา และก็ได้ยินเขาสั่งกำชับกับวีรยาว่าถ้าเจสซิก้ามาขอพบให้บอกว่าเขาไม่อยู่ วันนี้จะไม่เข้าบริษัทหรือหาเหตุผลอะไรก็ได้ให้วีรยาจัดการไปได้เลย จะใช้วิธีไหนก็ตามใจแต่อย่าให้เจสซิก้าเข้ามารบกวนเวลางานของเขาเป็นเด็ดขาด เลขาของเขาตอบรับคำสั่งของเจ้านายก่อนที่จะเดินออกจากห้องไป        

            “งานที่นายต้องการฉันทำเสร็จหมดแล้ว นายมีอะไรที่จะสั่งให้ฉันทำอีกไหม ถ้ามีก็รีบเอามาซะฉันจะได้รีบทำให้เสร็จ”

            “ตอนนี้ยังไม่มีแต่ว่าผมไม่ต้องการที่จะได้ยินคุณเรียกผมว่านายอย่างนั้นนายอย่างนี้ เพราะผมมีชื่อให้คุณเรียกถ้าคุณไม่อยากที่จะเรียกผมว่าบอส คุณจะเรียกผมว่าพี่ภัศร์ก็ได้ผมอนุญาตให้คุณเรียกได้”

            แต่หญิงสาวเชิดหน้าตอบกลับไปว่า

            “ฉันไม่เคยมีพี่ชาย”

            “ผมรู้ว่าคุณมีแต่พี่สาวแต่ว่าที่ผมให้เรียกพี่ เพราะว่าผมแก่กว่าคุณอย่างน้อยก็สองปี”

            “ฉันไม่ชินที่จะเรียกนายแบบนั้น”

            “ผมสั่งให้คุณเรียกคุณก็ต้องเรียก พูดท่านั้นท่านี้อยู่ได้น่ารำคาญจริง มีเลขาที่ไหนบ้างที่เขาเรียกเจ้านายสุดหล่ออย่างที่คุณเรียกผม และถ้าคุณยังขืนดื้อเรียกผมแบบเดิมอยู่อีกล่ะก็อย่าหาว่าผมไม่เตือน เพราะผมจะลงโทษคุณด้วยการจูบ อยากจะลองดูก็ได้นะผมรับรองผมพูดจริงทำจริงเสมอ”

            “แต่ว่าฉันไม่ชินที่จะเรียกคุณว่าพี่ ฉันขอเรียกคุณภัศร์แทนแล้วกัน”

            “เรียกคุณภัศร์ก็ได้ผมตามใจคุณอยู่แล้ว หรือจะเรียกว่าที่รักก็ได้นะ สำหรับคุณผมอนุญาตเป็นกรณีพิเศษ”

            “หมดธุระของนาย...เอ๊ยของคุณแล้วใช่ไหม ฉันขอตัวออกไปทำงานต่อก่อนนะ”

            พอเธอเดินออกมาจากห้องทำงานของชายหนุ่ม วีรยาบอกกับหญิงสาวว่าจะไปแผนกบัญชี และถ้ามีใครมาติดต่องานช่วงที่เธอไม่อยู่ให้เมธาวีรับเรื่องแทนไปก่อน หญิงสาวรับปากจะดูแลทางนี้แทนเอง