บทที่ 41

            ปิยภัศร์กลับถึงบ้านตอนประมาณสามทุ่มกว่า เพื่อที่จะกลับมาจัดการเมธาวี ที่เธอบังอาจปล่อยให้เจสซิก้าเข้ามาจุ้นจ้านกับเขา ทั้งที่เขาก็สั่งไว้แล้วว่าไม่ให้ปล่อยผู้หญิงคนนี้เข้ามากวนใจเขา

            “ป้าวรรณครับตอนนี้ตะวันอยู่ที่ไหนครับ”

            “อยู่บนห้องค่ะป้าเห็นเธอบ่นว่าไม่ค่อยสบายตั้งแต่กลับมาแล้วค่ะ เธอขอตัวขึ้นไปนอนพักบอกว่าไม่ต้องเรียกเธอลงมาทานอาหารเพราะว่าเธอไม่รู้สึกหิว แต่นี่ก็นอนนานแล้วนะคะ ป้ากำลังจะขึ้นไปดูพอดีคุณภัศร์กลับมาซะก่อน”

            “ไม่สบายเหรอวันนี้ก็เห็นยังเห็นแผลงฤทธิ์อยู่เลย คุณหนูของป้าวรรณป่วยการเมืองเพื่อที่จะหลีกเลี่ยงอะไรบางอย่างหรือเปล่า”

            “ทำไมคุณภัศร์ถึงคิดว่าเธอจะแกล้งป่วยคะ ไม่นะคะตอนที่คุณตะวันกลับมาสีหน้าของเธอไม่ค่อยดี ป้าว่าเธอคงจะไม่สบายจริงๆ แล้วคุณภัศร์ทานอะไรมาหรือยังคะ ถ้ายังป้าจะได้ไปเตรียมให้ นี่ป้าก็ทำโจ๊กเตรียมไว้ให้คุณตะวันด้วยนะคะ กะว่าถ้าเธอตื่นป้าจะไปอุ่นให้ร้อน”

            “ป้าวรรณไม่ต้องห่วงผมหรอกครับผมทานมาเรียบร้อยแล้ว ผมขอตัวขึ้นไปดูคุณหนูตะวันของป้าก่อนนะครับ”

            ชายหนุ่มเดินเข้าไปเปิดไฟในห้องของหญิงสาวเขาเห็นเธอนอนขดตัวอยู่บนเตียง ปิยภัศร์เดินไปนั่งที่เตียงแต่ก็ไม่มีทีท่าว่าเธอจะรับรู้ถึงการมาของเขา

            “ตะวันคุณเป็นอะไรไป”

            เขาเรียกพร้อมกับจับตัวเธอ แล้วก็ต้องตกใจเมื่อพบว่าเมธาวีไข้ขึ้นสูงมากตัวร้อนราวกับไฟ ในช่วงเวลานั้นเองเธอลืมตาขึ้นมามองชายหนุ่มอย่างยากเย็น

            “คุณเองเหรอคะ”

            “คุณมีไข้นะตะวัน ไม่สบายทำไมไม่บอก ทำไมมานอนอยู่คนเดียวแบบนี้” แล้วเขาก็ตะโกนเรียกป้าวรรณ

            “ป้าวรรณ ป้าวรรณครับ ใครอยู่ข้างนอกบ้างเข้ามานี่ด่วนเลย”

            “ฉันไม่เป็นอะไรมากหรอกค่ะ แค่รู้สึกปวดหัวเท่านั้น นอนพักสักตื่นก็คงจะดีขึ้นเอง”

            “ตัวคุณร้อนขนาดนี้ยังบอกว่าไม่เป็นอะไรมากอีก”

            “หายไปไหนกันหมด เวลาจะใช้งานไม่มาให้เห็นสักคนเลย ไล่ออกให้หมดซะดีไหม”

            ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเมื่อทุกอย่างไม่ได้ดั่งใจ

            “มาแล้วค่ะเกิดอะไรขึ้นคะ คุณภัศร์ถึงได้เสียงดังลงไปถึงข้างล่าง” ป้าวรรณพร้อมกับเด็กรับใช้อีกสามสี่คนวิ่งตามกันขึ้นมาในห้องของตะวัน

            “ก็ตะวันน่ะสิครับไม่สบายไข้ขึ้นสูงมาก คนในบ้านไม่สบายทั้งคนแต่ทำไมไม่มีใครสนใจ”

            “คุณตะวันไข้ขึ้นสูงมากหรอคะ เป็นอะไรมากหรือเปล่าคะ” ป้าวรรณเดินเข้าไปวัดไข้ที่หน้าผากของเธอ

             “มีไข้สูงจริงๆ ด้วยแล้วทำไม่ไม่บอกป้าคะ คุณภัศร์อยู่เป็นเพื่อนคุณตะวันก่อนนะคะ ป้าจะโทรศัพท์ตามหมอสรรค์และก็จะไปอุ่นโจ๊กมาให้คุณตะวันด้วยค่ะ” จากนั้นเธอก็รีบลงไปจัดการตามที่เธอพูด

            “ตะวันคุณเป็นยังไงบ้างอดทนหน่อยนะป้าวรรณโทรไปตามหมอแล้ว เขาอยู่ไม่ไกลเดี๋ยวก็คงจะมาถึง”

            “ฉันไม่เป็นอะไรมากหรอกค่ะ คุณทำให้ทุกคนตกใจกันไปหมดแล้ว ฉันบอกแล้วไงคะว่าฉันแค่ปวดหัวเท่านั้นนอนพักสักครู่ก็หายค่ะ คุณไม่น่าจะต้องตามหมอให้วุ่นวายเลย”

            หลังจากนั้นไม่นานป้าวรรณก็เดินขึ้นมาพร้อมกับน้ำอุ่นเพื่อที่จะเอามาเช็ดตัวให้กับหญิงสาว

            “คุณภัศร์ถอยไปค่ะป้าจะเช็ดตัวเพื่อลดไข้ให้คุณตะวัน เมื่อสักครู่ป้าโทรไปบอกหมอสรรค์แล้ว ภรรยาของคุณหมอเป็นคนรับสาย เธอบอกว่าคุณหมอจะรีบมาทันที คาดว่าอีกไม่เกินครึ่งชั่วโมงก็คงจะมาถึง”

            “คุณตะวันถอดเสื้อผ้าไหวไหมคะ ถ้าไม่ไหวป้าจะช่วยเองค่ะ”

            “ไหวค่ะแต่ว่าเอ่อ ...” เธอพูดพร้อมกับหันไปมองชายหนุ่มที่ยังคงยืนอยู่ในห้อง ไม่ยอมขยับเขยื่อนตัวไปไหน ป้าวรรณมองตามสายตาของเธอก็เข้าใจว่าคุณตะวันคงจะอาย ไม่กล้าถอดเสื้อผ้าต่อหน้าผู้ชาย

            “คุณภัศร์มายืนทำอะไรอยู่ตรงนี้คะ...ออกไปก่อนค่ะ...ป้าจะเช็ดตัวให้คุณตะวัน”

            “ผมก็ไม่ได้เกะกะอะไรป้าวรรณซะหน่อย ป้าวรรณจะทำอะไรก็ทำไปสิครับ”

            “ก็ป้าบอกแล้วว่าจะเช็ดตัวให้คุณตะวัน คุณเป็นผู้ชายจะยืนดูอยู่แบบนี้นะเหรอคะ ไปค่ะออกไปรอข้างนอกก่อนป้าเช็ดตัวคุณตะวันเสร็จเมื่อไรค่อยเข้ามา ถ้ายังไงละก็ลงไปคอยดูหมอสรรค์ก็ดีนะคะ ถ้ามาถึงคุณภัศร์จะได้พาขึ้นมาบนนี้เลย”

             เมื่อชายหนุ่มเดินออกไปป้าวรรณก็จัดการเช็ดตัวให้เมธาวี

            “ขอโทษนะคะ...เพราะตะวันเลยทำให้ทุกคนเดือดร้อน...โดนดุกันไปหมด”

            “คุณตะวันไม่ต้องขอโทษป้าหรอกค่ะ พวกเราชินกับอารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ ของคุณภัศร์กันทุกคนแล้วล่ะค่ะ เวลาโกรธก็มักจะโวยวายเสียงดังแบบนี้ แต่แล้วก็ไม่มีอะไรพูดขู่ไปอย่างนั้นเอง ถ้าคุณภัศร์โกรธและโวยวายแบบนี้ก็ถือว่ายังไม่มีอะไรร้ายแรง แต่เมื่อใดก็ตามที่โกรธและเงียบอันนั้นล่ะค่ะที่น่ากลัว”