บทที่ 55

            ขณะที่เมธาวีกำลังจะเอากาแฟเข้าไปเสริฟให้กวินและปิยภัศร์อยู่นั้น ก็มีโทรศัพท์ของเธอเข้ามา เพื่อให้หญิงสาวได้รับโทรศัพท์วีรยารับอาสาทำหน้าที่เอากาแฟไปเสริฟเจ้านายแทน

            “พี่ฟ้ามีอะไรหรือเปล่าคะ”

            “ตะวันพี่จะทำยังไงดี” เธอตอบน้องสาวด้วยเสียงสะอื้น

            “พี่ฟ้าเป็นอะไรไปคะหยุดร้องไห้ก่อนค่ะ แล้วบอกตะวันซิคะว่าพี่ฟ้าร้องไห้ทำไมใครทำอะไรพี่”

            “ตะวันไม่ใช่พี่แต่เป็นพ่อของเราต่างหาก”

            “พ่อเป็นอะไรไปคะพี่ฟ้า” เธอถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน

            “พ่อหมดสติในห้องทำงานจ๊ะ”

            “ตอนนี้พ่ออยู่ที่ไหนคะแล้วเป็นอะไรมากหรือเปล่า”

            “พ่ออยู่ที่โรงพยาบาลหมอกำลังดูอาการอยู่ หมอบอกว่าอาการของพ่อน่าเป็นห่วง พี่กลัวจังเลยตะวันรีบมาได้ไหม”

            “ได้ค่ะพี่ฟ้ารอตะวันอยู่ที่โรงพยาบาลก่อนนะคะ ตะวันจะรีบไปเดี๋ยวนี้เลยค่ะ”

            “มาเร็วๆ นะตะวัน”

            “ค่ะ”

            เธอวางสายแล้วก็เดินท่าทางรุกรี้รุกรนเข้าไปในห้องทำงานของปิยภัศร์ พร้อมกับเอ่ยปากลางานด้วยน้ำเสียงร้อนรน

            “ฉันขอลางานหนึ่งวันนะคะ”

            “คุณเพิ่งจะกลับมาทำงานวันนี้เองนะตะวัน จะลาไปไหนอีกผมไม่ให้ไป”

            “แต่ฉันต้องไปค่ะ ฉันมีความจำเป็นจริงๆ คุณให้ฉันไปนะ” น้ำเสียงและสีหน้าของหญิงสาวร้อนรน

            “คุณกำลังจะบอกกับผมว่าคุณจะต้องไปให้ได้ใช่ไหม”

            “ใช่ค่ะเพราะมันสำคัญมาก” เธอพูดด้วยน้ำเสียงสั่นๆ เหมือนจะร้องไห้ด้วยความเป็นห่วงพ่อ

            “เดทครั้งนี้มันคงจะสำคัญสำหรับคุณมากสินะ”

            หญิงสาวนิ่งเงียบด้วยความไม่เข้าใจความหมายของเขา เพราะตอนนี้หัวสมองของเธอไม่ค่อยจะสั่งการ สาเหตุก็เป็นเพราะเป็นห่วงบิดาบังเกิดเกล้านั่นเอง แต่ความเงียบของอีกฝ่ายกลับทำให้ปิยภัศร์เข้าใจผิด เพราะเขาเข้าใจว่ามันเป็นการยอมรับทำให้เขาพูดออกไปด้วยความโมโห

            “คุณจะไปไหนก็ไปเลยไป”

            “ขอบคุณค่ะ” พูดจบหญิงสาวก็ออกจากห้องไปด้วยความรีบร้อน โดยที่ไม่มีโอกาสรู้เลยว่าการกระทำเช่นนั้นจะทำให้เจ้านายหนุ่มไม่พอใจ เพราะความเข้าใจผิดว่าเธอจะต้องให้ความสำคัญกับไอ้ผู้ชายคนนั้นมากถึงขนาดแสดงอาการร้อนรนออกมาให้เห็น ตอนที่เขาบอกว่าจะไม่อนุญาตให้เธอไปมันน่าหงุดหงิดชะมัดเลย

            วีรยาเห็นอารมณ์ของเจ้านายไม่ค่อยจะดีก็เลยบอกว่าเธอขอตัวออกไปทำงานต่อ ทิ้งให้กวินอยู่กับเจ้านายของเธอเพียงลำพัง

            “นายไม่พอใจเรื่องอะไร”

            “เปล่า...ไม่มีอะไรที่ฉันจะต้องไม่พอใจ”

            “ยังจะบอกว่าไม่มีอะไรอีกก็ฉันเห็นอยู่ ถ้านายไม่มีอะไรงั้นนายหงุดหงิดทำไม”

            “ก็ฉัน...”

            “นายหงุดหงิดที่ตะวันยังดึงดันที่จะไปให้ได้ทั้งที่นายไม่อนุญาตให้ไปใช่ไหม”

            “ไม่รู้ไอ้ผู้ชายคนนั้นมันเป็นใคร”

            “ถ้านายอยากจะรู้พอเธอกลับมานายก็ถามให้หายสงสัยก็สิ้นเรื่อง”

            “ทำไมฉันจะต้องถาม ถ้าเขาอยากจะบอกเขาก็บอกเอง”

            “นายเองก็อยากรู้ใจจะขาดว่าตะวันไปไหน และไปทำอะไรกับใคร แต่กลัวเสียฟอร์มก็บอกมาเถอะ”

            “ใครบอกนายว่าฉันอยากจะรู้...เขาจะไปทำอะไรที่ไหนฉันไม่สนใจหรอก”

            “ปากกับใจของนายให้มันตรงกันหน่อย ฉันไม่อยู่กวนอารมณ์ของนายละไปก่อนดีกว่า ดีไม่ดีเดี๋ยวนายจะมาพาลหงุดหงิดอารมณ์เสียใส่ฉัน” แล้วกวินก็เดินหัวเราะออกจากห้องไป ทิ้งให้ปิยภัศร์รู้สึกหงุดหงิดและทำงานทำการไม่รู้เรื่องตลอดบ่ายวันนั้น อีกทั้งยังพาลต่อว่าไปถึงตัวต้นเหตุที่ทำให้เขาเป็นแบบนี้อีกด้วย

            “เป็นเพราะคุณผมถึงได้ทำงานไม่รู้เรื่องแบบนี้ คุณไปไหนของคุณกันแน่นะตะวัน” ชายหนุ่มพึมพำกับตัวเองก่อนที่จะตัดสินใจกลับไปพักผ่อนที่บ้าน เพราะว่าถึงเขาจะนั่งทำงานต่อก็ทำไม่รู้เรื่องอยู่ดี

            เมื่อเมธาวีเดินทางมาถึงที่โรงพยาบาลเธอก็รีบเดินไปหาพี่มินตราทันที พร้อมทั้งถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน

            “พ่อเป็นอย่างไรบ้างคะพี่ฟ้า”

            “ไม่รู้เหมือนกัน พ่อเข้าไปนานแล้วยังไม่ออกมาเลย ไม่รู้จะเป็นอะไรมากหรือเปล่า”

            “ใจเย็นๆ ก่อนค่ะบางทีพ่ออาจจะไม่เป็นอะไรมากก็ได้ ตะวันว่าเรารอให้หมอออกมาบอกอาการของพ่อก่อนนะคะ”

            มินตราพยักหน้าสีหน้าแสดงความวิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด และแล้วการรอคอยของพวกเธอก็สิ้นสุดลงเมื่อหมอเดินออกมาจากห้องฉุกเฉิน สองพี่น้องต่างก็รีบเดินไปถามคุณหมอถึงอาการป่วยของบิดา

            “คุณหมอคะอาการของคุณพ่อเป็นอย่างไรบ้างคะ”

            “หมอขอเชิญคุณสองคนตามไปที่ห้องของหมอก่อนดีกว่านะครับ เรื่องนี้เราอาจจะต้องคุยกันยาว”  

          เมื่อหญิงสาวทั้งสองคนมานั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานของแพทย์ประจำตัวของบิดา เมธาวีก็ถามขึ้นมาด้วยเสียงร้อนรน

            “อาการของพ่อเป็นอย่างไรบ้างคะ หมอบอกความจริงกับเรามาเถอะค่ะพวกเรารับได้”

            “พวกคุณสองคนทราบไหมครับว่าคุณวิชญะมีโรคประจำตัว”

            “โรคประจำตัวเหรอคะ? พวกเราไม่เคยรู้เรื่องมาก่อนเลยค่ะ แล้วพ่อมีโรคประจำตัวอะไรคะ”

            “หลอดเลือดหัวใจตีบครับ...นี่ท่านไม่ได้บอกให้พวกคุณสองคนทราบหรือครับ”

            ทั้งสองสาวส่ายหน้าแทนคำตอบ

            “พวกเราไม่เคยทราบเรื่องนี้มาก่อนเลยค่ะ แล้วอาการของพ่อร้ายแรงมากไหมคะคุณหมอ”

            “ก็นับว่าร้ายแรงครับที่จริงแล้วท่านต้องพักผ่อนมากๆ แล้วก็ห้ามเครียด ที่สำคัญหมอเคยแนะนำให้คุณวิชญะรีบทำการผ่าตัดหัวใจโดยด่วนไม่ควรปล่อยทิ้งไว้แบบนี้”