บทที่ 63

            เมื่อกวินพามินตรามาที่บ้านเขาถามหาสู่ขวัญกับแม่บ้านได้ความว่าเธอไม่อยู่ แต่ได้ฝากของไว้ให้คุณวินกับคุณฟ้าแล้วแม่บ้านก็เดินไปหยิบของทั้งหมดมายื่นส่งให้ เมื่อหมดหน้าที่เธอก็ขอตัวไปทำงานต่อ

            “ขวัญมีลับลมคมในอะไรอีก”

            “ฉันว่าคุณอ่านจดหมายก็คงจะทราบค่ะ”

            กวินเปิดจดหมายอ่านขวัญเขียนบอกเล่าถึงแผนการสำหรับดินเนอร์สุดเลิศหรูอลังการที่แสนจะโรแมนติก ภายใต้แสงเทียนและแสงของดวงดาวระยิบระยับนับพันดวงที่เธอสรรค์สร้างขึ้นมาเพื่อกวินและมินตราโดยเฉพาะ

            และขอให้กวินแต่งตัวให้หล่อเพื่อลงมารับประทานอาหารมื้อนี้ให้อร่อย และให้ตกลงเป็นแฟนกับมินตราซะ เพราะเธอเห็นแล้วว่าทั้งสองคนรักกัน เพียงแต่บางทีชายหนุ่มอาจจะยังไม่รู้ตัวหรือไม่ยอมรับความจริงอันนี้ เธอจึงขอเป็นผู้ทำหน้าที่กามเทพและหวังว่าพี่ชายคงจะไม่ทำให้น้องสาวคนนี้ผิดหวัง อีกทั้งยังอวยพรให้สองหนุ่มสาวมีความสุขในค่ำคืนนี้ และยังบอกอีกว่ามินตราเป็นคนดีถ้าพี่ชายปล่อยให้เธอหลุดมือไปคงจะน่าเสียดายแย่ ที่สำคัญขวัญอยากให้เธอมาเป็นพี่สะใภ้ เมื่อกวินอ่านจบเขาสังเกตเห็นมินตรกำลังอ่านจดหมายอีกฉบับหนึ่งของสู่ขวัญอยู่เช่นกัน เขารอจนเธออ่านจบ

            “เราคงต้องทานอาหารมื้อนี้กันแค่สองคนซะแล้วละครับ”

            “ก็คงต้องเป็นแบบนั้นล่ะค่ะ”

            “ผมว่าตอนนี้เราไปเปลี่ยนชุดสำหรับดินเนอร์หรูในค่ำคืนนี้กันดีกว่านะครับ” กวินพามินตราไปที่ห้องรับรองที่ถูกจัดแต่งไว้อย่างหรูหรา เพื่อที่เธอจะได้จัดการธุระส่วนตัว โดยที่เขาเองก็แยกตัวไปเพื่อผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเช่นกัน หลังจากที่เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเขาก็มารอหญิงสาวที่หน้าห้องรับรอง

            ไม่นานนักมินตราก็เปิดประตูออกมา เธออยู่ในชุดราตรียาวสายเดี่ยวสีฟ้าสดใส เนื้อผ้าบางเบาพร้อมกับผ้าบางๆ สีเดียวกันที่ใช้สำหรับคลุมไหล่ กวินมองมินตราด้วยความตกตะลึง ไม่คิดว่าเธอจะสวยมากขนาดนี้ กวินมองอยู่นานจนเธอรู้สึกเขิน

            “คุณรู้ตัวไหมว่าคุณใส่ชุดนี้แล้วสวยมาก”

            “ขอบคุณค่ะน้องขวัญเป็นคนเลือกให้”

            จากนั้นกวินก็ให้หญิงสาวควงแขนเพื่อพาไปที่โต๊ะอาหารที่ถูกจัดตกแต่งไว้อย่างสวยงาม ชายหนุ่มเลื่อนเก้าอี้ให้เธอ มินตราไม่ลืมที่จะกล่าวคำขอบคุณในความเป็นสุภาพบุรุษของเขาที่ใส่ใจแม้แต่เรื่องเล็กน้อย จากนั้นก็ทานอาหารสลับกับการดื่มไวน์ กวินดื่มไวน์เข้าไปมากพอสมควรและมินตราเองก็ดื่มเช่นกัน ทั้งที่ปกติแล้วเธอจะไม่แตะเครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอล์พวกนี้

            มินตรารู้สึกว่าถ้ากวินกับเธอเป็นแฟนกันจริง และได้มาดินเนอร์ด้วยกันในบรรยากาศสุดแสนโรแมนติกที่สู่ขวัญเป็นคนเนรมิตให้เช่นนี้ ก็คงจะดีไม่น้อยและเธอเองก็คงจะมีความสุขมาก

            แต่เพราะเธอรู้ว่ามันไม่ใช่ความจริง สิ่งที่เขาปฏิบัติต่อเธอมันเป็นเพียงเพราะเขามีความเป็นลูกผู้ชาย และพร้อมที่จะรับผิดชอบและปกป้องต่อชื่อเสียงของเธอที่ต้องมัวหมองเพราะเขาเป็นต้นเหตุ สิ่งที่เขาทำไปทั้งหมดไม่ใช่เพราะเขารักเธอ แต่เป็นเพราะว่าเขาเป็นผู้ชายที่ดีและเป็นสุภาพบุรุษ

            ทุกสิ่งทุกอย่างที่กวินได้ทำเพื่อเธอนั้นมันทำให้เธอหลงรักเขาเข้าแล้ว และยากที่จะถอนตัวถึงแม้ว่าจะคอยเตือนตัวเองนับร้อยครั้งว่า สิ่งที่เขาทำทั้งหมดเขาทำเพราะสถานะการณ์มันพาไป เขาไม่ได้รักหรือรู้สึกว่าเธอเป็นคนพิเศษสำหรับเขาเลยแม้แต่น้อย เธอบอกตัวเองว่าจะต้องพยายามตัดใจจากเขาให้ได้ แต่ว่ามันยากเหลือเกินที่จะทำเช่นนั้น ในขณะที่เธอกำลังใช้ความคิดอยู่นั้นกวินก็เดินมายืนตรงหน้าเธอพร้อมกับยื่นมือออกมา

            “ให้เกียรติเต้นรำกับผมสักเพลงนะครับ”

            “ยินดีค่ะ” และแล้วเสียงเพลงหวานซึ้งก็เริ่มขึ้น

            กวินโอบกอดมินตราไว้ในอ้อมแขนและพาเธอล่องลอยไปด้วยการเต้นรำจังหวะสโลว ภายใต้แสงดาวแสงเดือนระยิบระยับเป็นพันดวงในค่ำคืนนี้ เขาดึงเธอเข้ามาชิดจนดูเหมือนยืนกอดกันก็ไม่ปาน หญิงสาวรู้สึกว่าตัวเธอเหมือนล่องลอยราวกับความฝัน วันข้างหน้าจะเป็นยังไงก็ช่างแต่ว่าในค่ำคืนนี้เธอขอมีความสุขอยู่กับชายที่เธอรัก ถึงแม้จะเป็นความรักที่เธอมีให้เขาแค่ฝ่ายเดียวก็ตาม

            “ฟ้าคุณกำลังคิดอะไรอยู่ครับ”

            “ฉันคิดว่าถ้าเรื่องของเราเป็นความจริง และได้มีโอกาสมาดินเนอร์ในบรรยากาศแบบนี้คงจะมีความสุขมากนะคะ เสียดายที่เรื่องระหว่างเราเป็นเพียงแค่เรื่องที่สมมุติขึ้นมาเท่านั้น”

            “เราทำให้มันเป็นเรื่องจริงได้นี่ครับ”

            “คุณหมายความว่ายังไงคะ”

            “ผมก็หมายความว่าผมกับคุณ...เรามาตกลงเป็นแฟนกันดีไหมครับ”

            “ฉันว่าคืนนี้คุณเมาแล้วล่ะค่ะ คงจะไม่รู้ตัวใช่ไหมคะว่าพูดอะไรออกมา ฉันจะถือว่าคุณไม่ได้พูดละกันนะคะ”

            “ผมไม่ได้เมาหรือมึนแม้แต่น้อยเลยครับ แอลกอฮอล์เพียงแค่นี้ทำให้ผมเมาไม่ได้หรอก และผมรู้ตัวดีตลอดเวลาว่าผมกำลังทำอะไรอยู่ สิ่งที่ผมพูดกับคุณเมื่อกี้ผมหมายความตามนั้นจริงๆ แต่มันก็ขึ้นอยู่กับคุณด้วยนะครับ ผมยอมรับว่าผมชอบคุณมันอาจจะไม่ถึงขั้นรัก แต่ว่าผมก็ชอบคุณมากกว่าผู้หญิงทุกคนที่เคยผ่านเข้ามาในชีวิตของผม และผมคิดว่าความสัมพันธ์ของเรามันน่าที่จะพัฒนาแปรเปลี่ยนเป็นความรักได้ในที่สุด

            กิตติศัพท์ของผมเกี่ยวกับเรื่องผู้หญิงอาจจะไม่ดีนัก แต่ผมอยากให้คุณรับรู้ไว้ก่อนที่จะตัดสินใจว่านิสัยของผมเป็นแบบนี้ ผมชอบที่จะคบกับผู้หญิงโดยที่ไม่มีข้อผูกมัดหรือพันธะใดใด เรื่องทั้งหมดจะเป็นความสมัครใจของพวกเราทั้งสองฝ่าย และจะไม่มีการเรียกร้องเพื่อที่จะให้ผมรับผิดชอบใคร หรือรับผิดชอบอะไรทั้งสิ้นถ้าคุณยอมรับนิสัยของผมได้ ผมก็คิดว่าเราน่าจะลองคบกันดู แต่ว่าคุณกับผมต้องไม่มีข้อผูกมัดอะไร ผมก็ยังเป็นผมและจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลงอะไรเพื่อใครอย่างเด็ดขาดคุณจะตกลงไหม”

            “ตกลงค่ะฟ้ายอมรับข้อเสนอ”