บทที่ 62

            เมื่อกวินและมินตรามั่นใจว่าเมธาวีไม่ได้บาดเจ็บอะไรมากก็กลับลงไปเล่นบาสกันต่อ ทิ้งให้สองหนุ่มสาวคุยกันตามลำพัง

            “คุณรู้ไหมวันนี้คุณดูเหมือนเด็กผู้หญิงซนซน แต่แบบนี้ก็น่ารักดี”

            เมธาวีเพียงแต่ยิ้มให้กับเขาพร้อมกับเล่าให้เขาฟัง

            “พี่ฟ้าเป็นคนชอบออกกำลังกายแต่ฉันไม่ ถึงอย่างนั้นฉันก็มักจะไปเป็นเพื่อนเธอเสมอ และที่คุณชวนพวกเรามาวันนี้ก็ดีเหมือนกัน เพราะอย่างน้อยพี่ฟ้าจะได้พักผ่อน ช่วงหลังมานี่พี่ฟ้าดูเครียดมากเลย แต่ฉันก็ไม่รู้จะช่วยยังไงดี”

            “ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกนายวินจะคอยดูแลเธอเอง ผมมั่นใจว่าเพื่อนของผมจะทำหน้าที่นี้ได้ดีกว่าคุณซะอีก”

            “ก็นี่ล่ะค่ะที่ทำให้ฉันสบายใจ และหมดห่วงทั้งเรื่องงานที่บริษัทและเรื่องส่วนตัว คงจะต้องขอบคุณคุณวินที่เขาทำให้พี่สาวของฉันมีความสุข”

            ปิยภัศร์หันไปยิ้มให้หญิงสาว และพูดถึงเรื่องการรักษาตัวที่อเมริกาของบิดาของเธอ

            “เมื่อเช้าเจฟโทรมาบอกผมว่าคุณหมอมาร์ตินตกลงรับปากที่จะทำการผ่าตัดหัวใจให้พ่อของคุณแล้วนะ แต่เขาบอกว่าอาจารย์ของเขาขอเวลาสองสัปดาห์เพื่อเคลียร์งานตัวอื่น เจฟฝากมาบอกคุณด้วยว่าไม่ต้องเป็นห่วงอาจารย์ของเขาดูประวัติของพ่อคุณแล้ว และบอกว่าไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง

            การผ่าตัดอาจจะยุ่งยากอยู่บ้างแต่รับรองว่าหลังจากการผ่าตัดและพักฟื้นเรียบร้อยแล้ว พ่อของคุณก็จะกลับมาดำเนินชีวิตได้ตามปกติ เพียงแต่ว่าช่วงเวลาของการพักฟื้นอาจจะต้องใช้เวลานานหน่อย เพราะว่าพ่อของคุณอายุมากแล้วฟังแบบนี้แล้วสบายใจขึ้นหรือยัง อีกอย่างเจฟได้จัดเตรียมทุกอย่างเรียบร้อยแล้วนะ เหลือเพียงเราส่งตัวพ่อของคุณไปที่โน่นคุณหมอมาร์ตินก็จะทำการผ่าตัดให้พ่อของคุณได้เลย” เมธาวีพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

            “จริงเหรอคะ แล้วฉันไปดูแลการผ่าตัดของพ่อที่โน่นได้ไหมคะ”

            “คุณอยากไปเหรอแต่เพื่อนของผมเขาจัดการทุกอย่างไว้พร้อมหมดแล้วนะ คุณไม่ต้องเป็นห่วงพ่อของคุณหรอกทุกอย่างถูกจัดเตรียมไว้หมดแล้ว”

            “ฉันทราบค่ะแต่ว่าฉันก็อยากที่จะเดินทางไปพร้อมกับท่านอยู่ดี คุณอนุญาตให้ฉันไปนะ” หญิงสาวเลือกที่จะหันมาใช้น้ำเสียงออดอ้อนเขาแทน เพราะเธอรู้ดีว่าน้ำเสียงแบบนี้จะทำให้เขาใจอ่อนและมันก็เป็นดังที่คาดไว้

            “ได้สิทำไมจะไม่ได้แต่ว่าคุณห้ามไปนานนะ ต้องรีบกลับมาเพราะผมคิดถึงคุณรู้ไหม”

            หญิงสาวหันไปย่นจมูกใส่เขา

            “อย่างคุณน่ะเหรอจะมาคิดถึงฉัน ในเมื่อปกติคุณก็มีสาวสวยห้อมล้อมอยู่รอบกายคุณมากมาย ฉันไม่อยู่น่าจะเป็นการดีสำหรับคุณ จะได้ไม่มีคนมาคอยกวนประสาทคุณ”

            “คุณหึงผมใช่ไหมตะวัน”

            “คนอย่างฉันน่ะเหรอจะหึงคุณ ฝันไปหรือเปล่าไม่มีทางซะล่ะ”

            “ผิดกับผมนะผมชอบที่จะมีคุณอยู่ข้างกาย การที่ได้ต่อปากต่อคำกับคุณมันทำให้ผมมีชีวิตชีวาขึ้นอีกเยอะเลย”

            “ประสาท! ว่าแต่คุณตกลงให้ฉันเดินทางไปกับพ่อแล้วใช่ไหมคะ”

            “ใช่ แต่คุณจะต้องไปพักอยู่ที่บ้านพักของผมห้ามไปพักที่อื่น เพราะที่นั่นจะมีคนคอยดูแลคุณอีกที ผมกะไว้ว่าพ่อของคุณออกจากโรงพยาบาลเมื่อไรก็จะให้ไปพักฟื้นที่นั่น จนกว่าหมอจะอนุญาตให้เดินทางกลับมาที่นี่ แล้วผมจะจ้างพยาบาลพิเศษมาคอยดูแลพ่อของคุณอีกที”

            “ขอบคุณนะคะ...คุณจะให้ฉันกับพ่อเดินทางเมื่อไรคะ”

            “ก็ไม่น่าจะเกินสัปดาห์หน้า คุณจัดเตรียมกระเป๋าให้พร้อมก็ละกัน ที่สำคัญห้ามไปนานพ่อคุณผ่าตัดเสร็จและอาการดีขึ้นเมื่อไร ต้องรีบกลับมาทันทีเข้าใจไหม” เมื่อกวินและมินตราเดินมาสมทบก็ชักชวนกันกลับ พวกเขาเดินแยกย้ายกันไปขึ้นรถ โดยเมธาวีนั่งไปกับปิยภัศร์และมินตรานั่งไปกับกวิน

            ในระยะที่ผ่านมากวินมักจะพามินตรามาทานอาหารเย็นที่บ้านบ่อยๆ เมื่อกินเสร็จชายหนุ่มก็จะช่วยสอนงานเธอ สู่ขวัญสังเกตเห็นความสนิทสนมของคนทั้งสอง แม้จะรู้ดีว่าเรื่องที่ผ่านมาระหว่างสองหนุ่มสาวเป็นเพราะสถานะการณ์มันพาไป

            แต่จากที่เห็นสู่ขวัญรู้สึกว่าพี่วินและพี่มินตราเหมาะสมกัน และเธอเองก็อยากได้หญิงสาวมาเป็นพี่สะใภ้ ดังนั้นจึงคิดว่างานนี้ตัวเองคงจะต้องทำหน้าที่เป็นกามเทพให้กับพี่ชาย สู่ขวัญเริ่มคิดถึงแผนการดินเนอร์สุดหรูใต้แสงเทียนในบรรยากาศที่แสนจะโรแมนติก หวังว่าแผนนี้คงจะใช้ได้ผล แต่คงจะต้องขอความช่วยเหลือจากใครบางคนก่อน

            “ขวัญนั่งเหม่อคิดอะไรอยู่ วันนี้ไม่ต้องไปมหาลัยหรือไง”

            “วันนี้ขวัญไม่มีเรียนค่ะ พี่วินคะวันนี้พี่วินชวนพี่ฟ้ามาทานอาหารเย็นที่บ้านของเรานะ ขวัญจะจัดเตรียมทุกอย่างไว้ให้เองค่ะ”

            “มีอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่าพี่ว่าขวัญดูมีลับลมคมในอยู่นะ บอกพี่มาตามตรงเดี๋ยวนี้ว่าเรามีแผนการอะไรในใจ”

            “ไม่มีแผนการอะไรหรอกค่ะ เพียงแต่ขวัญอยากที่จะทานอาหารร่วมกับพี่วินและพี่ฟ้าเท่านั้นเองค่ะ พี่วินอย่าลืมพาพี่ฟ้ามาทานอาหารที่บ้านเราเย็นนี้ให้ได้นะคะ”

            “ได้ เย็นนี้พี่นัดไปรับเธอไปกินข้าวพอดี”

            “ดีเลยค่ะพี่วินไม่ต้องไปทานที่อื่นนะคะพามาที่บ้านของเรา มาทานข้าวด้วยกันเดี๋ยวขวัญจะเข้าไปบอกให้แม่ครัวเตรียมทำอาหารไว้ให้ค่ะ”

            “ตามใจพี่ไปทำงานก่อนนะเย็นนี้เจอกัน”

            จากนั้นสู่ขวัญก็ลงมือทำตามแผน โดยโทรไปคุยกับเมธาวีพร้อมทั้งเล่าถึงแผนการทั้งหมดที่เธอจะจัดเตรียมไว้ให้กับคนทั้งคู่

            แต่เมธาวีติงว่าเรื่องนี้น่าจะให้พวกเขาสองคนเป็นคนตัดสินใจเอง คนนอกไม่ควรที่จะเข้าไปยุ่ง แต่สู่ขวัญยังคงยืนยันว่าจะทำตามแผน เมธาวีก็เลยบอกทางไปร้านเสื้อประจำของมินตราให้สู่ขวัญทราบ

            สู่ขวัญจัดการทุกอย่างไว้อย่างไม่ขาดตกบกพร่องทุกอย่างเป็นไปตามที่เธอต้องการ จากนั้นก็ฝากแม่บ้านให้เอาของในกล่องนี้ให้มินตรา เมื่อเธออ่านจดหมายที่อยู่ในกล่องนั้นก็จะรู้เอง และให้เอาจดหมายอีกฉบับให้กับกวินส่วนตัวเธอมีนัดสำคัญที่จะต้องออกไปข้าง