บทที่ 6

            เมื่อคุณวิชญะออกจากห้องของปิยภัศร์ไปสักพัก กวินก็เปิดประตูเดินเข้ามา

            “วินนายมาตั้งแต่เมื่อไรนั่งก่อนสิจะดื่มอะไรไหม”

            “ฉันมาสักพักแล้ว แต่เลขาของนายบอกว่านายกำลังคุยธุระกับคุณวิชญะ ฉันก็เลยไม่เข้ามาขัดจังหวะ”

            “เอาเบียร์ไหม”

            “ฉันเพิ่งจะรู้ว่าบริษัทของนายรับรองแขกด้วยเครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอล์แบบนี้ด้วย แต่ก็ดีเหมือนกันถ้าจะได้เบียร์เย็นๆ มาดื่ม” ปิยภัศร์ก็กดโทรศัพท์เพื่อสั่งเลขาของเขา

            “คุณวีผมขอเบียร์เย็นๆ สักสามสี่กระป๋อง”

            “ได้ค่ะเจ้านายรอสักครู่นะคะ”

            “คุณวิชญะมาคุยกับนายเรื่องนั้นใช่ไหม แล้วผลเป็นไงเป็นไปตามแผนไหม”

            “แน่นอนอยู่แล้ว...มือชั้นนี้แล้วมีพลาดด้วยเหรอ อีกไม่นานตะวันก็จะตกเป็นของฉัน...ฉันแทบไม่อยากที่จะรอเวลานั้นเลยนะ” เขาพูดออกไปด้วยสีหน้าและแววตาบ่งบอกอารมณ์หื่นสุดฤทธิ์

            “ใจเย็นเพื่อนรัก...ฉันชักจะเป็นห่วงคุณตะวันซะแล้วสิ เธอจะรู้หรือเปล่าว่ากำลังจะตกอยู่ในอุ้งมือมารอย่างนาย”

            “นายก็พูดเกินไป”

            วีรยาเคาะประตูห้องและเดินเอาเครื่องดื่มที่เขาต้องการเข้ามาให้ “เบียร์ได้แล้วค่ะเจ้านาย”

            สองหนุ่มรับกระป๋องเบียร์มาเปิดดื่ม และกวินก็พูดหยอกวีรยาอย่างที่เคยล้อเล่นกันมาก่อน

            “คุณวีคุณรู้ตัวหรือเปล่าว่าเก้าอี้ตำแหน่งเลขาผู้บริหารของคุณกำลังสั่นสะเทือน เพราะอีกไม่นานเจ้านายของคุณเขาจะหาเลขาคนใหม่มาทำหน้าที่นี้แทน”

            “ก็ดีค่ะดิฉันจะได้พักผ่อนอย่างสบายซะที หลังจากที่ทำงานรับใช้เจ้านายที่อารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ ไม่อยู่กับล่องกับลอยมานาน แถมยังต้องคอยมาจัดการเก็บกวาดเหล่าบรรดาสาวๆ ที่เจ้านายเบื่อและต้องการที่จะเขี่ยทิ้ง มันเป็นงานหนักมากเลยนะคะนั่นน่ะ สงสารก็แต่คนที่จะมาทำหน้าที่ตรงนี้แทนดิฉันนี่ล่ะค่ะ คงจะต้องปวดหัวไปอีกนานทีเดียว”

            “ไม่มีใครที่จะมาทำหน้าที่นี้ได้ดีไปกว่าคุณ อย่าเพิ่งฝันว่าผมจะยอมปลดคุณลงจากตำแหน่งเลยคุณวีเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว แต่ผมจะหาผู้ช่วยมือหนึ่งมาช่วยงานคุณอีกแรงต่างหาก”

            “ขอบคุณมากค่ะ ขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ”

            “วินนายมาหาฉันวันนี้ยังไม่ได้บอกเลยว่ามีธุระอะไรหรือเปล่า”

            “ฉันแค่จะมาชวนนายไปงานเดินแฟชั่นโชว์เพชรคืนนี้ด้วยกัน”

            “แฟชั่นโชว์เพชร! นายจะไปทำไม....ถ้าอยากได้เพชรให้ผู้หญิงของนายละก็ยกโทรศัพท์แค่นี้ก็เรียบร้อยแล้ว”

            “ฉันไม่ได้จะชวนนายไปดูเพชร แต่จะชวนไปดูนางแบบต่างหาก”

            “แบบนี้ค่อยน่าสนหน่อย แต่งานนี้มีอะไรพิเศษเหรอ นายถึงได้ดูกระตือรือร้นอยากที่จะไป”

            “ความพิเศษของงานนี้อยู่ที่นางแบบกิตติมศักดิ์ ที่จะสวมเครื่องเพชรที่มีราคาแพงที่สุดของงาน”

            “อืมม์...ใครกันที่เป็นนางแบบกิตติมศักดิ์คนนั้น”

            “ก็คุณหนูเมธาวีที่นายอยากได้นักยังไงละ”

            เมื่อปิยภัศร์รู้จากปากของเพื่อนรักว่าใครคือนางแบบกิตติมศักดิ์ในค่ำคืนนี้ ก็ทำให้เขาหูตาแพรวพราวขึ้นมาทันที

            “ตะวันงั้นเหรอตกลงฉันไปแน่ แต่ต่างคนต่างขับรถไปก็ละกันนะ เผื่อว่างานนี้คุณกวินจะไปหิ้วนางแบบมาอยู่เป็นเพื่อนแก้เหงาในยามค่ำคืน”

            “นายไม่ต้องมายุ่งกับเรื่องของฉันหรอก ยุ่งแต่เรื่องของตัวเองเถอะระวังรถไฟจะชนกัน เห็นเมื่อสองสามวันก่อนควงซินดี้นางแบบสาวชื่อดังอยู่ไม่ใช่เหรอ คืนนี้เธอก็เป็นนางแบบที่จะต้องเดินบนเวทีนี้ด้วยนะ นายสับรางให้ดีล่ะอย่าให้เสียชื่อคาสโนวาหนุ่ม”

            “ฝีมือระดับนี้ไม่มีพลาดอยู่แล้ว งานเริ่มกี่โมง”

            “หนึ่งทุ่มเป็นงานการกุศลหาเงินช่วยเหลือเด็กที่ติดเชื้อเอชไอวี เผื่อนายอาจจะอยากทำบุญกับเขาบ้าง โดยการประมูลเครื่องเพชรที่นางแบบกิตติมศักดิ์ใส่โชว์ในงาน ฉันมาบอกนายแค่นี้แหละ แล้วเจอกันเย็นนี้”

            ในเวลาเดียวกันนั้นเองภายในบ้านหลังใหญ่โตโอ่อ่าของตระกูล “จิระกานต์กุล” มีหญิงสาวผมยาวตรงเกือบถึงกลางหลัง เจ้าของใบหน้าเนียนใสและดวงตากลมโตน่ารัก

            เธอสวมเสื้อยืดพอดีตัวกับกางเกงยีนส์คู่ใจยี่ห้อดัง ถึงแม้จะเป็นเสื้อผ้าเรียบง่ายธรรมดา แต่สามารถบ่งบอกรสนิยมของผู้สวมใส่ได้เป็นอย่างดี เมธาวีเดินลงมาข้างล่างเพื่อที่จะไปร่วมงานเดินแบบแฟชั่นโชว์เครื่องเพชร ซึ่งเธอก็เป็นหนึ่งในกลุ่มนางแบบที่จะต้องใส่เครื่องเพชรเดินแบบในงานนี้ด้วย เมื่อตะวันพบบิดานั่งเหม่อลอยอยู่ในห้องรับแขกสุดหรู จึงเดินเข้าไปนั่งข้างตัวท่าน แต่บิดากลับไม่รับรู้ถึงการมาของเธอ

            “พ่อคะ...เป็นอะไรไปคะ...ไม่สบายใจอะไรหรือเปล่าคะ” เสียงที่แสดงความห่วงใยของลูกสาวทำให้คุณวิชญะหลุดจากภวังค์

            “ตะวันกำลังจะไปไหนหรือลูก พ่อมีเรื่องอยากจะพูดกับลูกอยู่พอดี” เขาพูดพร้อมกับลูบหัวของลูกอย่างรักใคร่

            “ตะวันกำลังจะไปเดินแบบงานแฟชั่นโชว์เครื่องเพชรที่บอกพ่อไว้เมื่อเช้าไงนี้คะ แต่ยังพอจะมีเวลาค่ะ พ่อมีอะไรจะพูดกับตะวันเหรอคะ”

            “ลูกไปงานแฟชั่นโชว์ให้เสร็จก่อนก็ได้ แล้วคืนนี้เราค่อยกลับมาคุยกัน”

            “เอาแบบนั้นเหรอคะงั้นตะวันไปก่อนนะคะ”

            หญิงสาวจูบแก้มบิดาก่อนที่จะเดินออกไป โดยที่ไม่มีโอกาสรู้เลยว่าพ่อของเธอลำบากใจมากแค่ไหน ที่จะต้องอธิบายถึงความจำเป็นที่เธอจะต้องไปทำงานและพำนักอยู่ที่บ้านของ ปิยภัศร์ รัชตะสุภาค วันนี้หญิงสาวต้องขับรถเองเพราะคนขับรถขอลากลับบ้าน ทำให้เธอไม่มีทางเลือก และไม่บ่อยครั้งนักที่เธอจะขับรถเองเช่นนี้