บทที่ 79

          ปิยภัศร์เล่าความจริงทั้งหมดให้น้องชายฟังอย่างไม่ปิดบัง ในช่วงจังหวะนั้นเองที่เมธาวีนำยาลดไข้จากป้าวรรณมาให้เขาทาน และขอให้เขาขึ้นไปนอนพักผ่อน

            แต่ก่อนที่ปิยภัศร์จะขึ้นไปพักผ่อนนั้นเขาได้หันมาบอกภูริว่าให้ทำตัวตามสบาย จะพักอยู่นานแค่ไหนก็ได้โดยไม่ต้องเกรงใจ และให้คิดว่าที่นี่คือบ้านของตัวเอง

            หลังจากที่เมธาวีรับปากป้าวรรณว่าเธอจะดูแลปิยภัศร์ หญิงสาวก็เตรียมนมอุ่นๆ มาให้เขาทานก่อนนอน ตอนแรกเขาบ่ายเบี่ยงเนื่องจากไม่ค่อยชอบเครื่องดื่มประเภทนี้เท่าไร แต่พอเห็นสายตาของอีกฝ่ายทำให้เขายอมดื่มนมแก้วนั้นแต่โดยดี หลังจากนั้นไม่นานก็หลับไปเพราะฤทธิ์ยา

            เมธาวีคอยดูแลห่มผ้าให้ชายหนุ่มตอนนี้เองที่เธอมีโอกาสได้พิจารณาเขา เธอก้มลงมองใบหน้าของชายหนุ่มอย่างสนอกสนใจ จมูกของเขาโด่งเป็นสันได้รูปจนอดไม่ได้จึงเอื้อมมือไปบีบจมูกนั้น ริมฝีปากอิ่มสีชมพูระเรื่อบ่งบอกถึงความเป็นคนที่สุขภาพดี ถึงแม้ว่าตอนนี้ริมฝีปากนั้นจะแห้งไปบ้างเพราะพิษไข้ เมธาวีเอื้อมมือไปลูบไล้ใบหน้าของเขา ยามหลับเขาเหมือนเด็กผู้ชายตัวเล็กๆ ที่ไม่มีพิษสงอะไร แต่เวลาตื่นนี่สิใครจะรู้ว่าผู้ชายคนนี้เป็นคนเจ้าเล่ห์แถมยังปากร้าย เธอไม่เข้าใจเลยว่าผู้หญิงชอบเขาที่ตรงไหนกันนะ

            หญิงสาวแอบนินทาชายหนุ่มในใจก่อนที่จะกลับไปพักผ่อนที่ห้องของตัวเอง

            เช้าวันรุ่งขึ้นเมธาวีแวะเข้าไปดูปิยภัศร์ก่อนจะรีบไปจัดการธุระส่วนตัวให้เสร็จ จากนั้นก็เดินตรงไปที่ครัว เธอพบภูริยืนอยู่ในห้องนั้น เขาหันมายิ้มให้เธอ

            “อรุณสวัสดิ์ครับ คุณตื่นแต่เช้าเลยนะครับ”

            “อรุณสวัสดิ์ค่ะ ฉันตื่นเช้ายังไงก็สายกว่าคุณอยู่ดี คุณเข้ามาทำอะไรในนี้คะ ตอนแรกฉันนึกว่าเป็นป้าวรรณซะอีก” หญิงสาวพูดพร้อมกับมองชายหนุ่มไม่วางตาจนทำให้เขารู้สึกตัว

            “ผมมีอะไรผิดปกติบนใบหน้าหรือครับ คุณถึงได้จ้องผมแบบนี้”

            “เปล่าค่ะ...ฉันแค่รู้สึกว่าเวลาที่คุณโกนหนวดโกนเคราทิ้งไปก็ดูหล่อดีเหมือนกัน”

            “ขอบคุณสำหรับคำชมครับ ว่าแต่คุณจะเข้ามาทำอะไรที่นี่ครับ” หญิงสาวพยักหน้าก่อนตอบคำถามนั้น

            “ฉันคิดว่าจะลงมาทำข้าวต้มทะเลให้พี่ชายคุณ แล้วคุณล่ะคะเข้ามาทำอะไรในนี้หรือว่าหิว”

            “ผมจะเข้ามาเตรียมอาหารมื้อเช้าสำหรับพวกเราครับ”

            หลังจากนั้นก็ต่างคนต่างทำอาหารแต่ก็ได้มีการพูดคุย และหัวเราะหยอกล้อกันไปอย่างมีความสุข ภูริกับเมธาวีคุยกันอย่างสนิทสนมราวกับรู้จักกันมานานปีทั้งที่เพิ่งเจอกันเมื่อวานนี้เอง

            ปิยภัศร์เห็นกิริยาอาการของพวกเขาก็ก่อให้เกิดความหึงหวงในตัวหญิงสาวขึ้นมาทันที เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าตัวเองจะเป็นคนขี้หึง แต่ไม่รู้ทำไมเวลาที่เขาเห็นผู้ชายคนไหนอยู่ใกล้เมธาวี เขามักจะเกิดอาการหงุดหงิดจนอยากที่จะเดินเข้าไปต่อยหน้าไอ้พวกผู้ชายเหล่านั้นซะทุกทีไป

            ครั้งนี้ก็เช่นกันพอเขาเห็นถึงความสนิทสนมของตะวันกับน้องชายของตนเอง ก็ยังอดไม่ได้ที่จะไม่พอใจ ยิ่งพวกเขาหัวเราะต่อกระซิกกันมันยิ่งทำให้เขาแทบระงับอารมณ์ไว้ไม่ไหว ไม่น่าเชื่อเลยว่าเขาจะหึงหวงหญิงสาวแม้แต่กับนายภูซึ่งเป็นน้องชายของตัวเอง

            แต่ก่อนที่เขาจะทำอะไรลงไปป้าวรรณก็เรียกเขาไว้ซะก่อน เธอเลี้ยงดูคุณภัศร์มาตั้งแต่เด็ก คุณภัศร์คิดอะไรมีหรือที่เธอจะไม่รู้ ป้าวรรณบอกเขาว่าอย่าคิดมาก บางทีภาพที่เราเห็นอาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่คิด เมธาวีเป็นคนน่ารักและมีมนุษยสัมพันธ์ดี เธอจึงให้ความเป็นกันเองกับทุกคน ป้าวรรณยังเตือนสติเขาอีกด้วยว่าเขาต้องรู้จักที่จะไว้ใจและเชื่อใจในตัวหญิงสาวที่ตนเองรัก

            ปิยภัศร์บอกกับป้าวรรณว่าเขาเองก็พยายามที่จะทำเช่นนั้น แต่เขามักจะโมโหทุกครั้งเมื่อเห็นเธออยู่กับผู้ชายคนอื่น และโดยเฉพาะเมื่อเห็นสายตาหื่นกระหายของพวกผู้ชายเหล่านั้นแล้ว มันยิ่งทำให้เขาหงุดหงิดมากจนบางครั้งไปลงกับเมธาวี ทำรุนแรงกับเธอแล้วก็จะต้องมานั่งเสียใจกับการกระทำของตัวเองทุกครั้งไป เมื่อหญิงสาวทำข้าวต้มเสร็จเธอก็หันมาเห็นปิยภัศร์กับป้าวรรณ

            “คุณลงมาทำไมคะทำไมไม่นอนพักผ่อนข้างบน ฉันทำข้าวต้มเสร็จพอดีกำลังคิดจะยกขึ้นไปให้คุณบนห้องแต่คุณลงมาซะก่อน เดี๋ยวฉันจะตักออกไปให้นะคะ รออีกสักครู่คุณก็จะได้กินอาหารรสเลิศของเมธาวีค่ะ กินเสร็จแล้วต้องกินยาและก็นอนพักผ่อน”

            ปิยภัศร์รู้สึกดีใจที่เมธาวีห่วงใยและลงมาทำอาหารให้เขาด้วยตัวเอง เขาคงจะคิดมากเกินไปอย่างที่ป้าวรรณบอกจริงๆ