บทที่ 96

            ไม่น่าเชื่อเลยว่าเวลาเพียงสิบวันที่ตะวันต้องไปนั่งทำงานแทนพี่สาวของเธอจะทำให้เธอห่างเหินจากเขา ไม่แม้แต่จะสนใจว่าเขาจะเป็นอย่างไร จะกลับมานอนที่บ้านหรือไม่ และที่น่าตกใจก็คือความห่างเหินที่เธอแสดงออกกับเขา ถึงแม้ว่าจะไม่ได้ตั้งใจเพราะต้องทำงานอย่างหนักนั้นมันก็ทำให้เขาเก็บเอาไปคิดมาก และคิดถึงเธอได้มากมายขนาดนี้

            “คุณใจร้ายมากเลยตะวัน รู้ตัวหรือเปล่าว่าคุณไม่ใส่ใจผม ทำแต่งานกับงานทำให้มันได้อะไรขึ้นมานักหนา ผมจะเป็นอย่างไรจะกินเหล้าเมามายแค่ไหนจะกลับบ้านหรือไม่ คุณก็ไม่เคยสนใจใส่ใจในตัวผม ทำไมล้ะตะวันถ้าคุณทำงานน้อยกว่านี้แล้วหันมาสนใจในตัวผมบ้าง มันจะทำให้บริษัทของคุณล่มจมหรือยังไง”

            เขาพูดพร่ำถึงสิ่งที่เขารู้สึกและมันอัดอั้นอยู่ในใจตลอดสิบวันที่ผ่านมา

            “ใครว่าคุณตะวันไม่เป็นห่วงคุณภัศร์คะ เมื่อกี้เธอยังถามป้าอยู่เลยว่าคุณกลับมาหรือยัง เธอเป็นห่วงว่าคุณชอบดื่มเหล้าแล้วก็ขับรถเร็ว เธอเกรงว่าคุณจะพลาดจนเกิดอุบัติเหตุเข้าสักวัน ไม่ใช่ว่าคุณตะวันจะไม่ห่วงคุณนะคะ เพียงแต่ว่าคุณตะวันไม่ได้พูดให้คุณรับรู้เท่านั้นเองค่ะ”

            “จริงหรือครับป้าวรรณ ป้าไม่ได้ล้อผมเล่นใช่ไหมที่บอกว่าตะวันเขาเป็นห่วงผม มันเป็นความจริงใช่ไหมครับ” น้ำเสียงของชายหนุ่มดูตื่นเต้นที่ได้รู้ว่าแท้จริงแล้วเธอก็เป็นห่วงเขาเหมือนเดิม

            “ก็ใช่น่ะสิคะ ถ้าคืนนี้คุณภัศร์จะนอนที่ห้องคุณตะวันละก็ ป้าว่าไปอาบน้ำซะก่อนดีไหมคะ”

            “ผมตัวเหม็นมากเหรอป้าถึงไล่ให้ไปอาบน้ำ”

            “ทำไมจะไม่เหม็นคะ กลิ่นเหล้าหึ่งซะขนาดนี้”

            “สาวๆ ไม่เห็นพูดแบบป้าวรรณสักคน เห็นมีแต่ชอบที่จะเข้ามากระแซะจนแทบจะขึ้นมานั่งเกยตักของผมซะด้วยซ้ำไปครับ”

            “นั่นสิคะรอยลิปสติกของพวกหล่อน ถึงได้ติดเสื้อคุณเป็นหลักฐานกลับมายังไงล่ะคะ”

            “ไหนรอยอะไร” แล้วเขาก็ก้มลงมองปกเสื้อของตัวเอง ทำให้เขาเห็นรอยลิปสติกสองรอยติดมาจริงๆ ด้วย

            มันติดมาได้ยังไงติดมาตอนไหนก็ไม่รู้

            “ไปค่ะถ้าจะนอนห้องนี้ ก็ลุกไปอาบน้ำก่อนค่ะ”

            ชายหนุ่มยอมลุกเข้าไปอาบน้ำชำระร่างกายแต่โดยดีตามคำสั่งของป้าวรรณ ในขณะที่ป้าวรรณพึมพำกับตัวเอง

            “ที่แท้คุณก็น้อยใจที่คุณตะวันไม่สนใจนี่เอง ถึงได้ทำตัวเกเรดื่มเหล้าจนเมามายขนาดนี้”

            ปิยภัศร์เดินออกมาจากห้องน้ำด้วยชุดคลุมเพียงตัวเดียวที่ผูกเอวไว้อย่างหมิ่นเหม่ การอาบน้ำทำให้เขารู้สึกสดชื่น แต่ยังคงมีอาการมึนเมาให้เห็นอยู่เล็กน้อย เขาเดินขึ้นไปนอนบนเตียงข้างตัวเมธาวีพร้อมกับดึงตัวของหญิงสาวเข้ามากอด หญิงสาวเองก็ขยับตัวซบอยู่ที่อกของเขา

            “ขอผมกอดคุณหน่อยละกันนะตะวัน จูบอีกนิดคงไม่เป็นไรใช่ไหม” เขาโน้มตัวลงแนบริมฝีปากประทับที่เรียวปากสีหวานของเธอย่างจงใจ เขาจูบเธอบางเบาด้วยไม่อยากที่จะปลุกเธอจากนิทรา แล้วก็หันไปเห็นป้าวรรณยืนมองดูสิ่งที่เขาทำด้วยรอยยิ้ม มันทำให้เขารู้สึกเขิน

            “แล้วจะยืนดูอยู่แบบนี้หรือครับป้าวรรณ”

            “ป้าก็จะอยู่จนกว่าจะแน่ใจว่าคุณภัศร์จะไม่ปลุกคุณตะวัน จะนอนก็นอนไปสิคะใครจะไปว่าอะไร” เขาดึงสายรัดเสื้อคลุมออกป้าวรรณเห็นแบบนั้นก็เลยถาม

            “คุณจะถอดเสื้อคลุมทำไมคะ”

            “โธ่ป้าวรรณเวลานอนผมไม่ชอบใส่เสื้อผ้าหรอกครับ ป้าวรรณจะดูก็ได้นะป้าเองก็เคยเห็นมาหมดแล้วนี่”

            “ไม่ล่ะค่ะ คุณภัศร์อย่าเพิ่งถอดนะคะ มันเหมือนกันซะที่ไหนล่ะคะ ก็ตอนนั้นคุณยังเด็กแต่ตอนนี้โตจนจะเป็นพ่อคนได้อยู่แล้วอะไร...อะไรในร่างกายมันก็ต้องเปลี่ยนแปลงไปตามวัยนั่นล่ะค่ะ”

            ป้าวรรณต้องหยิบผ้าห่มที่คลุมตัวคุณตะวันอยู่มาคลุมตัวให้เขาด้วย เนื่องจากเป็นผ้าห่มผืนใหญ่ห่มได้สองคนเหลือเฟือ เมื่อมั่นใจว่าคุณภัศร์จะไม่ทำอะไรอุจาดแก่สายตาก็บอกให้เขาถอดได้ตามแต่ใจ

            “ทีนี้คุณก็ถอดได้แล้วค่ะ อยากจะถอดอะไรก็ตามสบายเลยค่ะ”

            ปิยภัศร์หัวเราะเสียงดังพร้อมกับเอ่ยปากแซว

            “ป้าวรรณไม่กล้าดูเหรอครับเหมือนกับตะวันไม่มีผิด รายนั้นพอเห็นผมไม่ใส่เสื้อผ้าก็ร้องกรี๊ดเสียงดังเชียวครับ แถมยังต่อว่าผมว่าเป็นพวกชีเปลือยอีกต่างหาก”