บทที่ 97

            “ก็ใครจะกล้ามองล่ะคะ”

            “ทำไมครับบอดี้ของผมออกจะเฟริมนะ และผมก็มั่นใจว่าถ้าสาวคนไหนได้เห็นจะต้องหลงใหลไปอีกนานทีเดียว นี่ก็ดึกมากแล้วป้าวรรณไปนอนเถอะครับ ผมสัญญาว่าจะเป็นเด็กดีนอนโดยไม่กวนตะวัน เว้นแต่เธอจะยอมนะครับ”

            “กะล่อนจริงๆ เลย...คุณภัศร์อย่าปลุกคุณตะวันนะคะ เธอยิ่งไม่ค่อยจะได้พักผ่อนอยู่ด้วย ช่วงนี้เอางานกลับมาทำที่บ้านทุกวัน”

            “นั่นสิแค่สิบวันเท่านั้นเองทำเอาผอมลงไปเยอะเลยน่าสงสาร ปกติแล้วเห็นตัวเล็กแบบนี้แต่ตะวันเขาซ่อนรูปนะครับ ไม่ว่าผมจะจับหรือจูบตรงไหนก็เต็มไปเต็มมือไปหมด ผอมลงแบบนี้หน้าอกก็เล็กลงไปด้วยสิ”

            “ทะลึ่งจริงคุณภัศร์ ไม่เอาละค่ะป้าไปนอนดีกว่า ราตรีสวัสดิ์นะคะ ป้าจะเอาเสื้อผ้าคุณลงไปเตรียมไว้ให้เด็กซักวันพรุ่งนี้เลย”

            “ไว้ให้เด็กมาเก็บพรุ่งนี้เช้าก็ได้นี่ครับ”

            “ไม่ได้หรอกค่ะถ้าทิ้งเอาไว้แล้วคุณตะวันมาเห็นร่องรอยลิปสติกบนเสื้อผ้าของคุณอาจจะมีปัญหาตามมา เพื่อเป็นการป้องกันป้าเอาติดไปด้วยเลยจะดีกว่า ป้าไปก่อนนะคะคุณก็นอนพักผ่อนได้แล้วละค่ะนี่ก็ดึกมากแล้ว”

            “ราตรีสวัสดิ์ครับป้าวรรณ”

            หลังจากป้าวรรณออกไปจากห้องแล้วเขาก็กระชับอ้อมแขนที่กอดหญิงสาวเอาไว้ พร้อมกับจูบหน้าผากของเธอก่อนที่จะหลับไปในที่สุด เมธาวีรู้สึกได้ถึงอ้อมแขนแข็งแรงของเขาที่โอบกอดเธออยู่ หญิงสาวลืมตามองหน้าของชายหนุ่มโดยที่เจ้าตัวไม่มีโอกาสรู้

            “อีตาบ้านี่ก็หล่อดีเหมือนกันนะ แล้วดูสิมานอนกอดเราเฉยเลย แต่อยู่ในอ้อมกอดของเขาแบบนี้ก็อุ่นดีเหมือนกัน”

            เธอแอบจูบแก้มของชายหนุ่มเบาๆ พร้อมกับใช้ปลายจมูกโด่งของเธอคลอเคลียอยู่ที่ซอกคอของเขา ก่อนที่จะนอนซุกอยู่ในอ้อมแขนของเขาอย่างอบอุ่นและหลับไปหลังจากนั้นไม่นาน เนื่องจากอ่อนเพลียจากการทำงานอย่างหนักมาตลอดหลายวัน

            ตั้งแต่เครื่องบินลงจอดที่สนามบินสุวรรณภูมิ กันต์สังเกตเห็นว่ามินตรามีอาการวิตกกังวลอยู่ตลอดเวลา เขาจับมือเธอและยิ้มให้อย่างอบอุ่น เพื่อเป็นกำลังใจให้เธอหญิงสาวเองก็ยิ้มตอบไปเช่นกัน กันต์กุมมือเธอไว้

            หลังจากที่รับกระเป๋าสัมภาระกันเรียบร้อยแล้ว ทั้งคู่ก็เดินออกไปขึ้นรถของที่บ้านซึ่งมาจอดรอรับพวกเขาอยู่ก่อนแล้ว โดยที่มินตราไม่มีโอกาสรู้เลยว่ามีคนเห็นการกระทำของเธอตลอดเวลา

กวินเองยอมรับว่าเขาเจ็บปวดที่เห็นผู้หญิงที่เขารักกับไอ้หนุ่มคนนั้นจับมือถือแขนกันอย่างสนิทสนม มีอยู่ครั้งหนึ่งที่มินตราเกือบที่จะหกล้มดีที่ไอ้หนุ่มหน้าอ่อนคนนั้นรับร่างของเธอไว้ได้ทัน

            “ผมรักคุณนะฟ้า ทำไมคุณถึงทำแบบนี้กับผม” กวินพึมพำพร้อมกับมองคนทั้งคู่อย่างไม่ให้คลาดสายตา เขาอยากที่จะเข้าไปกอดและจูบเธอให้สมกับความคิดถึงที่เขามี แต่ว่าก็ไม่สามารถทำตามที่หัวใจตัวเองต้องการได้ กวินขับรถตามไปห่างๆ เพื่อไม่ให้พวกเขารู้ตัว

            แต่กันต์รู้อยู่ตลอดเวลาว่าเขาตามมาตั้งแต่อยู่ที่สนามบินแล้ว คงจะมีแต่หญิงสาวข้างตัวเขาเท่านั้นที่ไม่รู้ว่ากวินเฝ้าติดตามดูเธอ การกระทำแบบนี้ทำให้เขายิ่งมั่นใจว่ากวินเองก็รักและเป็นห่วงมินตราไม่น้อย

            บางทีคนทั้งคู่อาจต้องการกามเทพหน้าหล่อแบบเขานำทางให้ มิเสียแรงที่เขาตามหญิงสาวมาถึงที่นี่

            เมื่อมาถึงบ้าน “จิระกานต์กุล” มินตรากับกันต์ต่างก็แยกย้ายกันไปพักผ่อนและทำธุระส่วนตัว หญิงสาวโทรศัพท์ไปบอกเมธาวีว่าเธอได้เดินทางกลับมาถึงบ้านเรียบร้อยแล้ว โดยมีกันต์ตามกลับมาเที่ยวที่นี่ด้วย อีกทั้งยังถามถึงเรื่องงานที่บริษัท

            แต่น้องสาวบอกว่าไม่ต้องเป็นห่วงเธอจะดูแลงานต่อให้เอง ให้มินตราพาเพื่อนหนุ่มไปเที่ยวก่อนก็ได้ แต่มินตรายืนยันว่าเธอพักผ่อนมามากเพียงพอแล้ว และเข้มแข็งพอที่จะกลับมาใช้ชีวิตตามปกติ พร้อมทั้งบอกน้องสาวว่าไม่ต้องเป็นห่วงจากนั้นก็วางสายไป กวินเฝ้ามองเธอจากทางหน้าต่างอยู่อย่างนั้นนานเท่าไรก็ไม่รู้ได้ก่อนจะขับรถกลับไป บางทีมันคงจะถึงเวลาที่เขาจะต้องตัดสินใจให้เด็ดขาดเสียที หวังว่ามันคงจะไม่สายเกินไป

            สองวันต่อมากันต์ดำเนินการตามแผนที่เขาวางเอาไว้ซึ่งมันเป็นเรื่องง่ายๆ เขาเพียงแค่แสดงตัวให้กวินเห็นในฐานะแฟนของมินตรา แล้วก็ขอเธอแต่งงานโดยยินดีที่จะรับผิดชอบลูกในท้องของเธอ อย่างไม่รังเกียจว่าจะเป็นลูกของผู้ชายอื่น และจะต้องทำทุกวิถีทางให้กวินรู้สึกทนไม่ได้ และก็แสดงความหึงหวงออกมาจนถึงขั้นตัดสินใจขอมินตราแต่งงาน

            ถ้ากวินรักมินตราจริงเขาจะทนไม่ได้หรอกที่จะให้ผู้ชายคนอื่นมารับผิดชอบภรรยาและลูกของเขา สุดท้ายเขาก็จะต้องตกลงแต่งงานกับมินตราตามแผนที่กันต์ได้วางเอาไว้

            กันต์ขับรถมาส่งมินตราที่บริษัทเธอหันไปกล่าวขอบคุณเขา กันต์บอกหญิงสาวว่าเย็นนี้เขาจะมารับไปทานอาหารเย็นด้วยกัน มินตราพยักหน้าแทนคำตอบ แต่ก่อนที่เธอจะลงจากรถไปนั้น กันต์ได้จูบแก้มของเธออย่างฉาบฉวย

            “ดูแลตัวเองให้ดีนะครับเย็นนี้เจอกัน”

            หญิงสาวยิ้มให้เขาแล้วเดินลงจากรถเพื่อเข้าไปในตัวอาคารของบริษัท กวินพยายามข่มอารมณ์โกรธของตัวเองที่เห็นชายหนุ่มบังอาจมาจูบแก้มของฟ้า ในขณะที่กันต์เองก็รู้ว่ากวินเฝ้ามองพฤติกรรมของเขาอยู่ เขาจึงจงใจแกล้งทำลงไปแบบนั้นเพื่อให้กวินโกรธและเข้าใจผิด

            กันต์เหลือบตาไปมองที่กระจกหน้ารถ เขาพบว่ากวินเองก็มองมาที่เขาอย่างอยากที่จะกินเลือดกินเนื้อเขาเช่นกัน แต่กันต์ไม่สนใจขับรถออกไปอย่างใจเย็นพร้อมทั้งหัวเราะกับท่าทางของกวิน

            สมน้ำหน้า!