LOGINเขาคงจะรักมินตรามากถึงได้หึงเธอมากขนาดนี้ และถ้ากวินยังไม่ตัดสินใจที่จะแต่งงานกับหญิงสาวอีกล่ะก็ เย็นนี้เขาจะได้เจอเหตุการณ์ที่จะทำให้เขาแทบจะต้องกระอักออกมาเป็นเลือดทีเดียวกับฉากสวีทของกันต์กับอดีตแฟนเก่า
ถ้าไม่โกรธจนเลือดขึ้นหน้าและเข้ามาโวยวาย เพื่อแสดงความเป็นเจ้าของฟ้าและลูกล่ะก็นายก็ใช้ไม่ได้แล้วล่ะ
“เราจะได้รู้คำตอบกันซะทีว่านายมีความเป็นลูกผู้ชายมากน้อยแค่ไหน และดีพอที่จะทำหน้าที่ดูแลฟ้ากับลูกในท้องของเธอไหม เย็นนี้เราจะได้รู้กันอย่าทำให้ผิดหวังก็แล้วกัน”
มินตรานั่งทำงานจนเพลินเผลอแป๊บเดียวก็ได้เวลาที่นัดกับกันต์เอาไว้ ชายหนุ่มมารอเธออยู่ก่อนแล้วเขาชวนเธอไปรับประทานมื้อเย็น โดยกันต์เปิดโอกาสให้หญิงสาวเป็นคนเลือกร้านอาหาร เขาบอกแต่เพียงว่าอยากได้ร้านที่ค่อนข้างเงียบและมีความเป็นส่วนตัว มินตราตัดสินใจพาเขาไปร้านอาหารที่กวินเคยพาเธอไป เพราะชื่นชอบบรรยากาศที่นั่นอีกทั้งอาหารก็อร่อย
เมื่อได้โต๊ะเป็นที่เรียบร้อยทั้งสองคนก็ทานอาหารกันไปคุยกันไป กันต์ก็จะคอยเอาใจและบริการตักอาหารให้หญิงสาว ทำให้คนที่ได้พบเห็นพลอยยิ้มไปกับความน่ารักของเขา ที่เขาเอาใจใส่แฟนสาวที่นั่งอยู่ตรงหน้าเป็นอย่างดี
การที่กันต์แสดงออกไปแบบนั้นทำให้ผู้หญิงหลายคนในร้านนั้นอดที่จะอิจฉามินตราไม่ได้ คงจะมีก็แต่กวินเท่านั้นที่ไม่พอใจ เมื่อเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดเขาก็เกิดอาการหึงหวงจนเลือดขึ้นหน้า อยากจะเดินเข้าไปต่อยหน้าไอ้หมอนั่นสักหมัดสองหมัด
เมื่อทานอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็ถึงเวลาที่กันต์จะพิสูจน์รักแท้ของกวินซะที กันต์หันไปสั่งผลไม้รวมสำหรับหญิงสาวและกาแฟสำหรับตัวเอง ในระหว่างที่รอนั้นชายหนุ่มก็หยิบกล่องแหวนขึ้นมา และจับมือข้างหนึ่งของเธอเอาไว้พร้อมกับวางกล่องแหวนวงนั้นไว้บนมือเรียวเล็กนั่น
“แต่งงานกับผมนะฟ้า ผมจะรับผิดชอบลูกในท้องของคุณเอง ขอเพียงคุณรับปากแต่งงานกับผมเราจะสร้างครอบครัวเล็กๆ ด้วยกัน มีคุณเป็นแม่และผมเป็นพ่อเราจะมีลูกที่น่ารัก ผมไม่สนใจว่าเขาจะเป็นลูกของใคร ผมพร้อมที่จะรักและดูแลเขาร่วมกับคุณ เราจะสร้างครอบครัวของเราให้อบอุ่นจนคนอื่นที่พบเห็นต้องอิจฉาในความสุขของครอบครัวเรา รับปากแต่งงานกับผมนะครับ”
ในขณะที่มินตรากำลังงงกับการกระทำของกันต์อยู่นั้น กวินก็เดินเข้ามาที่โต๊ะของทั้งคู่โดยไม่พูดพร่ำทำเพลง ตรงเข้าไปชกหน้าของอีกฝ่ายอย่างแรง กันต์เสียหลักล้มลงไปกองกับพื้น หมัดนั้นเรียกเลือดบนใบหน้าของชายหนุ่มได้ในทันที มินตราตกใจรีบเข้าไปประคองกันต์และถามด้วยความห่วงใย
“เป็นอะไรมากหรือเปล่าคะกันต์” ภาพนั้นมันบาดตาบาดใจกวินยิ่งนัก
“ผมไม่เป็นไรครับคุณไม่ต้องเป็นห่วง” เธอช่วยประคองให้เขาลุกขึ้น
“ผู้ชายคนนี้เป็นใครเหรอฟ้า คุณรู้จักเขาหรือเปล่า”
แต่คนที่ตอบคำถามนี้กลับเป็นชายหนุ่มที่ชกหน้ากันต์นั่นเอง
“ผมก็เป็นสามีของผู้หญิงที่คุณขอแต่งงานด้วย ส่วนลูกในท้องของเธอก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของผม ลูกกับเมียของผม...ผมรับผิดชอบเองได้ ไม่จำเป็นต้องให้คุณมาช่วยรับผิดชอบ”
“คุณบอกว่าคุณรับผิดชอบเองได้แล้วคุณจะรับผิดชอบยังไง ทำไมถึงปล่อยให้ฟ้าต้องระทมทุกข์กับเรื่องนี้แต่เพียงลำพัง พอผมขอเธอแต่งงานคุณกลับมาขัดขวาง คุณเป็นลูกผู้ชายหรือเปล่า”
“ผมจะรับผิดชอบยังไงมันเรื่องของผมคุณไม่เกี่ยว”
“จะไม่เกี่ยวได้อย่างไรถ้าเป็นเรื่องของฟ้า ผมต้องเข้ามาเกี่ยวข้องด้วยอยู่แล้ว”
“ผมจะรับผิดชอบเมียและลูกของผมด้วยการแต่งงานกับเธอ คุณหรือผู้ชายหน้าไหนก็มายุ่งกับเธอไม่ได้ทั้งนั้น”
กันต์ยิ้มพอใจกับคำตอบของเขา ในขณะที่มินตรายังไม่หายงงกับคำพูดของกวิน
“ที่คุณจะแต่งงานกับฟ้าเพราะต้องการที่จะรับผิดชอบลูกในท้องของเธอเท่านั้นเองเหรอ ถ้าเป็นแบบนั้นคงไม่จำเป็น”
“ไม่ใช่มันมากกว่านั้น ความรับผิดชอบเป็นเพียงส่วนหนึ่งเท่านั้น สิ่งที่สำคัญกว่านั้นคือ...” เขาเดินไปจับมือของฟ้าทั้งสองข้าง
“สิ่งที่สำคัญก็คือผมรักคุณ...ฟ้าผมรู้แล้วว่าชีวิตที่ไม่มีคุณมันย่ำแย่แค่ไหน ผมรู้ว่าที่ผ่านมาผมผิดต่อคุณผิดต่อลูก แต่ผมอยากที่จะขอโอกาสจากคุณอีกสักครั้ง อภัยให้กับความผิดที่ผ่านมาของผมสักครั้งได้ไหม ผมรักและอยากที่จะแต่งงานกับคุณจริงๆ รับปากแต่งงานกับผมนะครับ”
“คุณพูดจริงหรือคะที่บอกว่ารักและจะแต่งงานกับฉัน”
“จริงสิครับผมคิดอย่างรอบคอบดีแล้ว ถ้าชีวิตของผมขาดคุณกับลูกไป ผมก็ไม่รู้จะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อย่างไร”
“แต่ว่านอกจากการแต่งงานกับฉันแล้ว คุณจะต้องรักและซื่อสัตย์ต่อฉันเพียงคนเดียว จะต้องละเลิกนิสัยเจ้าชู้เพลย์บอยที่คุณคุ้นเคยมาจนเกือบทั้งชีวิตด้วยนะคะคุณทำได้เหรอคะ ฉันว่าคุณกลับไปคิดทบทวนให้ดีก่อนที่จะรับปากฉันดีกว่านะคะ ถ้าคิดจะรับปากแบบขอไปทีล่ะก็ไม่ต้องหรอกค่ะฉันดูแลตัวเองและลูกได้ คุณไม่ต้องห่วงว่าฉันจะทำลายลูกในท้อง ฉันรับปากคุณค่ะว่าฉันจะดูแลและทุ่มเทความรักทั้งหมดให้กับเขา เผื่อว่าคำตอบนี้จะทำให้คุณสบายใจขึ้น”
งานเลี้ยงฉลองสมรสของปิยภัศร์กับเมธาวีผ่านไปอย่างราบรื่นไม่มีที่ติ ภาพความประทับใจต่างๆ ก็จะยังคงอยู่ในใจของแขกผู้มีเกียรติ รวมถึงสื่อมวลชนที่มีโอกาสมาร่วมงานนี้ไปอีกนาน และงานนี้ก็คงจะเป็นงานที่ได้รับการกล่าวขานกันไปอีกนานแสนนาน เฉกเช่นเดียวกับงานแต่งงานของกวินและมินตรา หลังจากที่ฟังผู้ใหญ่ให้โอวาทคู่บ่าวสาวในการครองรักกันแล้ว ก็เป็นเวลาที่เจ้าบ่าวกับเจ้าสาวจะอยู่ด้วยกันตามลำพัง ปิยภัศร์ช่วยถอดชุดแต่งงานของเมธาวีออก พร้อมกับบอกให้เธอไปอาบน้ำ เพื่อที่จะได้มาพักผ่อนเพราะเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว หญิงสาวยอมทำตามอย่างว่าง่ายเธอใช้เวลาไม่นานก็เดินออกมาจากห้องน้ำ และบอกให้เขาไปอาบน้ำไวไวก่อนที่เธอจะหลับไปซะก่อน พร้อมกับปิดปากหาวปิยภัศร์ยิ้มอย่างเอ็นดู “ถ้าคุณง่วงก็นอนไปก่อนได้เลยนะตะวันไม่ต้องรอผม” แต่เธอกลับบ่นพึมพำคนเดียว “จะมีใครเหมือนคุณไหมนะ ในวันแต่งงานของตัวเองแต่คุณกลับบอกให้เจ้าสาวนอนได้เลยโดยไม่ต้องรอ นี่ฉันไม่มีเสน่ห์ขนาดนั้นเลยเหรอ” หญิงสาวเดินไปนอนรอเขาบนเตียงโดยสวมแต่เสื้อคลุมเพียงตัวเดียวเท่านั้น เธอรอเขาอยู่น
“พี่ภัศร์ยังไม่ได้บอกผมเลยว่าทำไมถึงได้เข้าใจตะวันผิดจนถึงขั้นทะเลาะกัน” “ฉันเห็นนายพาตะวันไปเลือกซื้อแหวนแต่งงาน” “พี่ก็เห็นเหตุการณ์นี้ด้วยเหรอครับ ดาก็เห็นเหมือนกัน มันเป็นความบังเอิญที่ลงตัว” “ขอฉันเตะนายสักทีซิ...โทษฐานที่นายมากอดเมียฉันโดยไม่ได้รับอนุญาต” “พี่ภัศร์คงจะไม่ได้คิดที่จะทำอย่างที่พูดใช่ไหมครับ ผมเป็นน้องชายของพี่นะ” “คาดโทษไว้ก่อนละกัน เพราะถึงจะเป็นน้องชายก็ไม่มีสิทธิที่จะมากอดพี่สะใภ้ โดยที่พี่ชายยังไม่ได้อนุญาตเข้าใจไหม” “หวงมากนะเนี่ย” ภูริเอ่ยแซวพี่ชาย เมธาวีหันไปมองปิยภัศร์เพื่อเป็นการเตือนเขาว่าเธอหิวแล้ว “จริงด้วยมัวแต่คุยกันเพลินผมเลยลืมว่าคุณกำลังหิว ป่านนี้เจ้าตัวเล็กของเราคงหิวจนตาลายแล้ว” “อย่าบอกนะว่าพี่ภัศร์กับตะวันกำลังจะมีลูกด้วยกัน” “ก็มันใช่นี่” “ถือเป็นข่าวดี...ยินดีด้วยนะคะ” “ขอบคุณครับ” “พี่ภัศร์คงจะดีใจมากเลยล่ะสิ” “แน่นอนอยู่แล้วแต่ตอนนี้เราเข้าไปคุยกันต่อที่ห้องอาหารดีกว่า เชิญ
พูดมาถึงตรงนี้เมธาวีก็ทำตาโตอย่างนึกขึ้นมาได้ ที่เขาบอกว่าเห็นเธอไปเลือกซื้อแหวนกับภูริน้องชายของเขา ทำให้หญิงสาวคาดคั้นเขา “คุณบอกว่าคุณเห็นฉันกับน้องชายของคุณไปเลือกซื้อแหวนด้วยกัน แล้วคุณไปทำอะไรที่นั่น” “ผมก็ไปทำธุระของผมน่ะสิ” หญิงสาวแบมือไปตรงหน้าเขา “ไหนล่ะคะแหวนของฉัน” “แหวนวงนี้ผมไปสั่งทำพิเศษเพื่อคุณโดยเฉพาะเลยนะ ผมพิถีพิถันมากทั้งออกแบบแหวนเองควบคุมการคัดเพชรเอง เพื่อให้แน่ใจว่าผมจะได้เพชรงามน้ำหนึ่งมาประดับแหวนให้คุณ นี่ไงคุณชอบไหม” เขาส่งกล่องแหวนให้เธอ หญิงสาวรับมาเปิดดู เธอพบแหวนเพชรเม็ดเดี่ยวสีชมพูเป็นเพชรเม็ดใหญ่ และเป็นเพชรน้ำหนึ่งอย่างที่เขาบอก “ชอบค่ะคุณจะไม่ใส่ให้ฉันเหรอคะ” เขาหยิบแหวนวงนั้นมาสวมนิ้วนางข้างซ้ายของเธอ ก่อนที่จะยกมือเรียวบางนั้นขึ้นมาสัมผัสกับริมฝีปากของตนเองอย่างบางเบา “ความจริงแล้วผมเลือกออกแบบไว้อีกวงหนึ่ง แต่ผมว่าแบบนั้นเพชรมันจะเล็กกว่าวงนี้ ผมก็เลยให้เขาทำแบบนี้แทน ตั้งใจไว้ว่าจะใช้แหวนวงนี้ขอคุณแต่งงานแต่มาเห็นภาพบาดตาซะก่อน” “ความผิดขอ
“คุณตกลงที่จะแต่งงานกับผมแล้วใช่ไหม ผมดีใจจังเลยดีใจจนอยากที่จะตะโกนออกมาดังๆ ที่คุณจะอยู่ที่นี่ต่อในฐานะภรรยาที่ถูกต้องตามกฏหมายของผม” “โอ๊ย!! ปล่อยฉันก่อนค่ะ ฉันเวียนหัวไปหมดแล้วนะ” เขาหัวเราะพร้อมกับเลิกจับเธอเหวี่ยงไปเหวี่ยงมาแบบนั้น “ผมขอโทษ...คุณเป็นอะไรมากหรือเปล่า...หน้าคุณดูซีดจังเลย” “คุณสังเกตเห็นด้วยเหรอคะ” “เห็นสิผมสังเกตเห็นตั้งแต่คุณเดินเข้ามาในบ้านแล้ว” “แต่ก็ยังใจร้ายพูดไล่ฉันออกจากบ้านไปหน้าตาเฉยแบบไม่สะทกสะท้าน คุณคงจะเบื่อขี้หน้าฉันเต็มทีแล้วใช่ไหมคะ” เธอพูดพร้อมกับค้อนเขา “ใครว่าที่จริงแล้วผมเสียใจมากเลยนะที่จะต้องคืนอิสระภาพให้คุณ แต่คุณตกลงรับปากแต่งงานกับผมแล้วนะ” “ค่ะแต่ว่า...” “ทำไมต้องมีแต่ด้วยล่ะตะวัน” “คุณฟังฉันให้จบก่อนได้ไหมคะ ฉันจะพูดว่าฉันจะแต่งงานกับคุณค่ะ แต่ว่าคุณต้องจัดพิธีแต่งงานของเราเร็วหน่อยนะคะ เพราะฉันกลัวว่าถ้าให้รอนานเกินไปจะใส่ชุดแต่งงานไม่ได้” “คุณหมายความว่ายังไง...นี่คุณกำลังจะบอกผมว่าคุณกำลังตั
“ผู้ชายคนอื่นที่ไหน...ภูริเป็นน้องชายของผมนะครับป้าวรรณ” “ก็นั่นล่ะค่ะป้าก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าคุณทำแบบนี้ทำไม” “เพื่อตะวัน ผมทำทุกอย่างเพื่อตะวัน ต่อไปนี้ผมจะทำทุกอย่างเพื่อความสุขของเธอ ในเมื่อตะวันกับภูริรักกันผมจะจัดพิธีแต่งงานให้พวกเขาเอง” “คุณภัศร์ทราบได้ยังไงกันคะ ว่าคุณตะวันกับคุณภูรักกัน เธอเคยบอกคุณเหรอคะ” “ไม่จำเป็นต้องให้ใครมาบอกเรื่องนี้กับผมหรอกครับ ข่าวตามหน้าหนังสือพิมพ์ก็มีให้เห็นไม่เว้นแต่ละวัน และวันนี้ผมก็เห็นเขาไปเลือกซื้อแหวนแต่งงานด้วยกัน แถมยังกอดกันต่อหน้าต่อตาผม แล้วแบบนี้ป้าวรรณยังจะให้ผมขัดขวางความรักของพวกเขาอีกเหรอครับ การที่ผมตัดสินใจแบบนี้ไม่ใช่ผมไม่เสียใจ ที่จริงแล้วต้องบอกว่าผมหัวใจสลายถึงจะถูก และก็ไม่รู้ว่าเมื่อไม่มีตะวันแล้วผมจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ยังไง” “ป้าว่ามันจะต้องมีการเข้าใจผิดกันเกิดขึ้น ทำไมคุณภัศร์ไม่ลองหันหน้าพูดคุยกับคุณตะวันล่ะคะ” “ไม่มีอะไรที่จะต้องพูดกันอีกแล้วครับป้าวรรณ ผมให้อิสระเธอไปแล้วตอนนี้ก็ขึ้นอยู่กับว่าตะวันจะเดินออกไปจากบ้านหลังนี้เมื่อไรเท
“ผมรักคุณรับปากแต่งงานกับผมนะครับ” เธอมองแหวนวงนั้นมันสวยมากบอกถึงรสนิยมของคนเลือกได้เป็นอย่างดี “ฉันจะแต่งงานกับคุณค่ะ” ชายหนุ่มยิ้มออกมาด้วยความดีใจ และหยิบแหวนวงนั้นสวมให้กับหญิงอันเป็นที่รักของเขาพร้อมกับยกมือของเธอขึ้นมาจูบ ภูริชวนญาดาไปพบพี่ชายของเขาและว่าที่พี่สะใภ้ที่บ้าน ญาดาเองรู้สึกประหม่าไม่น้อยที่จะต้องไปพบพี่ชายของเขา แต่ภูริจับมือของเธอไว้ตลอดเวลาราวกับจะถ่ายทอดความอบอุ่นและกำลังใจจากเขาไปสู่เธอนั่นเอง “ผมชักจะรู้สึกกลัวซะแล้วสิ ถ้าพี่ภัศร์เขาเข้าใจผมกับตะวันผิดเหมือนกับที่คุณเข้าใจจะเกิดอะไรขึ้น ผมว่าเรารีบไปกันดีกว่าครับ ไม่แน่ว่าตอนนี้พวกเขาอาจจะกำลังต้องการความช่วยเหลือจากเรา จะตีกันตายไปข้างหนึ่งหรือยังก็ไม่รู้” “พี่ชายของคุณเคยลงไม้ลงมือกับผู้หญิงด้วยเหรอคะ” “ไม่หรอกครับผมหมายถึงตะวันต่างหาก ป่านนี้จะทุบพี่ผมช้ำไปทั้งตัวแล้วมั้ง โทษฐานที่เขาไม่เชื่อใจเธอเหมือนอย่างที่คุณเข้าใจผิดในตัวผม” เมื่อเมธาวีเดินเข้าไปในบ้านพบว่าปิยภัศร์นั่งรออยู่ที่ห้องรับแขกด้วยสีหน้าเงียบขรึม ท







