บทที่ 99

            “ฟ้าคุณจะให้ผมทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น อะไรที่คุณกับลูกต้องการขอให้บอก ผมพร้อมที่จะทำทุกอย่างเพื่อคุณและลูก ผมให้สัญญาว่าผมจะเลิกนิสัยเจ้าชู้โดยเด็ดขาด จะรักและซื่อสัตย์ต่อคุณเพียงคนเดียว ต่อไปนี้อะไรที่คุณกับลูกต้องการผมจะหามาให้ คุณให้อภัยผมสักครั้งนะครับ”

            แต่เธอใช้ความเงียบแทนคำตอบทำให้กวินรู้สึกกลัวอย่างบอกไม่ถูก เขากลัวว่าเธอจะปฏิเสธคำขอแต่งงานของเขา

            “ผมต้องทำยังไงคุณถึงจะยอมยกโทษให้ผม”

            “สิ่งที่คุณต้องทำคือเอ่ยปากขอโทษคนที่คุณไปต่อยเขาและทำให้เขาต้องเจ็บตัว”

            “คุณจะให้ผมทำอะไรนะฟ้า”

            “ฉันบอกคุณไปอย่างชัดเจนแล้ว ไหนคุณบอกว่าจะทำทุกอย่างที่ฉันต้องการยังไงล่ะคะ พูดไปยังไม่ทันถึงห้านาทีเลยจะกลับคำพูดแล้วเหรอคะ แต่ถ้าเป็นการกระทำที่ต้องฝืนใจคุณ ไม่ต้องทำก็ได้นะคะเพราะฉันอยากให้คุณทำด้วยความเต็มใจ”

            “ผมจะทำ...ต่อไปนี้อะไรที่คุณอยากได้ ผมยินดีและเต็มใจที่จะทำให้คุณเสมอ” กวินปล่อยมือมินตราและหันไปหากันต์เพื่อกล่าวคำขอโทษ

            “ผมขอโทษที่ทำให้คุณเจ็บตัว คุณจะชกหน้าผมคืนก็ได้นะ”

            “ไม่หรอกครับผมไม่ถือสา แต่หมัดของคุณหนักเป็นบ้าทำเอาผมเห็นดาวเลย”เขาพูดพร้อมรอยยิ้มกับชายหนุ่มตรงหน้า

            “ผมเข้าใจนะว่าคุณทำไปเพราะอารมณ์หึงหวง แท้ที่จริงแล้วคุณก็รักฟ้ามากนั่นเอง ถ้ามีใครมาทำแบบนี้กับแฟนของผม ผมก็คงทำแบบคุณเหมือนกัน”

            “ผมทำตามที่คุณบอกทุกอย่างแล้วทีนี้คุณตกลงแต่งงานกับผมได้หรือยัง...ฟ้าคุณรับปากแต่งงานกับผมนะ ได้โปรดแต่งงานกับผม” กวินพูดจาอ้อนวอนมินตราให้แต่งงานกับเขา ทั้งที่เขาไม่เคยพูดจาอ้อนวอนใครแบบนี้มาก่อนเลยในชีวิต

            “ตกลงค่ะฉันจะแต่งงานกับคุณ” กวินดีใจมากเขารีบถอดแหวนทองคำขาวที่มักจะสวมใส่ที่นิ้วก้อยออกมาสวมให้หญิงสาวไว้ก่อน

            “ขอบคุณมากครับสำหรับคำตอบตกลงและโอกาสที่คุณมอบให้ ผมสัญญาว่าผมจะรักและดูแลคุณกับลูกอย่างดี วันนี้คุณใส่แหวนวงนี้ไปก่อนนะครับ แล้วพรุ่งนี้ผมจะไปเอาแหวนที่พ่อผมใช้ขอแต่งงานกับแม่มาให้คุณ ผมเอาไปไว้ในเซฟที่ธนาคาร แต่ถ้าคุณไม่ชอบเราจะไปเลือกแหวนวงใหม่ด้วยกัน”

            เขาสวมแหวนวงนั้นให้กับเธอและยกมือนั้นขึ้นมาสัมผัสกับริมฝีปากของตัวเองบางเบาราวกับผีเสื้อโบยบิน สายตาที่เขามองเธอมันบอกถึงความรักที่เขามีต่อเธออย่างมากมายมินตรายิ้มอย่างเอียงอาย

            “สุดท้ายเจ้าชายก็อยู่กับเจ้าหญิงอย่างมีความสุขตลอดไป” กันต์ปรบมือนำและลูกค้าคนอื่นๆ ก็พากันปรบมือให้กับความสุขของหนุ่มสาวทั้งสองคน กวินหันไปบอกกับทุกคนในร้าน

            “ขอบคุณครับ ทานกันตามสบายเลยนะครับ ค่าอาหารของทุกคนในวันนี้ผมจะเป็นคนจ่ายเอง ถือเป็นการร่วมฉลองที่แฟนผมเขายอมตกลงรับปากแต่งงานกับผม” พูดจบเขาก็ดึงมินตราเข้ามากอดไว้แนบอก และพึมพำให้ได้ยินกันเพียงแค่สองคน

            “ผมคิดถึงคุณมากเลยรู้ไหม ตั้งแต่ที่ผมพาคุณไปโรงพยาบาลวันนั้น ผมไม่เคยได้นอนหลับอย่างเป็นสุขเลยสักคืน แต่คืนนี้จะเป็นคืนแรกที่ผมจะหลับตานอนได้อย่างมีความสุข”

            “สุดท้ายทุกอย่างก็เป็นไปตามแผนการที่ผมวางไว้”

            “แผนการ! ...แผนการอะไร?” กวินกับมินตราหันไปถามกันต์ด้วยคำถามเดียวกัน

            “ใจตรงกันซะด้วยถามคำถามเดียวกันเป๊ะ” จากนั้นกันต์ก็เล่าให้เขาและเธอรับรู้เกี่ยวกับแผนการที่เขาได้วางเอาไว้ และปิดท้ายด้วยคำว่าเขาดีใจที่เห็นทั้งคู่ตกลงที่จะใช้ชีวิตคู่ร่วมกัน กวินเอ่ยปากขอโทษกันต์อีกครั้งที่เขาทำรุนแรงลงไปเหตุเพราะมาจากความเข้าใจผิดนั่นเอง

            “ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมยอมเจ็บตัวนิดหน่อยเพื่อความสุขของฟ้า แผลแค่นี้ไกลหัวใจนัก” จากนั้นกันต์ก็แสดงความยินดีกับความสุขของหนุ่มสาวทั้งสองคน

            กวินและมินตรารู้สึกซาบซึ้งกับสิ่งที่กันต์ทำ...กันต์เล่าให้ฟังว่าเขารู้ตัวนานแล้วว่าถูกสะกดรอย และนั่นยิ่งทำให้เขามั่นใจว่าแผนการของเขาจะต้องสำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดีตามที่เขาต้องการ กวินกล่าวขอบคุณชายหนุ่มอีกครั้ง กันต์ขอตัวไปทำธุระและขอร้องให้กวินรับหน้าที่ดูแลมินตราต่อจากเขา กวินรับปากว่าจะดูแลหญิงสาวอย่างดี และจะเป็นคนไปส่งเธอที่บ้านเอง เมื่อกวินขับรถมาถึงบ้าน “จิระกานต์กุล” มินตราก็ชวนเขาเข้าบ้านซึ่งเขาก็ไม่ปฏิเสธ