บทที่ 100

            ในเวลานั้นเองปิยภัศร์ก็โทรเข้ามือถือของกวินและถามว่าตอนนี้อยู่ที่ไหน พอกวินบอกว่าตอนนี้เขาอยู่ที่บ้านของมินตรา ปิยภัศร์บอกกวินว่าเขาและเมธาวีจะรีบไปที่นั่น

            หญิงสาวเร่งให้ปิยภัศร์ขับรถให้ไวกว่านี้เพราะเธอใจร้อน เกรงว่าถ้าไปช้าพี่สาวของเธอกับกวินอาจจะทะเลาะกันจนตายกันไปข้างหนึ่งก็เป็นได้ แต่เมื่อทั้งสองคนไปถึงกลับพบว่ากวินนั่งโอบมินตราเอาไว้ สีหน้าของหญิงสาวก็สดใสดูเหมือนคนกำลังมีความสุขจนเมธาวีอดที่จะแซวมิได้

            กวินบอกกับเมธาวีและปิยภัศร์ว่าเขากับมินตราตกลงกันแล้วว่าจะแต่งงานกัน ตอนนี้ก็เหลือแต่หาฤกษ์แต่งงานเท่านั้น ปิยภัศร์หัวเราะและแสดงความยินดีกับเพื่อนรักและมินตรา

            เมธาวีก็เช่นกันเธอบอกสองหนุ่มสาวว่าตนเองค่อนข้างมั่นใจว่าเรื่องจะต้องจบลงในรูปแบบนี้

            มินตราเล่าให้ทั้งสองคนฟังว่าเรื่องนี้ต้องขอบคุณกันต์ เป็นเพราะแผนการของเขาทำให้กวินตาสว่างยอมรับผิดชอบเธอกับลูก ปิยภัศร์ไม่เข้าใจว่ากันต์คือใครและมาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ได้ยังไง กวินจึงเล่ารายละเอียดทั้งหมดให้ฟัง ในเวลานั้นเองที่เมธาวีบ่นหิวและขอตัวเดินเข้าไปดูในตู้เย็นว่ามีอะไรให้ทานได้บ้าง และนั่นเป็นโอกาสให้มินตราถามปิยภัศร์ถึงความรู้สึกที่เขามีต่อน้องสาวของเธอ

            “ผมชอบเธอตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นไม่งั้นสัญญาแปลกๆ ฉบับนั้นจะไม่เกิดขึ้น ยิ่งได้ใกล้ชิดยิ่งรู้สึกผูกพัน คุณรู้ไหมว่าตอนที่คุณไปอเมริกาครั้งล่าสุด ตะวันต้องทำงานแทนคุณเขาไม่ค่อยมีเวลาให้ผม เราเจอหน้ากันน้อยมากถึงแม้ว่าจะอยู่บ้านเดียวกันก็ตาม คุยกันได้ไม่กี่คำตะวันก็บอกว่าจะต้องรีบไปทำงาน กลางคืนก็ยังจะเอางานกลับมาทำที่บ้านอีก”

            “เพื่อนของผมเขาก็เลยกลุ้มใจที่น้องสาวของคุณไม่สนใจเขา มาชวนผมกินเหล้าเมาทุกวัน แต่ถึงให้เมาขนาดไหนเขาก็ต้องกลับบ้าน มีอยู่คืนหนึ่งเขาอยากรู้ว่าถ้าเขาไม่กลับบ้านตะวันจะรู้สึกยังไง ก็เลยตัดสินใจที่จะนอนค้างบ้านผม แต่สุดท้ายก็ทนไม่ไหวต้องกลับไปอยู่ดี”

            “นายก็เหมือนกันกลุ้มใจเรื่องคุณฟ้าจนไม่ทำงานทำการ เอาแต่ดื่มเหล้าอย่างเดียว ทีเรื่องแบบนี้ของตัวเองล่ะไม่ยอมแฉชอบมาแฉเรื่องของคนอื่น”

            มินตราเล่าให้สองหนุ่มฟังว่าตอนเรียนอยู่ที่อเมริกามีคนมาสนใจและตามจีบน้องสาวของเธอมากมาย แต่ตะวันไม่เคยสนใจและมีวิธีเอาตัวรอดมาได้ทุกครั้งจนกระทั่งมาพบปิยภัศร์

            “มันเป็นเรื่องแย่ๆ ใช่ไหมคะพวกคุณอาจดูถูกเรา เพียงเพราะว่าพ่อต้องการความช่วยเหลือทางด้านการเงิน จนถึงขนาดยอมแลกทุกอย่างแม้แต่ลูกสาวของตัวเอง” มินตราพูดน้ำเสียงเครือเศร้า

            “ผมไม่เคยคิดแบบนั้นเลยนะพ่อของคุณเป็นคนดี แต่เพราะเขาไว้ใจคนข้างตัวมากจนเกินไป จึงเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นผมถึงให้ความช่วยเหลือพ่อของคุณ อีกอย่างผมสนใจตะวันสรุปก็คือผมรักน้องสาวของคุณคำตอบแบบนี้คุณพอใจไหม”

            “คุณไม่ต้องห่วงตะวันหรอกนะ ผมว่าเพื่อนของผมเขาไปไหนไม่รอดแล้ว เอาแค่ตะวันมองผู้ชายคนอื่นนายภัศร์เขาก็ทนไม่ได้แล้วล่ะ เขาแทบอยากที่จะเดินไปตั๊นหน้าไอ้ผู้ชายคนนั้น”

            “พ่อเคยบอกกับฉันว่าคุณภัศร์เป็นคนดี และเพราะเป็นคุณท่านถึงวางใจให้คุณเป็นคนดูแลตะวัน โดยการยอมรับข้อเสนอนั่น พ่อยังมั่นใจว่าตะวันจะทำให้คุณหลงรักเธอได้ไม่ยาก พ่อถึงยอมเซ็นสัญญาฉบับนั้นให้คุณ แต่สิ่งที่พ่อกลัวคือกลัวว่าคุณจะดูถูกตะวัน และมองเธอเป็นเพียงแค่ของเล่นชั่วครู่ชั่วยาม แต่ฉันมั่นใจในตัวคุณค่ะ”

            “พ่อของคุณเขาไม่พูดถึงผมบ้างเหรอฟ้า ผมเป็นลูกเขยคนโตของพ่อคุณเชียวนะ”

            “เคยสิคะ พ่อบอกว่าคุณเป็นผู้ชายที่ดีแต่เป็นผู้ชายที่ดูยาก จับความรู้สึกของคุณก็ยาก และการที่จะเข้าถึงหัวใจของคุณนั้นเป็นสิ่งที่ยากที่สุด และฉันก็เห็นด้วยกับพ่อ”

            “แต่คุณก็ทำสำเร็จ”

            “กว่าจะสำเร็จฉันแทบหัวใจสลาย”

            “ผมขอโทษที่ผ่านมาผมอาจจะทำไม่ดีกับคุณ และพูดจาไม่ดีเหมือนดูถูกคุณกับครอบครัวของคุณ ผมรับรองได้ว่าที่ผมพูดกับคุณที่โรงพยาบาลในวันนั้นผมไม่ได้หมายความตามนั้น แต่เป็นเพราะผมเครียดกับสิ่งที่เพิ่งจะได้รับรู้รวมไปถึงการตัดสินใจของคุณ มันเลยทำให้ผมพูดจาดูถูกพวกคุณออกไปโดยไม่ทันได้คิด ต่อไปนี้มันจะไม่เกิดขึ้นอีก ผมให้สัญญาว่าผมจะรักและดูแลคุณกับลูกตลอดไป”

            มินตรายิ้มให้กับคำมั่นสัญญาของแฟนหนุ่ม